Για ναυαγούς που θέλουν να κολυμπήσουν. Το σημείωμα άλλοτε βιαστικό και ταραγμένο, άλλοτε φλύαρο ή λακωνικό, ακατάληπτο κι ερμητικό, κακογραμμένο κι αδέξιο, ευδιάκριτο ή ξεθωριασμένο. Μπουκαλάκια, φιαλίδια, φιάλες αερίου. Μποτίλιες, μποτίλιες, μποτίλιες... Με καθορισμένο, πάντοτε, στίγμα.
Καλή στεριά, συνταξιδιώτες...
Ή καλή θάλασσα.
Η Επανάσταση απέναντι στο σύστημα της
ανικανότητας
[…] Το 1960, ο πρώην
πρέσβης των ΗΠστην Κούβα, ο Ερλ Σμιθ, ενώπιον μιας
υποεπιτροπής της Γερουσίας δήλωσε: «Μέχρι να ανέβει ο Κάστρο στην εξουσία, οι Ηνωμένες
Πολιτείεςείχανε τόσο ακαταμάχητη επιρροή στην Κούβα,
που ο εκεί πρέσβης ήτανε το δεύτερο πιο σημαντικό πρόσωπο στη χώρα, ενίοτε πιο
σημαντικό κι από τον ίδιο της τον πρόεδρο».
2010 4 Ιουλίου Ο Προφήτης
Φιντέλ
και το Ιράν.Τότε δεν ήτανε ο Τραμπ με
τον Νετανιάχου,
αλλά ο Ομπάμα
με το φασιστικό Ισραήλ του Σιμόν Πέρες.
Η Αδύνατη Ευτυχία (εν μέσω Μουντιάλ).
[…] Το Παγκόσμιο Κύπελλο
δεν έχει τελειώσει. Έξι μέρες μένουνε ακόμα για τον τελικό.
Είναι δυνατόν να χάνανε
μια τόσο εξαιρετική ευκαιρία η αυτοκρατορία των Γιάνκηδωνκαι το φασιστικό Κράτος του Ισραήλ, για να κρατήσουνε το
μυαλό της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων του πλανήτη μακριά από τα
θεμελιώδη προβλήματά τους;!
Ποιος θα έπαιρνε είδηση
τα διεστραμμένα σχέδια της αυτοκρατορίας για το Ιράν
και τα χυδαία προσχήματά της για να του επιτεθεί;
«Εμιλιάνο Ζαπάτα, Ο ηγέτης του Νότου». Λεπτομέρεια τοιχογραφίας του
Ροβέρτο Ροδρίγες Ναβάρο στο σπίτι-μουσείο του Ζαπάτα στην πόλη Ανενεκουίλκο του
Μεξικού
Η γη μοιράζεται με το ντουφέκι.
Μην περιμένεις, χωριάτη λασπωμένε
το φως το αληθινό απ’ τον ίδρωτά σου,
μπροστά σου ο ουρανός να γονατίσει.
Πάμπλο Νερούδα Στον Εμιλιάνο Ζαπάτα με μουσική του Τάτα Νάτσο
Κι όταν γίναν αβάσταχτες οι πίκρες
στη γη, και μόνο αγκάθια ρημαγμένα
ήταν των χωρικών ο μόνος κλήρος,
κι όπως ξαναφανήκανε τα όρνια
με τις γενειάδες τις φριχτές και τα μαστίγια,
ήρθε καλπάζοντας έν’ άνθος και μια φλόγα...
[...]
Πάνω στις σέλες το φεγγάρι αποκοιμιέται.
Ο θάνατος το στρώνει κι έχει αράξει
μαζί με τους στρατιώτες του Σαπάτα.
Κάτω απ’ της μαύρης νύχτας τα ταμπούρια
το όνειρο κρύβει καλά το ριζικό του,
υφαίνοντας το ζοφερό του πέπλο.
Τρώει η φωτιά τον άγρυπνον αγέρα:
ιδρώτας, ξίγκι και της νύχτας το μπαρούτι.
[...]
Μεξικό, έρημη αγροτιά, αγαπημένη πατρίδα μου στους σκλάβους μοιρασμένη:
πίσω απ’ το αραποσίτι ήρθαν στον ήλιο
οι ιδρωμένοι κεντυρίωνές σου.
Έρχομαι να σε τραγουδήσω απ’ το χιόνι.
Στη μοίρα σου άφησέ με να καλπάσω
μπαρούτι και αλέτρια φορτωμένος.
Πάμπλο Νερούδα: Οικουμενικό Άσμα (1950), IV.─ Οι Ελευθερωτές Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 16 Αυγούστου 2019
Αγαπημένε
Φιντέλ, μας άφησες και είναι η πρώτη φορά που διαφωνώ μαζί σου.
(Μίκης
Θεοδωράκης, Αθήνα 26.11.2016)
Πιστεύω
πως η μουσική είναι πιο δύσκολη από την πολιτική. Κι η απόδειξη είναι πως
υπάρχουνε περισσότεροι πολιτικοί στον κόσμο απ’ ότι μουσικοί. Αλλά υπάρχουνε
ακόμα λιγότεροι επαναστάτες καλλιτέχνες, αν και οι καλλιτέχνες μπορεί να
θέλουνε την επανάσταση.
(Φιντέλ
Κάστρο, 29 Ιουλ. 1981, Αβάνα, Πλατεία του Καθεδρικού)
Κι αν στο Μονκάδα οι νέοι του Μαρτί συνάντησαν τη φρίκη
Κι αν του Μπατίστα οι γιοι είχαν του Αβέλ τα μάτια ξεριζώσει
Και τα ’δειχναν στην αδερφή του την Αϊδέε για να προδώσει
Είναι από τις στιγμές που η ήττα μετατρέπεται σε νίκη
Χιλιάδες μάτια ανοίξανε κι άρχισαν να φοβούνται οι λύκοι
Γιατί είδανε την τρομερή ματσέτα του Μονκάδα
Ν’ αστράφτει μες στα μάτια του Φιντέλ ―δίδυμη δάδα
Κι η Επανάσταση έγινε του ανθρώπου η θεία Δίκη
Ο Ρεταμάρ με τον Φιντέλ και δεξιά ο Γαβριέλ Γαρσία
Μάρκες. (Foto: La Ventana / Casa de las Américas)
ΠΑΤΡΙΔΑ
Τώρα ξέρω· δεν είσαι η νύχτα· είσαι
Μια άκαμπτη και καθημερνή βεβαιότητα
Είσαι η αγανάχτηση, είσαι ο θυμός
Που μας ορθώνουν απέναντι στον εχθρό.
Είσαι η γλώσσα για να καταλάβουμε
Πολλούς ανθρώπους που μεγαλώσανε μέσα στο φως σου.
Είσαι η γη η αληθινή, ο αέρας
Που τον ζητάει πάντα το στήθος για ν’ αναπνεύσει.
Είσαι η ζωή που ήτανε χτες η υπόσχεση
Των βυθισμένων στα σπλάχνα σου νεκρών.
Είσαι ο τόπος της μύχιας αγάπης,
Της χαράς και του θάρρους και
Της επιτακτικής προσμονής για το θάνατο.
Είσαι ο λόγος της ύπαρξής μας,
Είσαι η πέτρα που πάνω της ξέρουμε πως είμαστε εμείς,
Είσαι η όμορφη, είσαι η τεράστια κάσα
Που μέσα της θα διαλυθούνε τα κόκκαλά μας
Για να συνεχίσει να πλάθεται η μορφή σου.
Ο Αβέλ έχυσε το αίμα του
στην αρχή.
Δεν τον ακολουθήσανε παρά μονάχα οι ταπεινοί, οι λησμονημένοι.
Κι αφού περπατήσανε απάνω στη θάλασσα,
Μείνανε δώδεκα κι απ’ την αρχή ξεκινήσανε όλα.
Γενειοφόροι κατεβήκανε στου χρόνου το γύρισμα,
Και είχανε μαθητές απάνω στην απέραντη γη.
Συγχώρεσέ την, Κύριε, συγχώρεσε κι εμάς
για τον δικό μας 20thCentury
για την Kολοσσιαία Υπερ-Παραγωγή που όλοι έχουμε βάλει το χεράκι μας.
Αυτή γι’ αγάπη δίψαγε κι εμείς της δώσαμε ηρεμιστικά.
Και για τη θλίψη την αγιάτρευτη, αφού ανθρώποι είμαστε,
τη στείλαμε να κάνει Ψυχανάλυση.
*
Μέριλυν Μονρόε (MarilynMonroe – NormaJeaneMortenson– Νόρμα Τζην Μόρτενσον). Νόθο παιδί, αγνώστου πατρός, γεννήθηκε στη 1 Ιουν. 1926, στο Λος Άντζελες, όπου και πέθανε στις 5 Αυγ. 1962, στα 36 της χρόνια, από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών (επίσημη εκδοχή).
*
Το Χόλυγουντ είναι ένας τόπος που σε πληρώνουνε χίλια δολάρια για ένα φιλί
και τριάντα πέντε σεντς για την ψυχή σου.
Μέριλυν Μονρόε
*
Μετάφραση – Σημειώσεις – Η τελευταία ταινία της Αταίριαστης – Φωτοεπίμετρο Πρώτη δημοσίευση: Μπάμπης Ζαφειράτος – Μποτίλια Στον Άνεμο, 1/6/2020
*
Προσευχή για τη Μέριλυν Μονρόε
Ερνέστο Καρδενάλ
ΚΥΡΙΕ
δέξου αυτή τη νεαρή γυναίκα γνωστή στα πέρατα της Γης με το όνομα Μέριλυν Μονρόε,
αν και α υ τ ό δεν ήτανε το πραγματικό της όνομα
(μα Ε σ ύ γνωρίζεις το πραγματικό όνομα αυτής της μικρούλας ορφανής που στα 9 της τη βιάσανε
και της πωλητριούλας που στα 16 θέλησε να βάλει τέλος στη ζωή της)
και τώρα παρουσιάζεται ενώπιόν Σου με δίχως ίχνος μακιγιάζ
και δίχως τον Ατζέντη της
δίχως φωτορεπόρτερ, δίχως να υπογράφει και να μοιράζει αυτόγραφα
ολομόναχη σαν αστροναύτης μπροστά στην απέραντη νύχτα.
Οι
Κουβανοί, με τον σύντροφο Φιντέλ στο τιμόνι, έχουνε ταχθεί σθεναρά αλληλέγγυοι
στον λαό μας και στον αγώνα μας. Εμείς οι Βιετναμέζοι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ
αυτή την υποστήριξη.
Χο
Τσι Μινχ, ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Εφημερίδες Revolución και
Hoy, 29 Ιουλ. 1965)
*
Ο
σύντροφος Χο Τσι Μινχ ανήκει στη μοναδική γενεαλογία ανθρώπων, που ο θάνατός
τους είναι σπόρος ζωής και αέναη ακτινοβολία ερεθισμάτων και γι’ αυτό θα
συνεχίσει να οδηγεί τον λαό του Βιετνάμ μέχρι τον καθολικό και αμετάκλητο
θρίαμβο, που βρίσκεται κιόλας προ των πυλών.
Φωτό: Yevgeny Khaldei, Η σημαία κυματίζει πάνω απ’ το Ράιχσταγκ (Φωτό, 2 Μάη 1945). Επιχρωματισμός: Olga Shirnina – Klimbim
*
Όταν ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στην Ανατολική Πρωσία (13 Ιαν. – 25 Απρ. 1945), ο Νερούδα τού αφιερώνει το ποίημά του Ύμνος στον Κόκκινο Στρατό μπρος στο κατώφλι της Πρωσίας. Είναι ο τρίτος ύμνος του, γραμμένος κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, για να αναδείξει το ηρωικό έπος της ΕΣΣΔ.Ο τέταρτος ύμνος –τρίτος με την αρίθμηση του ποιητή– γράφτηκε το 1949 (βλ. κατ.)
Ύμνος στον Κόκκινο Στρατό μπρος στο κατώφλι της Πρωσίας
Πάμπλο Νερούδα
Ετούτος είναι ο ύμνος μέσα στο λυκαυγές, αυτός εδώ είναι ο ύμνος
ο βγαλμένος απ’ το ρόγχο του θανάτου, σάμπως ρυθμός
πρωτάκουστος ταμπούρλου ματωμένου,
που ανάβρυσε από τις πρωτόγνωρες χαρές όμοιος με το κλαρί που ανθίζει μες στο χιόνι κι όμοιος με μια ηλιαχτίδα απάνω απ’ το ανθισμένο το κλαρί.
Κι αυτοί εδώ είναι οι στίχοι που άδραξαν το ρόγχο,
και συλλαβή τη συλλαβή εστείψανε τα δάκρυα σαν λερωμένο ρούχο
ως να στεγνώσει κι η τελευταία πικρή σταγόνα των λυγμών,
κι από όλο αυτό τον οδυρμό να πλέξει την πλεξούδα, το σκοινί, τη σαλαμάστρα τη γερή που την αυγή κρατάει.