Κώστας Γουλιάμος: Ο Πόλεμος ως Μηχανισμός Συσσώρευσης - Χρέος, Τράπεζες και Μονοπωλιακό Κεφάλαιο

Κώστας Γουλιάμος 

Ο Πόλεμος ως Μηχανισμός Συσσώρευσης: Χρέος, Τράπεζες και Μονοπωλιακό Κεφάλαιο

Ο αγαπημένος φίλος Γιώργος Πήττας ζήτησε τα δύο κείμενά μου ―αυτό των δρόμων χρηματοδότησης της πολεμικής μηχανής που δημοσίευσε ο Ριζοσπάστης χθες και το άλλο περί του χρέους που ανάρτησα στο f/b―, να διαβαστούν ως σύνδεση με την οικονομία πολέμου. Έτσι,. μετά από σχετική συζήτηση, επιχειρώ πιο κάτω μια πιο ευδιάκριτη σύνδεση.

Επειδή, αντικειμενικά ομιλούντες, η σύγχρονη πολεμική οικονομία δεν είναι απλώς ζήτημα στρατιωτικών δαπανών. Είναι ένας μηχανισμός μέσω του οποίου το αστικό κράτος, το μονοπωλιακό κεφάλαιο και το χρηματοπιστωτικό σύστημα διαπλέκονται όλο και στενότερα.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος παράγει τα όπλα, αλλά ποιος τα χρηματοδοτεί, ποιος κατέχει τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία που δημιουργούνται και ποιος τελικά επωμίζεται το βάρος.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα έντονη.

Κώστας Γουλιάμος: Αμερικανικό χρέος, πλασματικό κεφάλαιο και καπιταλιστική κρίση

*

Δες και

Κώστας Γουλιάμος: Οι δρόμοι των χρηματοδοτήσεων της πολεμικής μηχανής

*

Κώστας Γουλιάμος

Αμερικανικό χρέος, πλασματικό κεφάλαιο και καπιταλιστική κρίση

Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί διεθνώς η είδηση ότι το ακαθάριστο δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε, για πρώτη φορά, τα 40 τρισ. δολάρια. Μέσα σε μόλις έναν χρόνο αυξήθηκε κατά περίπου 3 τρισ., ενώ το Congressional Budget Office προβλέπει ότι έως το 2036 θα ανέλθει περίπου στο 120% του ΑΕΠ.

Την ίδια στιγμή, η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων ανοίγει νέο κύκλο στρατιωτικών δαπανών, ύψους 1,15 τρισ. δολαρίων.

Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι, παρά την εκτόξευση του χρέους, η πολεμική ισχύς εξακολουθεί να αποτελεί θεμελιώδη προτεραιότητα του αμερικανικού κράτους.

Η ουσία, επομένως, δεν βρίσκεται στη δημοσιονομική «κακοδιαχείριση», όπως υποστηρίζει η κυρίαρχη πολιτική ρητορική, αλλά στη βαθύτερη ταξική δομή που καθιστά τη διαρκή διόγκωση του χρέους ως οργανικό και λειτουργικό στοιχείο του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλισμού.

Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι: ποιοι καρπώνονται τις χρηματοπιστωτικές απαιτήσεις που απορρέουν από το δημόσιο χρέος και ποιες κοινωνικές τάξεις θα παράγουν, μέσω της εργασίας τους, τον πλούτο από τον οποίο θα εξυπηρετηθούν αυτές οι απαιτήσεις;