Κάστας Γουλιάμος Η Αδήλωτη Εργασία στην Κύπρο και το φιάσκο των ελέγχων Και η Eurostat για τη... σταθερότητα του Μητσοτάκη

Κάστας Γουλιάμος

Η Αδήλωτη Εργασία στην Κύπρο: Το φιάσκο των προσχηματικών ελέγχων

Παρασκευή 18/09/2026 - 12:04

Πρόσφατα το Υπουργείο Εργασίας της Κύπρου πραγματοποίησε εκστρατεία κατά της αδήλωτης εργασίας. Ελέγχθηκαν 18.366 εργαζόμενοι και εντοπίστηκαν 1.009 αδήλωτοι, δηλαδή ποσοστό 5,49%.

Στη συνέχεια, ο Υπουργός Εργασίας¹ παρουσίασε τη μείωση της αδήλωτης εργασίας από 15% το 2016 σε 5% το 2026 ως απόδειξη κυβερνητικής αποτελεσματικότητας.

Η επίκληση, όμως, ενός μεμονωμένου δείκτη, αποκομμένου από τη συνολική αξιολόγηση των δεδομένων και των πολιτικών, υπονομεύει το ίδιο το κυβερνητικό αφήγημα.

Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία Κύπρου, οι απασχολούμενοι ανέρχονται σε 520.763. Συνεπώς, οι έλεγχοι αφορούσαν μόλις το 3,53% του συνόλου.

Κώστας Γουλιάμος: Η ΒΙΑμηχανία της μόδας

Κώστας Γουλιάμος

Η βιομηχανία της μόδας

Οι βίαιες σκηνές από μια επίδειξη στη Νέα Υόρκη αποκαλύπτουν πως πίσω από τη λάμψη της βιομηχανίας της μόδας υπάρχει ένα σύστημα εξουσίας που απαγορεύει την αμφισβήτηση και, συνακόλουθα, τη διαμαρτυρία.

Ο κύριος που ασκεί βία σε διαδηλωτές είναι ο Steven Kolb, CEO του Council of Fashion Designers of America (CFDA). Τα βίντεο που δημοσιοποιήθηκαν δείχνουν τον Kolb να ακινητοποιεί διαδηλωτή, να τον πιέζει πάνω σε παράθυρο, καλύπτοντας το στόμα του, ενώ σε άλλο σημείο εμφανίζεται να συγκρατεί με βίαιο πάλι τρόπο διαδηλώτρια.

Η πολιτική σημασία της εικόνας βρίσκεται ακριβώς στην αποκάλυψη μιας βαθύτερης σχέσης: της αντίφασης ανάμεσα στο φαντασμαγορικό κόσμο της μόδας και στις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης που συστηματικά αποκρύπτονται.

Η μόδα παρουσιάζει το εμπόρευμα ως "επιθυμία", "ταυτότητα" και "ελευθερία", οι μηχανισμοί της οποίας αποσιωποιούν τις ταξικές σχέσεις εργασίας.

Κώστας Γουλιάμος: ΗΠΑ - Δανία - Γροιλανδία και το αντισατασιακό αφήγημα της ΕΕ

Κώστας Γουλιάμος

ΗΠΑ-Δανία : Η “αντίσταση” που κατέληξε σε συμφωνία

Τον Γενάρη του 2026, η στάση της κυβέρνησης της Δανίας εμφανίστηκε από το αστικό πολιτικό σύστημα και τους συστημικούς αναλυτές ως δήθεν «υπόδειγμα αντίστασης» στις αξιώσεις του Τραμπ.

Από τότε είχα υποστηρίξει –εδώ στον τοίχο του f/b (από τον σύνδεσμό κάτω τα άρθρα 1 και 6)– τους λόγους για τους οποίους η «αντίσταση» της κυβέρνησης της Δανίας, όπως και της ΕΕ, ήταν παντελώς κάλπικη: όχι έκφραση ρήξης με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αλλά εκδήλωση ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και παζαριού για τη διασφάλιση ιδιαίτερων συμφερόντων του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Κώστας Γουλιάμος: Το ψηφιακό σκηνικό της ιδιοτέλειας και η κουλτούρα του κλασαυχενισμού

Κώστας Γουλιάμος

Ψηφιακό σκηνικό ιδιοτέλειας

Καταγράφω μια τουλάχιστον παράδοξη μορφή δημόσιας παρουσίας στην εποχή των (αντι)κοινωνικών δικτύων: ένα μεγάλο μέρος του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών αναλώνεται στο να μιλά αδιάκοπα μόνο για τα δικά του ποιήματα, βιβλία και επιτεύγματα. Ταυτόχρονα σιωπά σχεδόν ολοκληρωτικά για όσα συμβαίνουν γύρω του.

Η στάση αυτή θυμίζει —τηρουμένων των αναλογιών— τον Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουάιλντ, όπου η εικόνα του εαυτού αποκτά σταδιακά μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την πραγματικότητα.

Ψυχολογικά, μπορεί να συνδέεται με την ανάγκη αναγνώρισης και επιβεβαίωσης. Φιλοσοφικά, με τη μετατόπιση από το «είμαι» στο «φαίνομαι».

Η Άρεντ, λογουχάρη, θα μας θύμιζε ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς σκηνή αυτοπαρουσίασης.

Ο Μπαχτίν θα συμπλήρωνε πως κάθε ουσιαστικός λόγος προϋποθέτει διάλογο.

Ο Ζίμελ θα μιλούσε για ψυχολογική εξάντληση και έλλειμμα γόνιμου βάθους σχέσεων.

Ο δε Μαρξ θα εντόπιζε ένα πολύπτυχο αλλοτρίωσης.

Κώστας Γουλιάμο: Εφιάλτης για τον λαό τα «οράματα» της αστικής διακυβέρνησης

Κώστας Γουλιάμος

Εφιάλτης για τον λαό τα «οράματα» της αστικής διακυβέρνησης

Η αστική διακυβέρνηση στον καπιταλισμό του 21ου αιώνα δεν χρειάζεται πάντοτε να προσφεύγει στην εξαθλίωση ώστε να αναπαράγει συνθήκες υποταγής.

Της αρκεί η μισθολογική εξάρτηση του εργαζομένου, η προεκλογική ψιχουλολογία των παροχών και, κυρίως, η διαρκής απειλή στέρησης των όρων εκείνων που απαιτούνται για την ίδια του την επιβίωση.

Όταν λοιπόν η επιβίωση συναρτάται με την αποδοχή των όρων που υπαγορεύει το κεφάλαιο, ο φόβος μετατρέπεται σε πολιτικό μηχανισμό πειθάρχησης: αναστέλλει την αμφισβήτηση και τη ρήξη, υπονομεύει την ταξική συνείδηση και απονευρώνει την ταξικό αγώνα.

Κώστας Γουλιάμο: Η ακροδεξιά είναι καπιταλισμός

Κώστας Γουλιάμος

Η ακροδεξιά είναι καπιταλισμός

Η άνοδος της ακροδεξιάς στη Γερμανία δεν αποτελεί πολιτική παρέκκλιση ούτε και αιφνίδια «συντηρητική στροφή» της κοινωνίας. Απεναντίας, είναι παράγωγο της βαθιάς κρίσης και σήψης του καπιταλιστικού συστήματος.

Όταν το κεφάλαιο βαθαίνει την εκμετάλλευση, κατεδαφίζει τις κοινωνικές κατακτήσεις και μεταφέρει το κόστος της κρίσης στις λαϊκές μάζες, ενώ η εργατική αντίσταση παραμένει κατακερματισμένη και στερημένη από επαναστατικό πολιτικό υποκείμενο, τότε δημιουργείται το έδαφος πάνω στο οποίο η αντίδραση εμφανίζεται ως δήθεν «αντισυστημική» δύναμη.

Η επισφάλεια της εργασίας και η διάλυση συλλογικών δεσμών δημιουργούν το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο η ακροδεξιά μετατρέπει τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια ή οργή σε εθνικισμό, ξενοφοβία και αυταρχισμό.

Σε αυτό το οικονομικό, πολιτισμικό και ιδεολογικό πεδίο δρα η «Βιομηχανία της Συνείδησης»: ένα σύμπλεγμα μηχανισμών παραγωγής, κυκλοφορίας και αναπαραγωγής ιδεών και εικόνων του καπιταλισμού, μέσω των οποίων η κοινωνική πραγματικότητα αποσπάται από τις ιστορικές και υλικές της αιτίες.

Κώστας Γουλιάμος: Το Μοναστήρι της ΝΔ και ο Πρίγκιπας της Πάρμας

Κώστας Γουλιάμος

Με φόντο τη σημερινή συνέντευξη του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, “Το Μοναστήρι της Πάρμας” και “Το Κόκκινο και το Μαύρο” του Σταντάλ γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ.

Οι κοινωνικές τους υποδηλώσεις λειτουργούν ως ερμηνευτικά κλειδιά, ξεσκεπάζοντας την παροχολογία Μητσοτάκη, η οποία μετατρέπει τις κοινωνικές ανάγκες σε αγοραία επικοινωνιακή βιτρίνα.

Από πολλές απόψεις, η εμμονική επίκληση για δήθεν «σταθερότητα» και «αυτοδυναμία», σε συνδυασμό με την προειδοποίηση κατά της «ψήφου διαμαρτυρίας» και την παράλληλη διαχείριση των εσωκομματικών ισορροπιών και φατριών, ταυτίζεται απόλυτα με τον παρανοϊκό φόβο της ανατροπής και τις αυλικές ίντριγκες που περιγράφονται στο “Μοναστήρι της Πάρμας”, όπου το πολιτικό εποικοδόμημα οχυρώνεται απέναντι στην κοινωνική αφύπνιση.

Πίσω από την τεχνοκρατική ορολογία των “αγορών” και των “δημοσιονομικών αντοχών”, ο πρωθυπουργός επιχειρεί να κατασκευάσει ένα αφήγημα αξιοκρατίας.

Κώστας Γουλιάμος: Τα κορακίστικα της κυβέρνησης και η απάντηση του λαού στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης

Κώστας Γουλιάμος

Σήμερα απαντά ο λαός στα κορακίστικα της κυβέρνησης

Στόχος των κορακίστικων είναι να παραπλανήσουν. Οι θέσεις του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρου του Eurogroup Κυριάκου Πιερρακάκη στο 6ο Thessaloniki Metropolitan Summit του Economist, διατυπωμένες στα γνωστά κορακίστικα του κυβερνητικού μηχανισμού, αποτελούν υπόδειγμα παραπλάνησης και συσκότισης.

Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για μια κορακίστικη γλώσσα πολιτικής επικοινωνίας, αλλά για τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου αποκρύπτουν τις κοινωνικές σχέσεις και τις ταξικές επιλογές που υποκρύπτονται πίσω από τον λόγο τους.

Ενδεικτικό της λειτουργίας αυτής είναι και η γλωσσική επινόηση του υπουργού, ο οποίος ανακάλυψε μια ανύπαρκτη λέξη: τα πολιτικά συστήματα, ισχυρίστηκε, αντιδρούν “υπογραμμικά”.

Η συγκεκριμένη κορακίστικη λέξη παραπέμπει σε κακοποίηση της γλώσσας. Ήδη από την εποχή του Διαφωτισμού, ο John Locke είχε επισημάνει ότι η κακοποίηση της γλώσσας ―και η σκόπιμα στρεβλή ή ανεπαρκής χρήση της― δεν παραμορφώνει απλώς τον λόγο, αλλά συσκοτίζει την ίδια την πραγματικότητα, καθιστώντας τη γλώσσα εργαλείο χειραγώγησης και εξουσίας.

Κώστας Γουλιάμος: Η αληθινή επιτυχία βρίσκεται στην υπέρβαση της αλλοτρίωσης και στη συλλογική δράση

Κώστας Γουλιάμος

Η αληθινή επιτυχία βρίσκεται στην υπέρβαση της αλλοτρίωσης και στη συλλογική δράση

https://www.farenews.gr/, 31/08/2026

Ο Κώστας Γουλιάμος —διεθνώς αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός, πρώην Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και εκπρόσωπος της ποιητικής γενιάς του ’70— ξεδιπλώνει μια βαθιά αναστοχαστική διαδρομή.

Με αφετηρία τα παιδικά του χρόνια στην Καλαμάτα, τις μνήμες του εμφυλίου και τη γειτονιά στο Νησάκι, ο Κώστας Γουλιάμος μιλά για τις εμπειρίες που σφυρηλάτησαν την ταξική και πολιτική του συνείδηση. Μέσα από μια πυκνή συνέντευξη, στην farenews και στην Afize Gjikondi, αναλύει τη σύγχρονη εμπορευματοποίηση του χρόνου και της ανθρώπινης ύπαρξης, τη σχέση της γνώσης με τη σοφία και την επανάσταση, καθώς και τον ρόλο της τέχνης ως πράξη ρήξης με την αλλοτρίωση.

Ένας λόγος μεστός, που συνδέει τη φιλοσοφική σκέψη του Μαρξ και του Αριστοτέλη με την ποίηση του Ρίτσου, του Μπρεχτ και του Σεφέρη, προσφέροντας ένα ουσιαστικό μάθημα ζωής και ιστορικής εγρήγορσης.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη

Έχετε διανύσει μια μακρά πορεία στην ακαδημαϊκή ζωή, την πολιτική σκέψη, τον πολιτισμό και τη λογοτεχνία. Αν κοιτάξετε πίσω, ποια εμπειρία αισθάνεστε ότι σας διαμόρφωσε περισσότερο

Η περίοδος των παιδικών μου χρόνων ήταν καθοριστική. Γεννήθηκα λίγο μετά το τέλος του εμφύλιου. Εποχή επικράτησης του αυταρχικού κράτους και κυβερνήσεων που επιδίδονταν σε πολιτικές διώξεις, εξορίες κι εκτελέσεις κομμουνιστών. Κυριαρχούσε η ιδεολογία της εθνικοφροσύνης, του μοναρχοφασισμού και του αντικομμουνισμού. Ήταν διάχυτη η ανασφάλεια και καχυποψία μεταξύ ανθρώπων. Από την άλλη φούντωνε η φτώχεια,η μετανάστευση. Φίλοι και συγγενείς σκορπίζονταν, στα καλύτερά τους χρόνια,στα πέρατα του κόσμου.

Κώστας Γουλιάμο: Το Ταμείο Ανάκαμψης, το μεγάλο φαγοπότι και ο ασήκωτος λογαριασμός

Κώστας Γουλιάμος

Ταμείο Ανάκαμψης: Το μεγάλο φαγοπότι και ο λογαριασμός στους εργαζόμενους

Στον μύθο του Ερυσίχθονα, η αχόρταγη βουλιμία μετατρέπεται σε θεία τιμωρία: όσο περισσότερο καταβροχθίζει, τόσο πιο αδυσώπητη καθίσταται η πείνα του, ώσπου η ακόρεστη επιθυμία καταλήγει στην ίδια του την καταστροφή.

Η πραγματικότητα της ΕΕ προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου συμβολισμού: την καταβρόχθιση δισεκατομμυρίων, όπου ισχυρά μονοπώλια και επιχειρηματικοί όμιλοι προσέρχονται στο τραπέζι του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ τον λογαριασμό καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά νοικοκυριά.

Πιο συγκεκριμένα, το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ προστίθεται στα αλλεπάλληλα τραπέζια της μεγάλης επιχειρηματικής ευωχίας, όπου οι ισχυροί του κεφαλαίου προσέρχονται για να αυξήσουν την κερδοφορία τους με χρήμα που παράγεται κοινωνικά.

Μόνο που, σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του Ερυσίχθειου μύθου, ο λογαριασμός δεν καταλήγει στους αχόρταγους συνδαιτυμόνες. Μετακυλίεται στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, με τη μορφή της λιτότητας, της φορολογικής επιβάρυνσης (φοροληστείας), της κατεδάφισης των εργατικών δικαιωμάτων και της διαρκούς συρρίκνωσης των κοινωνικών αναγκών.

Κώστας Γουλιάμος: Ο Αϊ-Γιώργης ο Μεθυστής και οι σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες

Κώστας Γουλιάμος

Στη λαϊκή σοφία “αυτός δεν θέλει γιατρό, θέλει τον Αϊ-Γιώργη τον Μεθυστή” παραπέμπουν οι εντός των τειχών του καπιταλιστικού συστήματος κάλπικες διακηρύξεις της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, των αστικών κομμάτων, των συστημικών αναλυτών και (Μη)Κυβερνητικών Οργανώσεων περί “δημοκρατικού καπιταλισμου” και “υπερφορολόγησης των υπερπλουσίων”.

Εξού και οι συχνές πυκνές απολογητικές δηλώσεις τύπου “εμείς δεν δαιμονοποιούμε το κεφάλαιο”.

Η φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως τεχνική δημοσιονομική επιλογή, αλλά ως ζήτημα ταξικής σύγκρουσης.

Κατά συνέπεια, οι χρεοκοπημένες σοσιαλδημοκρατικές “αυταπάτες” και οι κάλπικες προσδοκίες που καλλιεργούνται δεν αποτελούν διέξοδο για τον λαό. Τουναντίον, είναι μηχανισμός εγκλωβισμού και ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Κώστας Γουλιάμος: Ο Πόλεμος ως Μηχανισμός Συσσώρευσης - Χρέος, Τράπεζες και Μονοπωλιακό Κεφάλαιο

Κώστας Γουλιάμος 

Ο Πόλεμος ως Μηχανισμός Συσσώρευσης: Χρέος, Τράπεζες και Μονοπωλιακό Κεφάλαιο

Ο αγαπημένος φίλος Γιώργος Πήττας ζήτησε τα δύο κείμενά μου ―αυτό των δρόμων χρηματοδότησης της πολεμικής μηχανής που δημοσίευσε ο Ριζοσπάστης χθες και το άλλο περί του χρέους που ανάρτησα στο f/b―, να διαβαστούν ως σύνδεση με την οικονομία πολέμου. Έτσι,. μετά από σχετική συζήτηση, επιχειρώ πιο κάτω μια πιο ευδιάκριτη σύνδεση.

Επειδή, αντικειμενικά ομιλούντες, η σύγχρονη πολεμική οικονομία δεν είναι απλώς ζήτημα στρατιωτικών δαπανών. Είναι ένας μηχανισμός μέσω του οποίου το αστικό κράτος, το μονοπωλιακό κεφάλαιο και το χρηματοπιστωτικό σύστημα διαπλέκονται όλο και στενότερα.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος παράγει τα όπλα, αλλά ποιος τα χρηματοδοτεί, ποιος κατέχει τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία που δημιουργούνται και ποιος τελικά επωμίζεται το βάρος.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα έντονη.

Κώστας Γουλιάμος: Οι δρόμοι των χρηματοδοτήσεων της πολεμικής μηχανής

*

Δες και

Κώστας Γουλιάμος: Αμερικανικό χρέος, πλασματικό κεφάλαιο και καπιταλιστική κρίση

*

Κώστας Γουλιάμος

Οι δρόμοι των χρηματοδοτήσεων της πολεμικής μηχανής

Καθώς περιοχές μετατρέπονται ξανά σε επίκεντρο ανταγωνισμών, η πολεμική κλιμάκωση αποτελεί συμπύκνωση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Το ΚΚΕ στην Πολιτική Απόφαση του 22ου Συνεδρίου¹ ανέδειξε τόσο την προετοιμασία του ΝΑΤΟ για γενικευμένο πόλεμο, όσο και την εντεινόμενη στροφή της ΕΕ προς την πολεμική οικονομία, που πλέον διαπερνά το σύνολο της παραγωγής.

Η στροφή αυτή υπερβαίνει τα χαρακτηριστικά μιας συγκυριακής προσαρμογής. Στην πραγματικότητα συνιστά μια στρατηγικά προσανατολισμένη επιλογή βαθύτερης ανασύνταξης των προτεραιοτήτων της μονοπωλιακής ολιγαρχίας σε κλάδους και δράσεις που συνδέονται με την πολεμική προετοιμασία.

Υπό αυτό το πρίσμα, η πολεμική οικονομία ενσωματώνεται στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης, λειτουργώντας ως μηχανισμός διοχέτευσης κεφαλαίων και κρατικών πόρων προς στρατηγικούς τομείς.

Κώστας Γουλιάμος: Αμερικανικό χρέος, πλασματικό κεφάλαιο και καπιταλιστική κρίση

*

Δες και

Κώστας Γουλιάμος: Οι δρόμοι των χρηματοδοτήσεων της πολεμικής μηχανής

*

Κώστας Γουλιάμος

Αμερικανικό χρέος, πλασματικό κεφάλαιο και καπιταλιστική κρίση

Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί διεθνώς η είδηση ότι το ακαθάριστο δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε, για πρώτη φορά, τα 40 τρισ. δολάρια. Μέσα σε μόλις έναν χρόνο αυξήθηκε κατά περίπου 3 τρισ., ενώ το Congressional Budget Office προβλέπει ότι έως το 2036 θα ανέλθει περίπου στο 120% του ΑΕΠ.

Την ίδια στιγμή, η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων ανοίγει νέο κύκλο στρατιωτικών δαπανών, ύψους 1,15 τρισ. δολαρίων.

Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι, παρά την εκτόξευση του χρέους, η πολεμική ισχύς εξακολουθεί να αποτελεί θεμελιώδη προτεραιότητα του αμερικανικού κράτους.

Η ουσία, επομένως, δεν βρίσκεται στη δημοσιονομική «κακοδιαχείριση», όπως υποστηρίζει η κυρίαρχη πολιτική ρητορική, αλλά στη βαθύτερη ταξική δομή που καθιστά τη διαρκή διόγκωση του χρέους ως οργανικό και λειτουργικό στοιχείο του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλισμού.

Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι: ποιοι καρπώνονται τις χρηματοπιστωτικές απαιτήσεις που απορρέουν από το δημόσιο χρέος και ποιες κοινωνικές τάξεις θα παράγουν, μέσω της εργασίας τους, τον πλούτο από τον οποίο θα εξυπηρετηθούν αυτές οι απαιτήσεις;

Κώστας Γουλιάμος: Οι δρόμοι χρηματοδότησης της πολεμικής μηχανής ― Η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας ως μηχανισμός καπιταλιστικής αναπαραγωγής ― Το χρηματοδοτικό και χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα πολέμου ― Με το ΚΚΕ για την ανατροπή του συστήματος της σήψης

Κώστας Γουλιάμος

Οι δρόμοι των χρηματοδοτήσεων της πολεμικής μηχανής

Καθώς περιοχές μετατρέπονται ξανά σε επίκεντρο ανταγωνισμών, η πολεμική κλιμάκωση αποτελεί συμπύκνωση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Το ΚΚΕ στην Πολιτική Απόφαση του 22ου Συνεδρίου,⁽¹⁾ ανέδειξε τόσο την προετοιμασία του ΝΑΤΟ για γενικευμένο πόλεμο, όσο και την εντεινόμενη στροφή της ΕΕ προς την πολεμική οικονομία, που πλέον διαπερνά το σύνολο της παραγωγής.

Η στροφή αυτή υπερβαίνει τα χαρακτηριστικά μιας συγκυριακής προσαρμογής. Στην πραγματικότητα συνιστά μια στρατηγικά προσανατολισμένη επιλογή βαθύτερης ανασύνταξης των προτεραιοτήτων της μονοπωλιακής ολιγαρχίας σε κλάδους και δράσεις που συνδέονται με την πολεμική προετοιμασία.

Υπό αυτό το πρίσμα, η πολεμική οικονομία ενσωματώνεται στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης, λειτουργώντας ως μηχανισμός διοχέτευσης κεφαλαίων και κρατικών πόρων προς στρατηγικούς τομείς.

Κώστας Γουλιάμος: Ο νεοφυής άξονας Τουρκίας–Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας

Κώστας Γουλιάμος

Ο νεοφυής άξονας Τουρκίας–Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας

 Διαβάζοντας τις αναλύσεις για τον άξονα “Τουρκίας–Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας” (Κοινή Συμφωνία Άμυνας), προκαλεί εντύπωση η αδυναμία συστημικών συντακτών να εντάξουν την εξέλιξη στο αντικειμενικό πλαίσιο του φαύλου κύκλου των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων

 Ακόμη και αναλυτές, που αυτοπροσδιορίζονται ως “προοδευτικοί”, παραμένουν ―όπως ακριβώς και οι συστημικοί― εγκλωβισμένοι σε μια γεωπολιτική ανάγνωση, αποκομμένη από το ταξικό περιεχόμενο των διεθνών σχέσεων. Εξού και κρίνουν πως η Κύπρος πρέπει να αξιοποιήσει τη θέση της ώστε να ενισχύσει τη θέση και το ρόλο της ως κόμβου ενέργειας, ναυτιλίας, ασφάλειας, τηλεπικοινωνιών, κέντρου δεδομένων, πολιτικής προστασίας και…πάει λέγοντας!

Πρόδηλα, πρόκειται γι` αναλύσεις πλήρως αποκομμένες από το ταξικό, ιστορικό και ιμπεριαλιστικό πλαίσιο. Αναλύσεις που αγνοούν πως ο εν λόγω νεοφυής άξονας συνιστά πρωτίστως σύμπραξη αστικών τάξεων που διαθέτουν δικά τους διακριτά συμφέροντα, στοχεύοντας δια της συμμαχίας να ενισχύσουν τη θέση και τη διαπραγματευτική τους ισχύ στον εύθραυστο και διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνή συσχετισμό δύναμης.

Κώστας Γουλιάμος: Η φετιχοποίηση του βιβλίου ― Aντικείμενο-αξεσουάρ για τις ανάγκες των καλοκαιρινών διακοπών

*

Βλέπε και

Κώστας Γουλιάμος: Η λογοτεχνική αξία ως κατασκευή ή, άλλως, ως οικονομία θορύβου

*

Κώστας Γουλιάμος

Η φετιχοποίηση του βιβλίου: αντικείμενο-αξεσουάρ για τις ανάγκες των καλοκαιρινών διακοπών

Η ετήσια, τελετουργική κατάρτιση καταλόγων τύπου «δέκα προτάσεις για το καλοκαίρι» από ορισμένα ηλεκτρονικά -και όχι μόνο- περιοδικά, συνιστά ευτελή εκμαυλισμό ή/και εκφυλισμό της αισθητικής κρίσης και, συνακόλουθα, την πλήρη υποταγή της αναγνωστικής αναζήτησης στη μηχανή των λόμπι.

Πρόκειται για βιομηχανοποιημένους καταλόγους, κατανάλωσης συσκευασμένων “συμβόλων”, όπου ο μηχανισμός της αγοραλογίας (μάρκετινγκ), των δημοσίων σχέσεων και των διαμεσολαβητών (επιτήδειοι “κριτικοί”) προσπαθούν να πείσουν τους αναγνώστες ότι η επιλογή τους είναι δήθεν «προσωπική», «ψαγμένη» ή «εκλεκτική», ενώ στην πραγματικότητα είναι προκατασκευασμένη.

Εν προκειμένω, ο φετιχισμός αγγίζει το απόγειό του: το βιβλίο επανακαθορίζεται ως ένα «αντικείμενο-αξεσουάρ» για τις ανάγκες των διακοπών ή του δήθεν ελεύθερου χρόνου.

Και ως «αντικείμενο-αξεσουάρ» βιομηχανοποιημένης καθοδήγησης του γούστου, εκμηδενίζει κάθε ίχνος αυθορμητισμού.

Κώστας Γουλιάμος: ΝΑΤΟποίηση του Κυπριακού και ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί 5+1

Βλέπε επίσης

Κώστας Γουλιάμος: O ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο και το συστημικό αφήγημα του Κυπριακού

Κώστας Γουλιάμος: Η Φορολογική Μεταρρύθμιση του κεφαλαίου ― Η Σημαδεμένη Τράπουλα της “κοινωνίας των πολιτών” ― Η Οριζόντια Ψηφοφορία των ΕυρωΝΑΤΟικών Σχεδιασμών (3 άρθρα για την Κύπρο -και όχι μόνο)

Κώστας Γουλιάμος: Η συστημική αυταπάτη της «λύσης» και η συγκάλυψη των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην Κύπρο ― Για τις επιπτώσεις της πολεμικής οικονομίας στη ζωή των εργαζομένων (Ομιλία σε εκδήλωση της Τομεακής Οργάνωσης Κύπρου του ΚΚΕ)

*

ΝΑΤΟποίηση Κυπριακού: Οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί πίσω από τη νέα συνάντηση 5+1 που ανακοίνωσε ο Γκουτέρες

Του Κώστα Γουλιάμου 

(Τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, πρώην Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου)

Οι δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο εντάσσονται στο κυρίαρχο ιδεολογικό πλαίσιο των ευρωατλαντικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από τη μια πλευρά επιστρατεύεται η ρητορική του φόβου, με την προειδοποίηση ότι αν δεν υπάρξει λύση στο Κυπριακό «η Κύπρος θα γίνει πολύ πιο ευάλωτη στους κινδύνους» μιας ολοένα πιο ασταθούς περιοχής.

Η επίκληση μιας επερχόμενης απειλής επιδιώκει να δημιουργήσει αίσθημα επείγοντος και να παρουσιάσει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων ως τη μοναδική πολιτικά αποδεκτή επιλογή.

Κώστας Γουλιάμος: Η λογοτεχνική αξία ως κατασκευή ή, άλλως, ως οικονομία θορύβου

Κώστας Γουλιάμος 

Η λογοτεχνική αξία ως κατασκευή ή, άλλως, ως οικονομία θορύβου

Διάβασα για τη “μεγάλη έρευνα” της #Bookpress και του #βιβλιοπωλείου #Πολιτεία. Και σχολιάζω

Κάθε απόπειρα να καταρτισθεί ένας κατάλογος με τα “καλύτερα” λογοτεχνικά έργα μιας ορισμένης 50ετίας εγείρει ουσιώδη θεωρητικά και μεθοδολογικά ζητήματα.Αρχικά, η επιλογή λειτουργεί ως μηχανισμός αφαίρεσης.

Αποσπά τα έργα από τις συγκεκριμένες ιστορικές, αισθητικές και κοινωνικές συνθήκες παραγωγής και πρόσληψής τους και τα μετατρέπει σε ισοδύναμες μονάδες ενός αποϊστορικοποιημένου αξιολογικού ισοζυγίου.

Όπως η αγορά εξισώνει ετερογενή εμπορεύματα μέσω της ανταλλακτικής αξίας, έτσι και η “ψηφοφορία” (επιλογή) εξισώνει ετερογενή λογοτεχνικά έργα μέσω μιας αντιιστορικής αντίληψης της “ποιότητας”.

Έπειτα, ποιος και με ποια κριτήρια νομιμοποιείται να αποφανθεί περί της λογοτεχνικής αξίας; Το ερώτημα δεν είναι τυπικό ούτε διαδικαστικό. Αφορά στην ίδια τη συγκρότηση του λογοτεχνικού κανόνα, δηλαδή εκείνης της συμβολικής τάξης πραγμάτων που (καθ)ορίζει ποια έργα θα διασωθούν στη συλλογική μνήμη και ποια θα περιπέσουν στη σιωπή και τον αποκλεισμό.

Κώστας Γουλιάμος: O ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο και το συστημικό αφήγημα του Κυπριακού

Βλέπε και εδώ

Κώστας Γουλιάμος: Η Φορολογική Μεταρρύθμιση του κεφαλαίου ― Η Σημαδεμένη Τράπουλα της “κοινωνίας των πολιτών” ― Η Οριζόντια Ψηφοφορία των ΕυρωΝΑΤΟικών Σχεδιασμών (3 άρθρα για την Κύπρο -και όχι μόνο)

 *

Κώστας Γουλιάμος

Η επίσκεψη (28/7/2026) του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο προβάλλεται από το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα, από συστημικούς κύκλους και αναλυτές ως ελπίδα ή/και ως νέα προσπάθεια ξεπεράσματος του αδιεξόδου στο Κυπριακό.

Ωστόσο, οι φορείς του συγκεκριμένου αφηγήματος προσδίδουν στην επίσκεψη μια μεταφυσική και ιδεαλιστική διάσταση, καθως στη θεώρησή τους δεν ερμηνεύεται η παρουσία του ΓΓ του ΟΗΕ ως μέρος των ενδοϊμπεριαλιστικών διεργασιών και σχεδιασμών της Ανατολικής Μεσογείου. 

Επιπρόσθετα, αυτή η θεώρηση ελέγχεται για την πολιτική της αβελτηρία, καθότι αποκόπτει αυθαίρετα την Κύπρο από τις αντικειμενικές νομοτέλειες της κατανομής ισχύος στη λεκάνη της Μεσογείου-Μέσης Ανατολής και την ιμπεριαλιστική αρχιτεκτονική του ΑγγλοΑμερικανικού και ΕυρωΝΑΤΟικού παράγοντα.