Κώστας Γουλιάμος: Τι φοβάται το κεφάλαιο και Η ταξική αντίφαση της κυπριακής οικονομίας (2 άρθρα)

Κώστας Γουλιάμος 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας, αλλά δυσπιστεί απέναντι στη μοναδική δύναμη που μπορεί να αμφισβητήσει έμπρακτα τις επιλογές της: τους ίδιους τους λαούς.

Όταν εκατομμύρια κόσμου και νεολαία διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών και την πολεμική οικονομία, η συζήτηση μετατοπίζεται βολικά από τις αντικειμενικές αιτίες της δυσαρέσκειας στους υποτιθέμενους υποκινητές της.

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αλαζονεία. Είναι η πολιτική αφασία μιας ταξικής εξουσίας που δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά νοικοκυριά που υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεων της ΕΕ μπορούν να αναγνωρίσουν τα κοινά τους συμφέροντα, να οργανωθούν και να αντισταθούν.

Γιατί το κεφάλαιο φοβάται την οργή που αποκτά ταξική συνείδηση, πολιτικό προσανατολισμό και συλλογική δύναμη.

Κώστας Γουλιάμος: Η σύγχυση γνώμης και γνώσης στον 21ο αιώνα

Κώστας Γουλιάμος 

Η σύγχυση γνώμης και γνώσης στον 21ο αιώνα

Η εκρηκτική αύξηση των πληροφοριών και η αστραπιαία κυκλοφορία μηνυμάτων στον 21ο αιώνα διαμορφώνουν ένα περιβάλλον στο οποίο η ταχύτητα διάδοσης συχνά υποκαθιστά την επαλήθευση, ενώ η επανάληψη και η ευρεία απήχηση ενός ισχυρισμού δημιουργούν την ψευδαίσθηση της εγκυρότητάς του.

Η αποσπασματική πρόσληψη των γεγονότων, η αναπαραγωγή ανακριβειών και η κατασκευή στρεβλών ερμηνειών καθιστούν ολοένα δυσκολότερη τη διάκριση ανάμεσα στο τεκμηριωμένο και το αυθαίρετο.

Υπάρχει, επομένως, ένα διαχρονικό ζήτημα που συνδέεται με την ανθρώπινη σκέψη και αφορά στη σύγχυση της γνώμης με τη γνώση.

Υπό αυτό το πρίσμα, η ορθότητα μιας πεποίθησης δεν αρκεί για να τη μετατρέψει σε γνώση, όπως και η ευρεία κοινωνική αποδοχή της δεν εγγυάται την αλήθεια της.

Κώστας Γουλιάμος: EU Inc. - Το «28ο καθεστώς» ως εργαλείο θωράκισης του μονοπωλιακού κεφαλαίου ή Περί ελευθερίας των αγορών και δουλείας των λαών

Κώστας Γουλιάμος 

EU Inc.: Το «28ο καθεστώς» ως εργαλείο θωράκισης του μονοπωλιακού κεφαλαίου

Μέσα σε κλίμα αντιλαϊκών «αναδιαρθρώσεων, χθες στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η ΕΕ απαίτησε προκλητικά την επιτάχυνση του «28ου καθεστώτος» εταιρικού δικαίου (EU Inc. εντός του 2026.

Πρόκειται για θεσμικό εργαλείο αναδιάρθρωσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού προς όφελος του μονοπωλιακού κεφαλαίου, με στόχο την επιτάχυνση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, την ενίσχυση της ανταγωνιστικής θέσης των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων και τη διαμόρφωση ευνοϊκότερων όρων για την κερδοφόρα αξιοποίηση του κεφαλαίου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Πίσω από την υπόσχεση της απλούστευσης, και με σημαία «Μία Ευρώπη-Μία Αγορά», αναδεικνύεται το ταξικό περιεχόμενο αυτής της πολιτικής: δηλαδή, η άρση εμποδίων στην κίνηση και συγκέντρωση του κεφαλαίου, η διευκόλυνση εξαγορών και συγχωνεύσεων και η ενίσχυση της δυνατότητας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων να επεκτείνουν τη δράση τους σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Κώστας Γουλιάμος: Από τη φιλαυτία... των μελισσών στο προσάναμμα της ανατροπής (δύο άρθρα)

Κώστας Γουλιάμος

Η οικονομία της κολακείας: Φιλαυτία και λογοτεχνικοί κύκλοι

Ο Bernard Mandeville (1670-1733), αναλύοντας τα ανθρώπινα πάθη και τον ρόλο τους στην κοινωνική ζωή, ανέδειξε μία από τις θεμελιώδεις αντιφάσεις της νεότερης αστικής κοινωνίας: τον τρόπο με τον οποίο η ιδιοτέλεια, η επιδίωξη κοινωνικής αναγνώρισης και η στρατηγική προβολή του εαυτού μετατρέπονται σε μηχανισμούς απόκτησης και εδραίωσης κοινωνικής ισχύος.

Στο πλαίσιο αυτό, η επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος δεν λειτουργεί απλώς ως έκφραση προσωπικών επιθυμιών, αλλά ως μέσο αναπαραγωγής προνομίων, ενίσχυσης της κοινωνικής θέσης αλλά και εξασφάλισης δυνατοτήτων κοινωνικής ανέλιξης.

Στον «Μύθο των Μελισσών», η φιλαυτία, η ματαιοδοξία και η επιθυμία διάκρισης αντιμετωπίζονται από τον Mandeville ως δυνάμεις που, υπό συγκεκριμένους κοινωνικούς όρους, αποκαλύπτουν το χάσμα ανάμεσα στα δημόσια διακηρυγμένα κίνητρα και στις πραγματικές επιδιώξεις που καθορίζουν την ανθρώπινη δράση.

Κώστας Γουλιάμος: Δημοφοβική Κουλτούρα

Κώστας Γουλιάμος

Δημοφοβική Κουλτούρα

Για πολλούς λόγους, αναζητώ ορισμένα από τα σημερινά ιδεολογικά προτάγματα σε μια παλαιότερη ιστορική περίοδο.

Όχι πως ο 21ος και ο 19ος αιώνας είναι, λόγου χάρη, όμοιοι, αλλά επειδή ορισμένοι κοινωνικοί μηχανισμοί επιβιώνουν μέσα από διαφορετικές μορφές: η ανασφάλεια μεταφράζεται σε ατομικό πρόβλημα, ενώ η ασφάλεια αναζητείται στην απομάκρυνση από τη συλλογική οργάνωση και ζωή.

Υπό αυτό το πρίσμα, το Biedermeier δεν υπήρξε απλώς ένα επιδραστικό πολιτιστικό και καλλιτεχνικό "κίνημα" της Κεντρικής Ευρώπης, όπου τα μεσαία στρώματα και η αστική τάξη των πόλεων απομακρύνονταν από την πολιτική δράση.

Συνολικά, αυτό το "κίνημα" συγκρότησε τρόπο ζωής. Εκκόλαψε κοινωνική νοοτροπία στις γερμανόφωνες κυρίως χώρες ―ιδιαίτερα στην Αυστριακή Αυτοκρατορία― ανάμεσα στο Συνέδριο της Βιέννης του 1815 και τις επαναστάσεις του 1848.

Κώστας Γουλιάμος: Από τον «κίνδυνο αφανισμού της ανθρωπότητας» στον έλεγχο της ΤΝ ― Τι αποκρύπτει το καπιταλιστικό αφήγημα

Κώστας  Γουλιάμος

Από τον «κίνδυνο αφανισμού της ανθρωπότητας» στον έλεγχο της ΤΝ: Τι αποκρύπτει το καπιταλιστικό αφήγημα

(Φωτό: Associated Press) 

Κυριακή 04/10/2026 - 12:39

Με πρόσχημα τον «κίνδυνο αφανισμού της ανθρωπότητας», η πρόσφατη συνάντηση στον Λευκό Οίκο (29/09) φανέρωσε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: Τη στενή διαπλοκή των τεχνολογικών κολοσσών με την κρατική εξουσία, σε μια περίοδο που η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) εξελίσσεται σε προνομιακό πεδίο του σύγχρονου μονοπωλιακού ανταγωνισμού.

Ο Τραμπ βρέθηκε στο ίδιο τραπέζι με τους ιδιοκτήτες και επικεφαλής ομίλων όπως η Meta, η Google, η Nvidia, η OpenAI, η Anthropic και η xAI.

Και τι αποφασίστηκε;

Ένα πλαίσιο ελέγχου, με τους ίδιους τους μονοπωλιακούς ομίλους να εποπτεύουν τις δραστηριότητές τους, να συνεργάζονται με εξωτερικούς ελεγκτές και στη συνέχεια να αξιολογούν εσωτερικά τα πορίσματα.

Κατά πως λέει και ο θυμόσοφος λαός: Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

Πρόκειται, ασφαλώς, για μορφή κορπορατισμού αφού ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα συμμετέχουν στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων του αστικού κράτους και της δημόσιας διοίκησης, με τ' ανάλογα ανταλλάγματα και προνόμια.

Κώστας Γουλιάμος: Ο Αποπροσανατολισμός της «Τεχνολογικής Αυτονομίας» ― Τεχνητή Νοημοσύνη και Κεφάλαιο

Κώστας Γουλιάμος 

Ο Αποπροσανατολισμός της «Τεχνολογικής Αυτονομίας»

Τεχνητή Νοημοσύνη και Κεφάλαιο

Οι πρόσφατες δημόσιες προειδοποιήσεις εργαζομένων και ερευνητών ισχυρών ομίλων τεχνολογιών αιχμής που συμμετέχουν στην ανάπτυξη των συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), επαναφέρουν στο επίκεντρο ζητήματα που για δεκαετίες παρέμεναν κυρίως στο πεδίο της φιλοσοφικής και κοινωνικής κριτικής.

Πιο συγκεκριμένα, ερευνητές από κορυφαία εργαστήρια ΤΝ έχουν προειδοποιήσει ότι η επιτάχυνση της ανάπτυξης ολοένα ισχυρότερων συστημάτων μπορεί τελικά να υπερβεί τις ανθρώπινες δυνατότητες κατανόησης και ελέγχου τους.

Μολαταύτα, το κρίσιμο ζήτημα δεν εντοπίζεται στο εάν η ΤΝ μπορεί να καταστεί «ανεξέλεγκτη». 

Βρίσκεται βαθύτερα: ποια κοινωνική δύναμη παράγει αυτή την τεχνολογία, με ποια κίνητρα, υπό ποιο καθεστώς ιδιοκτησίας και προς όφελος ποιων συμφερόντων μετατρέπεται σε «ανεξέλεγκτο» μηχανισμό;

Κώστας Γουλιάμος: Το Καθεστώς της «Διπλής Κατοχής» - Από τα Τάγματα Ασφαλείας της Μεσσηνίας στη Βίλα Αριάδνη της Κρήτης

Κώστας Γουλιάμος 

Το Καθεστώς της «Διπλής Κατοχής»: Από τα Τάγματα Ασφαλείας της Μεσσηνίας στη Βίλα Αριάδνη της Κρήτης

Η περίοδος της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον ναζιστικό άξονα συνοδεύτηκε από ένα ιδιαίτερα αντιφατικό και βαθιά πολιτικό φαινόμενο, το οποίο διατυπώνεται ως καθεστώς της "διπλής κατοχής".

Πρόκειται για τη φάση εκείνη όπου οι αποχωρούντες Γερμανοί ναζί, οι επερχόμενοι Βρετανοί ιμπεριαλιστές και η εγχώρια αστική τάξη ―μαζί με τα ένοπλα τμήματά της, όπως τα Τάγματα Ασφαλείας―, συνέκλιναν σε έναν κοινό, στρατηγικό στόχο: την αναχαίτιση και την τελική εξόντωση των λαϊκών δυνάμεων του #ΕΑΜ-#ΕΛΑΣ.

Το νήμα αυτής της στρατηγικής συνδέει άρρηκτα δύο γεωγραφικά σημεία της νότιας Ελλάδας: τη Μεσσηνία τον Σεπτέμβρη του 1944 και την Κρήτη (Κνωσός) οκτώ μήνες αργότερα-τον Μάη του 1945.

Η βασική επιδίωξη του βρετανικού ιμπεριαλισμού και της ελληνικής άρχουσας τάξης δεν ήταν η άμεση και ολοκληρωτική συντριβή των ναζί.

Κώστας Γουλιάμος: OHE, Το θέατρο της ιμπεριαλιστικής ισχύος και υποκρισίας

Κώστας Γουλιάμος

United Nations: Το θέατρο της ιμπεριαλιστικής ισχύος και υποκρισίας

Αλλάζουν οι ηθοποιοί. Αλλά η σκηνοθεσία της ισχύος παραμένει. Έτσι όταν οι απειλές που εκτοξεύει ο Τράμπ γίνονται διπλωματικό τελεσίγραφο, η ειρήνη καταντά προσχηματικό σκηνικό.

Στη σκηνή του ΟΗΕ παίζεται ξανά το ίδιο έργο: οι λαοί καλούνται να ακούσουν το παραλήρημα του προέδρου των ΗΠΑ, μιας χώρας που διαθέτει την ισχυρότερη πολεμική βιομηχανία του πλανήτη. Και που συχνά στην ιστορία της αυτή η χώρα επινοεί έναν χρήσιμο εχθρό για να διασφαλίσει τα κέρδη του μονοπωλιακού κεφαλαίου...

Κάστας Γουλιάμος Η Αδήλωτη Εργασία στην Κύπρο και το φιάσκο των ελέγχων Και η Eurostat για τη... σταθερότητα του Μητσοτάκη

Κάστας Γουλιάμος

Η Αδήλωτη Εργασία στην Κύπρο: Το φιάσκο των προσχηματικών ελέγχων

Παρασκευή 18/09/2026 - 12:04

Πρόσφατα το Υπουργείο Εργασίας της Κύπρου πραγματοποίησε εκστρατεία κατά της αδήλωτης εργασίας. Ελέγχθηκαν 18.366 εργαζόμενοι και εντοπίστηκαν 1.009 αδήλωτοι, δηλαδή ποσοστό 5,49%.

Στη συνέχεια, ο Υπουργός Εργασίας¹ παρουσίασε τη μείωση της αδήλωτης εργασίας από 15% το 2016 σε 5% το 2026 ως απόδειξη κυβερνητικής αποτελεσματικότητας.

Η επίκληση, όμως, ενός μεμονωμένου δείκτη, αποκομμένου από τη συνολική αξιολόγηση των δεδομένων και των πολιτικών, υπονομεύει το ίδιο το κυβερνητικό αφήγημα.

Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία Κύπρου, οι απασχολούμενοι ανέρχονται σε 520.763. Συνεπώς, οι έλεγχοι αφορούσαν μόλις το 3,53% του συνόλου.

Κώστας Γουλιάμος: Η ΒΙΑμηχανία της μόδας

Κώστας Γουλιάμος

Η βιομηχανία της μόδας

Οι βίαιες σκηνές από μια επίδειξη στη Νέα Υόρκη αποκαλύπτουν πως πίσω από τη λάμψη της βιομηχανίας της μόδας υπάρχει ένα σύστημα εξουσίας που απαγορεύει την αμφισβήτηση και, συνακόλουθα, τη διαμαρτυρία.

Ο κύριος που ασκεί βία σε διαδηλωτές είναι ο Steven Kolb, CEO του Council of Fashion Designers of America (CFDA). Τα βίντεο που δημοσιοποιήθηκαν δείχνουν τον Kolb να ακινητοποιεί διαδηλωτή, να τον πιέζει πάνω σε παράθυρο, καλύπτοντας το στόμα του, ενώ σε άλλο σημείο εμφανίζεται να συγκρατεί με βίαιο πάλι τρόπο διαδηλώτρια.

Η πολιτική σημασία της εικόνας βρίσκεται ακριβώς στην αποκάλυψη μιας βαθύτερης σχέσης: της αντίφασης ανάμεσα στο φαντασμαγορικό κόσμο της μόδας και στις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης που συστηματικά αποκρύπτονται.

Η μόδα παρουσιάζει το εμπόρευμα ως "επιθυμία", "ταυτότητα" και "ελευθερία", οι μηχανισμοί της οποίας αποσιωποιούν τις ταξικές σχέσεις εργασίας.

Κώστας Γουλιάμος: ΗΠΑ - Δανία - Γροιλανδία και το αντισατασιακό αφήγημα της ΕΕ

Κώστας Γουλιάμος

ΗΠΑ-Δανία : Η “αντίσταση” που κατέληξε σε συμφωνία

Τον Γενάρη του 2026, η στάση της κυβέρνησης της Δανίας εμφανίστηκε από το αστικό πολιτικό σύστημα και τους συστημικούς αναλυτές ως δήθεν «υπόδειγμα αντίστασης» στις αξιώσεις του Τραμπ.

Από τότε είχα υποστηρίξει –εδώ στον τοίχο του f/b (από τον σύνδεσμό κάτω τα άρθρα 1 και 6)– τους λόγους για τους οποίους η «αντίσταση» της κυβέρνησης της Δανίας, όπως και της ΕΕ, ήταν παντελώς κάλπικη: όχι έκφραση ρήξης με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αλλά εκδήλωση ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και παζαριού για τη διασφάλιση ιδιαίτερων συμφερόντων του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Κώστας Γουλιάμος: Το ψηφιακό σκηνικό της ιδιοτέλειας και η κουλτούρα του κλασαυχενισμού

Κώστας Γουλιάμος

Ψηφιακό σκηνικό ιδιοτέλειας

Καταγράφω μια τουλάχιστον παράδοξη μορφή δημόσιας παρουσίας στην εποχή των (αντι)κοινωνικών δικτύων: ένα μεγάλο μέρος του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών αναλώνεται στο να μιλά αδιάκοπα μόνο για τα δικά του ποιήματα, βιβλία και επιτεύγματα. Ταυτόχρονα σιωπά σχεδόν ολοκληρωτικά για όσα συμβαίνουν γύρω του.

Η στάση αυτή θυμίζει —τηρουμένων των αναλογιών— τον Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουάιλντ, όπου η εικόνα του εαυτού αποκτά σταδιακά μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την πραγματικότητα.

Ψυχολογικά, μπορεί να συνδέεται με την ανάγκη αναγνώρισης και επιβεβαίωσης. Φιλοσοφικά, με τη μετατόπιση από το «είμαι» στο «φαίνομαι».

Η Άρεντ, λογουχάρη, θα μας θύμιζε ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς σκηνή αυτοπαρουσίασης.

Ο Μπαχτίν θα συμπλήρωνε πως κάθε ουσιαστικός λόγος προϋποθέτει διάλογο.

Ο Ζίμελ θα μιλούσε για ψυχολογική εξάντληση και έλλειμμα γόνιμου βάθους σχέσεων.

Ο δε Μαρξ θα εντόπιζε ένα πολύπτυχο αλλοτρίωσης.

Κώστας Γουλιάμο: Εφιάλτης για τον λαό τα «οράματα» της αστικής διακυβέρνησης

Κώστας Γουλιάμος

Εφιάλτης για τον λαό τα «οράματα» της αστικής διακυβέρνησης

Η αστική διακυβέρνηση στον καπιταλισμό του 21ου αιώνα δεν χρειάζεται πάντοτε να προσφεύγει στην εξαθλίωση ώστε να αναπαράγει συνθήκες υποταγής.

Της αρκεί η μισθολογική εξάρτηση του εργαζομένου, η προεκλογική ψιχουλολογία των παροχών και, κυρίως, η διαρκής απειλή στέρησης των όρων εκείνων που απαιτούνται για την ίδια του την επιβίωση.

Όταν λοιπόν η επιβίωση συναρτάται με την αποδοχή των όρων που υπαγορεύει το κεφάλαιο, ο φόβος μετατρέπεται σε πολιτικό μηχανισμό πειθάρχησης: αναστέλλει την αμφισβήτηση και τη ρήξη, υπονομεύει την ταξική συνείδηση και απονευρώνει την ταξικό αγώνα.

Κώστας Γουλιάμο: Η ακροδεξιά είναι καπιταλισμός

Κώστας Γουλιάμος

Η ακροδεξιά είναι καπιταλισμός

Η άνοδος της ακροδεξιάς στη Γερμανία δεν αποτελεί πολιτική παρέκκλιση ούτε και αιφνίδια «συντηρητική στροφή» της κοινωνίας. Απεναντίας, είναι παράγωγο της βαθιάς κρίσης και σήψης του καπιταλιστικού συστήματος.

Όταν το κεφάλαιο βαθαίνει την εκμετάλλευση, κατεδαφίζει τις κοινωνικές κατακτήσεις και μεταφέρει το κόστος της κρίσης στις λαϊκές μάζες, ενώ η εργατική αντίσταση παραμένει κατακερματισμένη και στερημένη από επαναστατικό πολιτικό υποκείμενο, τότε δημιουργείται το έδαφος πάνω στο οποίο η αντίδραση εμφανίζεται ως δήθεν «αντισυστημική» δύναμη.

Η επισφάλεια της εργασίας και η διάλυση συλλογικών δεσμών δημιουργούν το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο η ακροδεξιά μετατρέπει τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια ή οργή σε εθνικισμό, ξενοφοβία και αυταρχισμό.

Σε αυτό το οικονομικό, πολιτισμικό και ιδεολογικό πεδίο δρα η «Βιομηχανία της Συνείδησης»: ένα σύμπλεγμα μηχανισμών παραγωγής, κυκλοφορίας και αναπαραγωγής ιδεών και εικόνων του καπιταλισμού, μέσω των οποίων η κοινωνική πραγματικότητα αποσπάται από τις ιστορικές και υλικές της αιτίες.

Κώστας Γουλιάμος: Το Μοναστήρι της ΝΔ και ο Πρίγκιπας της Πάρμας

Κώστας Γουλιάμος

Με φόντο τη σημερινή συνέντευξη του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, “Το Μοναστήρι της Πάρμας” και “Το Κόκκινο και το Μαύρο” του Σταντάλ γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ.

Οι κοινωνικές τους υποδηλώσεις λειτουργούν ως ερμηνευτικά κλειδιά, ξεσκεπάζοντας την παροχολογία Μητσοτάκη, η οποία μετατρέπει τις κοινωνικές ανάγκες σε αγοραία επικοινωνιακή βιτρίνα.

Από πολλές απόψεις, η εμμονική επίκληση για δήθεν «σταθερότητα» και «αυτοδυναμία», σε συνδυασμό με την προειδοποίηση κατά της «ψήφου διαμαρτυρίας» και την παράλληλη διαχείριση των εσωκομματικών ισορροπιών και φατριών, ταυτίζεται απόλυτα με τον παρανοϊκό φόβο της ανατροπής και τις αυλικές ίντριγκες που περιγράφονται στο “Μοναστήρι της Πάρμας”, όπου το πολιτικό εποικοδόμημα οχυρώνεται απέναντι στην κοινωνική αφύπνιση.

Πίσω από την τεχνοκρατική ορολογία των “αγορών” και των “δημοσιονομικών αντοχών”, ο πρωθυπουργός επιχειρεί να κατασκευάσει ένα αφήγημα αξιοκρατίας.

Κώστας Γουλιάμος: Τα κορακίστικα της κυβέρνησης και η απάντηση του λαού στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης

Κώστας Γουλιάμος

Σήμερα απαντά ο λαός στα κορακίστικα της κυβέρνησης

Στόχος των κορακίστικων είναι να παραπλανήσουν. Οι θέσεις του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρου του Eurogroup Κυριάκου Πιερρακάκη στο 6ο Thessaloniki Metropolitan Summit του Economist, διατυπωμένες στα γνωστά κορακίστικα του κυβερνητικού μηχανισμού, αποτελούν υπόδειγμα παραπλάνησης και συσκότισης.

Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για μια κορακίστικη γλώσσα πολιτικής επικοινωνίας, αλλά για τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου αποκρύπτουν τις κοινωνικές σχέσεις και τις ταξικές επιλογές που υποκρύπτονται πίσω από τον λόγο τους.

Ενδεικτικό της λειτουργίας αυτής είναι και η γλωσσική επινόηση του υπουργού, ο οποίος ανακάλυψε μια ανύπαρκτη λέξη: τα πολιτικά συστήματα, ισχυρίστηκε, αντιδρούν “υπογραμμικά”.

Η συγκεκριμένη κορακίστικη λέξη παραπέμπει σε κακοποίηση της γλώσσας. Ήδη από την εποχή του Διαφωτισμού, ο John Locke είχε επισημάνει ότι η κακοποίηση της γλώσσας ―και η σκόπιμα στρεβλή ή ανεπαρκής χρήση της― δεν παραμορφώνει απλώς τον λόγο, αλλά συσκοτίζει την ίδια την πραγματικότητα, καθιστώντας τη γλώσσα εργαλείο χειραγώγησης και εξουσίας.

Κώστας Γουλιάμος: Η αληθινή επιτυχία βρίσκεται στην υπέρβαση της αλλοτρίωσης και στη συλλογική δράση

Κώστας Γουλιάμος

Η αληθινή επιτυχία βρίσκεται στην υπέρβαση της αλλοτρίωσης και στη συλλογική δράση

https://www.farenews.gr/, 31/08/2026

Ο Κώστας Γουλιάμος —διεθνώς αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός, πρώην Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και εκπρόσωπος της ποιητικής γενιάς του ’70— ξεδιπλώνει μια βαθιά αναστοχαστική διαδρομή.

Με αφετηρία τα παιδικά του χρόνια στην Καλαμάτα, τις μνήμες του εμφυλίου και τη γειτονιά στο Νησάκι, ο Κώστας Γουλιάμος μιλά για τις εμπειρίες που σφυρηλάτησαν την ταξική και πολιτική του συνείδηση. Μέσα από μια πυκνή συνέντευξη, στην farenews και στην Afize Gjikondi, αναλύει τη σύγχρονη εμπορευματοποίηση του χρόνου και της ανθρώπινης ύπαρξης, τη σχέση της γνώσης με τη σοφία και την επανάσταση, καθώς και τον ρόλο της τέχνης ως πράξη ρήξης με την αλλοτρίωση.

Ένας λόγος μεστός, που συνδέει τη φιλοσοφική σκέψη του Μαρξ και του Αριστοτέλη με την ποίηση του Ρίτσου, του Μπρεχτ και του Σεφέρη, προσφέροντας ένα ουσιαστικό μάθημα ζωής και ιστορικής εγρήγορσης.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη

Έχετε διανύσει μια μακρά πορεία στην ακαδημαϊκή ζωή, την πολιτική σκέψη, τον πολιτισμό και τη λογοτεχνία. Αν κοιτάξετε πίσω, ποια εμπειρία αισθάνεστε ότι σας διαμόρφωσε περισσότερο

Η περίοδος των παιδικών μου χρόνων ήταν καθοριστική. Γεννήθηκα λίγο μετά το τέλος του εμφύλιου. Εποχή επικράτησης του αυταρχικού κράτους και κυβερνήσεων που επιδίδονταν σε πολιτικές διώξεις, εξορίες κι εκτελέσεις κομμουνιστών. Κυριαρχούσε η ιδεολογία της εθνικοφροσύνης, του μοναρχοφασισμού και του αντικομμουνισμού. Ήταν διάχυτη η ανασφάλεια και καχυποψία μεταξύ ανθρώπων. Από την άλλη φούντωνε η φτώχεια,η μετανάστευση. Φίλοι και συγγενείς σκορπίζονταν, στα καλύτερά τους χρόνια,στα πέρατα του κόσμου.

Κώστας Γουλιάμο: Το Ταμείο Ανάκαμψης, το μεγάλο φαγοπότι και ο ασήκωτος λογαριασμός

Κώστας Γουλιάμος

Ταμείο Ανάκαμψης: Το μεγάλο φαγοπότι και ο λογαριασμός στους εργαζόμενους

Στον μύθο του Ερυσίχθονα, η αχόρταγη βουλιμία μετατρέπεται σε θεία τιμωρία: όσο περισσότερο καταβροχθίζει, τόσο πιο αδυσώπητη καθίσταται η πείνα του, ώσπου η ακόρεστη επιθυμία καταλήγει στην ίδια του την καταστροφή.

Η πραγματικότητα της ΕΕ προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου συμβολισμού: την καταβρόχθιση δισεκατομμυρίων, όπου ισχυρά μονοπώλια και επιχειρηματικοί όμιλοι προσέρχονται στο τραπέζι του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ τον λογαριασμό καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά νοικοκυριά.

Πιο συγκεκριμένα, το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ προστίθεται στα αλλεπάλληλα τραπέζια της μεγάλης επιχειρηματικής ευωχίας, όπου οι ισχυροί του κεφαλαίου προσέρχονται για να αυξήσουν την κερδοφορία τους με χρήμα που παράγεται κοινωνικά.

Μόνο που, σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του Ερυσίχθειου μύθου, ο λογαριασμός δεν καταλήγει στους αχόρταγους συνδαιτυμόνες. Μετακυλίεται στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, με τη μορφή της λιτότητας, της φορολογικής επιβάρυνσης (φοροληστείας), της κατεδάφισης των εργατικών δικαιωμάτων και της διαρκούς συρρίκνωσης των κοινωνικών αναγκών.

Κώστας Γουλιάμος: Ο Αϊ-Γιώργης ο Μεθυστής και οι σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες

Κώστας Γουλιάμος

Στη λαϊκή σοφία “αυτός δεν θέλει γιατρό, θέλει τον Αϊ-Γιώργη τον Μεθυστή” παραπέμπουν οι εντός των τειχών του καπιταλιστικού συστήματος κάλπικες διακηρύξεις της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, των αστικών κομμάτων, των συστημικών αναλυτών και (Μη)Κυβερνητικών Οργανώσεων περί “δημοκρατικού καπιταλισμου” και “υπερφορολόγησης των υπερπλουσίων”.

Εξού και οι συχνές πυκνές απολογητικές δηλώσεις τύπου “εμείς δεν δαιμονοποιούμε το κεφάλαιο”.

Η φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως τεχνική δημοσιονομική επιλογή, αλλά ως ζήτημα ταξικής σύγκρουσης.

Κατά συνέπεια, οι χρεοκοπημένες σοσιαλδημοκρατικές “αυταπάτες” και οι κάλπικες προσδοκίες που καλλιεργούνται δεν αποτελούν διέξοδο για τον λαό. Τουναντίον, είναι μηχανισμός εγκλωβισμού και ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας.