 |
| Λουίς Σεπούλβεδα (Luis Sepúlveda Calfucura: Οβάγε, Χιλή, 1 Οκτωβρίου 1949 – Οβιέδο, Ισπανία, 16 Απριλίου 2020 (Φωτό: Jimena Mariana Contreras) |
*
Ο Φιντέλ από τον Luis Sepúlveda
27 Νοεμβρίου 2016
«Η είδηση έρχεται με τα πρώτα φώτα της μέρας, ίσως με το ίδιο έντονο φως της αυγής που είδε το τσούρμο του «Γκράνμα» στην ακτή του νησιού, πριν αποβιβαστεί κι αρχίσει να γράφεται το έπος που εγκαινίασε την αξιοπρέπεια της Λατινικής Αμερικής.
Στις κόρες των ματιών εκείνων των ανδρών [και των γυναικών]* που αγγίξανε τη λευκή αμμουδιά της Κούβας, υπήρχε και το φως εκείνων που πέσανε κατά την επίθεση στους στρατώνες Μονκάδα, εξού και το περιβραχιόνιο με το θρυλικό «26 de Julio» ήταν η εξαιρετική τους ταυτότητα. Ήταν εκείνοι που, όπως θα έγραφε αργότερα ένας Αργεντινός που τον φωνάζανε απλά Τσε, δώσανε υπόσταση στον εξεγερμένο, στον επαναστάτη, στον μαχητή, και γίνανε Guerrilleros.
Η αξιοπρέπεια της Λατινικής Αμερικής εγκαινιάστηκε με τη λιόχρωμη στολή και με τη μυρωδιά του μπαρουτιού, και του ιδρώτα από τις πορείες μεσα στη σέλβα, από την κούραση του αγώνα, που αντί να καταβάλλει όπλιζε με μεγαλύτερη δύναμη το δίκιο των guerrilleros, των μαχητών του Φιντέλ, των «μπαρμπούδος», που ήτανε ντυμένοι με κουρέλια, οπλισμένοι με τις ματσέτες για τα ζαχαροκάλαμα και με τα όπλα που αρπάζανε από τον εχθρό σε κάθε τους μάχη.
 |
| 16 Απρίλη 1961. Μία μέρα μετά την επίθεση των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων. Συμβολή των οδών 23 και 12 (περιοχή Βεδάδο, όπου και η Πλατεία της Επανάστασης), απέναντι από τη νεκρόπολη Κολόν (το κοιμητήριο της Αβάνας και εθνικό μνημείο της Κούβας· η Οδός 12 οδηγεί στο Κολόν). Στη μεγάλη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε για τις κηδείες των θυμάτων από τις αεροπορικές επιδρομές στην Πλάγια Χιρόν, ο Φιντέλ διακηρύσσει το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης. Η απάντηση από τους ένοπλους Κουβανούς είναι για δεύτερη φορά ομόφωνη: «Πατρίδα ή Θάνατος». (Το πρώτο ¡Patria o Muerte! Πάμπλο Νερούδα: Η Ανατίναξη του La Coubre στο λιμάνι της Αβάνας). |
Οι μαχητές της Sierra Maestra, οι γουαχίρος, οι μαθητές κι οι ποιητές, βήμα το βήμα, σφαίρα τη σφαίρα διδάξανε στη Λατινική Αμερική πως το αστέρι του Comandante Guerrillero ήτανε το διακριτικό γνώρισμα εκείνου που έμπαινε πρώτος στον αχό της μάχη, που πολέμαγε στην πρώτη γραμμή, που έδωσε το παράδειγμα και θεμέλιωσε την πίστη σε έναν ανώτερο σκοπό.
Κι ενώ οι αντάρτες της «26 του Ιούλη» προελαύνανε μέσα απ’ τα βουνά κι απ' τη σέλβα, σ’ ολόκληρη την ήπειρο της Λατινικής Αμερικής, από το Ρίο Μπράβο (Γκράντε) μέχρι τη Γη του Πυρός, οι καταφρονεμένοι σηκώσανε τις κουρελιασμένες παντιέρες τους «γιατί τώρα η ιστορία θα πρέπει να λογαριάζει με τους φτωχούς της Αμερικής».**
Σήμερα είναι μια μέρα επαναστατικής περισυλλογής. Σήμερα είναι μια μέρα θλίψης για εκείνους που τολμήσανε να κάνουνε το βήμα το αποφασιστικό, να δώσουνε τέλος σε μια ζωή ενδοτική και υπάκουη, και ταχθήκανε στο χωρίς επιστροφή δρόμο του επαναστατικού αγώνα.
¡Hasta la Victoria Siempre, Fidel! ¡Hasta la Victoria Siempre, Comandante Guerrillero!»
* Στο Γκράνμα δεν υπήρχαν γυναίκες (σ.τ.μ.)
* Στο Γκράνμα δεν υπήρχαν γυναίκες (σ.τ.μ.)
** Από την ομιλία του Τσε στον ΟΗΕ, 11 Δεκ. 1964
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος
*
Contar con los pobres de América
Por: Luis Sepúlveda 30/11/2016
Por: Luis Sepúlveda 30/11/2016
La noticia llega con las primeras luces del día, tal vez con la misma intensa luminosidad del amanecer que vieron los tripulantes del Granma en la costa de la Isla, antes de desembarcar y empezar la gesta que inauguró la dignidad latinoamericana.
En las pupilas de ese grupo de hombres y mujeres que tocaron la arena blanca de Cuba, iba también la luz de los caídos en el asalto al cuartel Moncada y, por eso, el brazalete con la leyenda “26 de Julio” era la gran identidad de aquellos que, como más tarde escribiría un argentino al que llamaban simplemente Che, daban el paso a la condición superior del insurgente, del rebelde, del militante, y se convertían en guerrilleros.
La dignidad latinoamericana se inauguró de verde olivo y con olor a cordita, a pólvora, al sudor de las marchas selva adentro, a la fatiga combatiente que, lejos de cansar, entregaba más ánimo a la vocación justiciera de los guerrilleros, de los combatientes de Fidel, de “los barbudos” vestidos con retazos, armados de machetes zafreros y de las armas arrebatadas al enemigo en cada combate.
Los combatientes de la Sierra Maestra, los guajiros, estudiantes y poetas, paso a paso, tiro a tiro, enseñaron a Latinoamérica que la estrella de Comandante Guerrillero era el distintivo del primero en el fragor de la lucha, del que combatía en primera fila, del que sembraba ejemplo y confianza en un destino superior.
Y mientras los guerrilleros del “26 de Julio” avanzaban por las sierras y las selvas, en todo el continente latinoamericano, desde el río Bravo hasta la Tierra del Fuego, los humildes alzaban sus banderas de harapos, “porque ahora la historia tendrá que contar con los pobres de América”.
Hoy es un día de recogimiento revolucionario. Hoy es el día del dolor de aquellos que se atrevieron a dar el paso imprescindible, a romper con la existencia dócil y sumisa, y se unieron al camino sin retorno de la lucha revolucionaria.
¡Hasta la Victoria Siempre, Fidel! ¡Hasta la Victoria Siempre, Comandante Guerrillero!
*
Σύντομο βιογαφικό και τα βιβλία του από τις εκδόσεις opera
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.