Αντώνης Πετράτος: Φόβος

Αντώνης Πετράτος

Φόβος

 

 

Αν θα σου πω

Πώς προπορεύτηκε η μνήμη

Θα με πιστέψεις;

 

Αν θα σου πω

Ότι ο χρόνος στάθηκε

σαν άντρας

που γυρίζει απ’ τον πόλεμο

με ανοιχτές πληγές

στο κατώφλι μας .

Θα με πιστέψεις;

 

Θα το πιστέψεις άραγε

Ότι το αίμα αρνήθηκε ποτέ

το κόκκινο για χρώμα του;

 

Ίσα στα μάτια θα σε κοιτώ

Θα σου φωνάζω χιλιάδες

ονόματα.

Θα ’χει η φωνή μου

μέσα της βαθιά κρυμμένη

μιαν ανάσα.

Εκείνη του χαιρετισμού

σε ό,τι αγάπησα.

 

Ρίξε το βλέμμα τη φωνή

και τ’ όνομά μου

Μέσα σε μιαν αφήγηση

στης Κυριακής

Τ’ απομεσήμερο....

 

Τάισε μ’ ένα κομμάτι ιστορία

το σκυλί που σίμωσε

στα πόδια σου στο καφενείο.

 

Ύστερα δες άλλη μια φορά

και πες

Στο χέρι μου είναι.

Το χρώμα του θανάτου

μου είναι γνώριμο.

 

Μ’ αυτό είναι γραμμένο

τ’ όνομά μου στο Χρόνο...

 

* * *