Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!: Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης − Κάρλος Πουέμπλα: Ως τη νίκη Κομαντάντε
*
Κάρλος Πουέμπλα: Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ − Μετάφραση προσαρμοσμένη στη μελωδία − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video


Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (53)

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Ουκρανία-Βαλκάνια: Οι παραμορφωτικοί φακοί στην ανάγνωση των σύγχρονων διακρατικών σχέσεων - Πολιτική και Οικονομία ‒ ΗΠΑ-Κίεβο-Ρωσία: Βοήθεια και κυρώσεις


ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Για τους παραμορφωτικούς «φακούς» στην ανάγνωση των σύγχρονων διακρατικών σχέσεων
Του Ελισαίου ΒΑΓΕΝΑ
(Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων)
«Αν η Βουλγαρία έχει στερηθεί τη δυνατότητα να συμπεριφέρεται ως κυρίαρχο κράτος, ας ζητήσει αποζημίωση για τα διαφυγόντα κέρδη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή» (δήλωση του Βλαντιμίρ Πούτιν, Προέδρου της Ρωσίας, για την απόφασή του να αναστείλει την κατασκευή του αγωγού «Νότιου ρεύματος», μετά την απροθυμία της Βουλγαρίας, από την οποία επρόκειτο αυτός να διέλθει).
«Χρειαζόμαστε ξανά μια γερμανική εξωτερική πολιτική, που να θεωρεί την ασφάλεια και την ειρήνη πιο σημαντικές από τις ντιρεκτίβες της Ουάσιγκτον» (Σάρα Βάγκενεχτ, βουλευτής και ηγετικό στέλεχος του νεόκοπου σοσιαλδημοκρατικού γερμανικού κόμματος της «Αριστεράς», κατά τη διάρκεια συζήτησης στη γερμανική Βουλή για τις εξελίξεις στην Ουκρανία).
Οι δύο αυτές δηλώσεις, δύο γνωστών πολιτικών, έρχονται να «φρεσκάρουν» μια πασίγνωστη αντίληψη, που κυριαρχεί σχετικά με το ζήτημα της διαμόρφωσης των διεθνών και διακρατικών σχέσεων.
Πρόκειται για την αντίληψη, που ούτε λίγο ούτε πολύ ακυρώνει την πραγματικότητα, που διαμορφώνει η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού και υποστηρίζει εξωπραγματικά, πως οι καπιταλιστικές χώρες με ενδιάμεση θέση ή ακόμα και με υψηλή θέση (όπως η Γερμανία), στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, συμπεριφέρονται όπως στο παρελθόν οι αποικίες, δηλαδή με τυφλή υποταγή στη «μητρόπολη».
Επιπλέον, αυτή η θεώρηση των πραγμάτων διανθίζεται συχνά και με την αντίληψη πως αυτή η κατάσταση συμβαίνει, επειδή «κυριαρχεί η πολιτική έναντι της οικονομίας» και πως αν τελικά υπερίσχυε το οικονομικό συμφέρον, δεν θα υπήρχαν π.χ. οι κυρώσεις της ΕΕ έναντι της Ρωσίας, που καταστρέφουν τις επωφελείς οικονομικές σχέσεις, ή τα εμπόδια που θέτουν ΗΠΑ κι ΕΕ στην κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «Νότιο ρεύμα».
Είναι, όμως, τα πράγματα έτσι;
Ο κινητήριος μοχλός της συνεργασίας και των ανταγωνισμών
Βεβαίως, με μια «γυμνή ματιά» μπορεί κανείς να διαγνώσει πως η συγκεκριμένη θεώρηση πάσχει σοβαρά.
Μπορεί π.χ. να σταθεί ο ισχυρισμός πως η Γερμανία, η λεγόμενη και «ατμομηχανή» της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μια δηλαδή από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, είναι απλώς ένας... «κολαούζος» των ΗΠΑ, που ακολουθεί τυφλά τις «ντιρεκτίβες της Ουάσιγκτον», όπως ισχυρίζεται η προαναφερόμενη Γερμανίδα βουλευτής του οπορτουνιστικού κόμματος της «Αριστεράς»;
Είναι φανερό πως αλλού πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες της όποιας συμπόρευσης του καπιταλιστικού μεγαθήριου της Γερμανίας με τις ΗΠΑ, οι οποίες παρά τη μείωσή τους στο παγκόσμιο ΑΕΠ, εξακολουθούν να είναι η ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία και να βρίσκονται στην «κορυφή» της ιμπεριαλιστικής «πυραμίδας».
Οι αιτίες των όποιων συγκλίσεων μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, όπως άλλωστε και των ανταγωνισμών στις σχέσεις τους, βρίσκονται στον παράγοντα της εξασφάλισης της ενίσχυσης της εξουσίας και ισχύος της αστικής τάξης της κάθε χώρας.
Για να το πετύχουν αυτό οι κυβερνήσεις, «δεξιές» ή «αριστερές», αλλά πάντα στρατευμένες στην υπηρεσία της αστικής τάξης, επιδιώκουν συμμαχίες: οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές. Αυτές μπορεί να είναι τόσο διμερείς όσο και πολυμερείς, όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Εννοείται πως μέσα σ' αυτές τις συμφωνίες, ενώσεις κι οργανισμούς, όπως και συνολικά στο «πλέγμα» των διακρατικών σχέσεων μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών, κάθε αστική τάξη συμμετέχει με βάση την ισχύ της χώρας (οικονομική, πολιτική, στρατιωτική) και «δένεται» με τις άλλες χώρες με χιλιάδες «νήματα» αλληλεξάρτησης, η οποία σαφώς και δεν είναι ισότιμη, αφού στην καπιταλιστική οικονομία κυριαρχεί η ανισοτιμία.
Εδώ, λοιπόν, πρέπει να ψάξουμε τους λόγους για τους οποίους η Γερμανία συμπορεύεται με τις ΗΠΑ στο ζήτημα των σχέσεων με τη Ρωσία, γύρω από τις εξελίξεις στην Ουκρανία.
Και τονίζουμε το συμπορεύεται, κι όχι ταυτίζεται, διότι στη στάση της Γερμανίας υπάρχουν ο κοινός «παρανομαστής» με τις ΗΠΑ, έναντι της Ρωσίας, αλλά υπάρχουν και διαφοροποιήσεις, τόσο στο ζήτημα αυτό, όπως και σε πολλά άλλα.
Είναι φανερό πως η αστική τάξη της Γερμανίας (ή το ισχυρότερο τμήμα της) εκτιμά πως τη δεδομένη στιγμή τη συμφέρει περισσότερο η σύμπλευση με τις ΗΠΑ, το «στρίμωγμα» της Ρωσίας, απ' ό,τι μια άλλη στάση.
Βεβαίως, υπάρχουν και τμήματα της αστικής τάξης της Γερμανίας που έχουν πληγεί, ακόμη και καταστρέφονται οικονομικά, απ' αυτήν την σύμπλευση με τις ΗΠΑ στο ζήτημα της αντιμετώπισης της Ρωσίας.
Τέτοια τμήματα σαφώς κι επιδιώκουν άλλες γεωπολιτικές συμμαχίες της Γερμανίας, ωστόσο, φαίνεται αυτά μέχρι στιγμής υποχωρούν μπροστά σε ισχυρότερα συμφέροντα και στη γενική «γραμμή» άσκησης πίεσης στη Μόσχα.
  • Η αστική τάξη της Γερμανίας ήδη έχει εξασφαλίσει το δικό της ενεργειακό ανεφοδιασμό από τη Ρωσία, μέσω του «Βόρειου ρεύματος» («Nord Stream»). Ο συγκεκριμένος αγωγός, που μπορεί να μεταφέρει 55 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, διασχίζει τη Βαλτική και τροφοδοτεί με ρωσικό αέριο απευθείας τη Γερμανία.
  • Η αστική τάξη της Γερμανίας θεωρεί εξασφαλισμένο και σίγουρο, πως στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον, η Ρωσία, ακόμη κι αν θα το ήθελε, δεν μπορεί να διακόψει αυτήν την τροφοδοσία της, τόσο για οικονομικούς λόγους (την ανάγκη αναπλήρωσης εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού της Ρωσίας), όσο και για τεχνικούς (έλλειψη άλλων αγωγών, που να λειτουργούσαν εναλλακτικά προς άλλους εξαγωγείς).
Απ' εκεί και πέρα, έχοντας «ένα το κρατούμενο», επιδιώκει, με το λεγόμενο «Τρίτο ενεργειακό πακέτο» της ΕΕ, να αποκτήσει μεγαλύτερα μερίδια στην παγκόσμια αγορά Ενέργειας σε βάρος των ρωσικών ενεργειακών μονοπωλίων, αλλά και να ενισχύσει τις θέσεις της στο εσωτερικό της Ουκρανίας.
  • Πρόκειται, λοιπόν, για την κερδοφορία του κεφαλαίου, που κινεί τα νήματα τόσο της συνεργασίας, όσο και των ανταγωνισμών μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Κι εδώ δεν είναι εξαίρεση η εξέλιξη των σχέσεων στο «τρίγωνο» ΗΠΑ - Γερμανίας - Ρωσίας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη Βουλγαρία. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια «τυφλή υποταγή», κόντρα στα «εθνικά συμφέροντα της Βουλγαρίας», όπως γράφεται. Καταρχήν, άλλα είναι τα «εθνικά συμφέροντα» της αστικής τάξης της Βουλγαρίας κι άλλα αυτά των εργαζομένων.
  • Η αστική τάξη της Βουλγαρίας, πρώτα απ' όλα ενδιαφέρεται για τη διασφάλιση της θέσης της, επιδιώκει να έχει τις ισχυρές πλάτες των συμμαχιών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (στις οποίες η χώρα συμμετέχει), για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να στηριχτεί σ' αυτές, σε περίπτωση αμφισβήτησης της εξουσίας της από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.
  • Είναι γι' αυτήν πρωταρχικής σημασίας αυτές οι συμμαχίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται, για να συνεχίσει και να εκσυγχρονίσει τα δεσμά της ταξικής εκμετάλλευσης του λαού της Βουλγαρίας.
Επιπλέον, το ισχυρότερο τμήμα της εκτιμά πως μόνον μέσα από αυτές τις συμμαχίες μπορεί να αυξήσει την κερδοφορία του, να δυναμώσει τη θέση του στην περιοχή και γενικότερα.
Βεβαίως, κι εδώ υπάρχουν καπιταλιστικά συμφέροντα που έχουν άλλες οικονομικές και γεωπολιτικές προτεραιότητες, π.χ. της μεγαλύτερης σύνδεσης με την καπιταλιστική Ρωσία, αλλά αυτό δεν τα κάνει «φιλολαϊκά». Γιατί κι αυτά αποσκοπούν στον ίδιο στρατηγικό στόχο: στη διαιώνιση του συστήματος της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.
Οι διαβουλεύσεις των ιμπεριαλιστών για την Ουκρανία (όπως εδώ στη συνάντηση Ευρώπης Ασίας τον φετινό Οκτώβρη στο Μιλάνο, όπου διακρίνονται οι Πούτιν, Μέρκελ και Ρέντσι) δεν έχουν καμία σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα αλλά με αυτά των μονοπωλιακών ομίλων των χωρών τους
Η πολιτική κατά της οικονομίας;
Η Βουλγαρία θα έχει απώλεια 400 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο από την εγκατάλειψη του αγωγού «Νότιου ρεύματος», δήλωσε ο Β. Πούτιν, κι είχε απόλυτο δίκιο, ωστόσο, η βουλγαρική αστική τάξη, με τη σύμπλευσή με την ΕΕ και τις ΗΠΑ στο συγκεκριμένο ζήτημα, εκτιμά πως μπορεί να κερδίσει στην πορεία πολλά περισσότερα. Γι' αυτό κι είναι λαθεμένη η εκτίμηση πως η «πολιτική στρέφεται κατά της οικονομίας».
Αυτό φαίνεται ακόμη καλύτερα με τη συμμετοχή της δικής μας χώρας στις κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία, που οδήγησε στα ρωσικά αντίμετρα, με την απαγόρευση εισαγωγής ελληνικών αγροτικών προϊόντων στη ρωσική αγορά.
Η όποια σημαντική ζημιά προκλήθηκε στους Έλληνος παραγωγούς, καθώς και στους εξαγωγείς ελληνικών προϊόντων στη Ρωσία, δεν στάθηκε ικανή να εμποδίσει τη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης σ' αυτόν τον εμπορικό «πόλεμο» της ΕΕ κατά της Ρωσίας.
Γιατί;
  • Μα για τον ίδιο λόγο που προωθεί στη χώρα κι όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που συναποφασίζονται στο πλαίσιο της ΕΕ.
  • Γιατί θεωρεί πως αυτά εξυπηρετούν την αστική τάξη της χώρας.
Ακόμη κι αν πλήττονται λαϊκά στρώματα, ακόμη κι αν υπάρχει και κάποια χασούρα για ορισμένα κομμάτια της αστικής τάξης, επικρατεί το στρατηγικό συμφέρον της αστικής τάξης, σύμφωνα με το οποίο η συμπόρευση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ θα αποφέρει στην αστική τάξη στο σύνολό της τεράστια κέρδη.
Να γιατί ο Λένιν, όχι τυχαία, σημείωνε πως «η πολιτική είναι συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας».
Γιατί είναι επικίνδυνες οι απόψεις περί «κυριαρχίας»
Ο Β. Πούτιν, εκφωνώντας την ετήσια προγραμματισμένη ομιλία του, τόνισε σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα πως η Ουκρανία δεν ήταν παρά ένα πρόσχημα για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, αφού οι Δυτικοί επεδίωκαν εδώ και καιρό μία ανάσχεση της πορείας της χώρας.
Εκτίμησε, επίσης δικαιολογημένα, πως οι διεθνείς ανταγωνιστές της Ρωσίας θα ήθελαν αυτή να είχε την κατάληξη της Γιουγκοσλαβίας. Την ίδια ώρα, δεν απέφυγε με «πατριωτικές κορόνες» να παραπλανήσει τους εργαζόμενους της χώρας του. Όπως είπε
«αν για κάποιες ευρωπαϊκές χώρες η εθνική κυριαρχία είναι μια πολυτέλεια, για τη Ρωσία η κυριαρχία αποτελεί όρο επιβίωσης».
Βεβαίως, είναι ο ίδιος άνθρωπος που υπέγραψε την ένταξη της Ρωσίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, που θέτει μια σειρά περιορισμούς σε διάφορους κλάδους της ρωσικής οικονομίας.
  • Η ρωσική οικονομία, μια ανερχόμενη καπιταλιστική δύναμη, συνδέεται σήμερα με δεκάδες «μοχλούς» με την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση απ' αυτές τις σχέσεις.
Για ποια «κυριαρχία», μπορούμε να μιλήσουμε για τη χώρα που εξαρτάται πλήρως από τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, όπως η σημερινή καπιταλιστική Ρωσία;
Τουλάχιστον τα μισά έσοδα του ρωσικού ετήσιου προϋπολογισμού προέρχονται από την ενεργειακή σφαίρα, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.
Αλλά πέρα απ' αυτό, για ποια «κυριαρχία» μπορεί να μιλήσει σε συνθήκες καπιταλισμού ο εργάτης, ο άνεργος, τα άλλα λαϊκά στρώματα; Είναι ίδια η δική του «κυριαρχία» με αυτήν του μεγαλοκαπιταλίστα Ρομάν Αμπραμόβιτς, ιδιοκτήτη της αγγλικής ομάδας «Τσέλσι»;
  • Ανάλογες «κορόνες» ακούμε και στη χώρα μας, κυρίως από ΣΥΡΙΖΑ κι ΑΝΕΛ, αλλά ακόμη και από τα κυβερνητικά κόμματα ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, περί «ανάκτησης της κυριαρχίας». Χωρίς, βέβαια, να αμφισβητείται η συμμετοχή στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, ούτε πολύ περισσότερο ο καπιταλιστικός δρόμος της χώρας.
Γίνεται έτσι φανερό, πως στο όνομα της «κυριαρχίας» (πότε της διατήρησής της και πότε της ανάκτησής της) οι αστοί πολιτικοί απλώνουν παραπλανητικά «δίχτυα», για:
  • Να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους «κάτω από ξένη σημαία».
  • Να τους βάλουν, δηλαδή, να αγωνίζονται και να υποφέρουν για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, για το πώς αυτή θα δυναμώσει τη θέση της στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
Το ίδιο επικίνδυνες είναι και οι θέσεις, που καλλιεργεί το λεγόμενο «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», κι ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, σχετικά με την ΕΕ.
Πως δήθεν εάν η ΕΕ «απογαλακτιστεί» από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα γίνει «κυρίαρχη» και θα χαράξει μια πολιτική «ευρωπαϊκή», φιλολαϊκή, φιλειρηνική, μέχρι που έχει δηλωθεί (από τον ΣΥΡΙΖΑ) πως τότε η ΕΕ θα αξίζει να παίρνει τα βραβεία Νόμπελ Ειρήνης.
  • Η πραγματικότητα, όμως, λέει ότι αυτός ο «απογαλακτισμός» το μόνο που σημαίνει είναι την ετοιμότητα της ΕΕ ή του ισχυρότερου τμήματός της να διεκδικήσει αγορές με τη δύναμή της, ακόμα και με τα όπλα.
Πότε σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ και πότε μόνη της. Κάτι που ήδη έχει ξεκινήσει να γίνεται!
Είναι μάταιο και αποπροσανατολιστικό οι εργαζόμενοι της Ευρώπης να περιμένουν να αλλάξει η ΕΕ.
  • Κι αυτό γιατί οι πολιτικές κατευθύνσεις της ΕΕ δεν καθορίζονται από το αν έχουν οι «κεντροαριστεροί» ή οι «κεντροδεξιοί» την πλειοψηφία στην ΕΕ, αλλά από το χαρακτήρα του κοινωνικού συστήματος που κυριαρχεί σ' αυτήν.
Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον καπιταλιστικό, κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, όπου τα βασικά μέσα παραγωγής βρίσκονται στα χέρια των λίγων, των καπιταλιστών.
Αυτός ο χαρακτήρας της ΕΕ αποτυπώνεται και στις συνθήκες της ΕΕ.
Η λύση για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς δε βρίσκεται
  • ούτε στην αποπροσανατολιστική προσπάθεια «καλλωπισμού» της ΕΕ,
  • ούτε στη στοίχιση πίσω από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, που στο όνομα της «κυριαρχίας», επιδιώκουν να εγκλωβίσουν τα λαϊκά στρώματα στην υπηρεσία των συμφερόντων των λίγων και ισχυρών, των καπιταλιστών.
Η λύση βρίσκεται μόνο στην αποδέσμευση από κάθε ιμπεριαλιστική διακρατική συμμαχία, με το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια της εργατικής τάξης και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ –Κυριακή, 14/12/2014

Επισημάνσεις, πρόσθετες φωτό, τίτλοι: Μποτίλια Στον Άνεμο
***
ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Οξύνεται η αντιπαράθεση
Απόφαση των ΗΠΑ για στρατιωτική βοήθεια στην κυβέρνηση του Κιέβου και νέες κυρώσεις στη Ρωσία πυροδοτεί το κλίμα
Νέο «λάδι στη φωτιά» της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για την Ουκρανία, ρίχνει ο νόμος που πέρασε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ (αναμένεται επικύρωση από τον Πρόεδρο Μπ. Ομπάμα) την Πέμπτη και έγινε γνωστός την Παρασκευή το βράδυ, ο οποίος προβλέπει επιπρόσθετη στρατιωτική βοήθεια στην ουκρανική κυβέρνηση και νέες κυρώσεις στη Ρωσία.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια περίοδο που, από τις 9 Δεκέμβρη, η κυβέρνηση του Πέτρο Ποροσένκο προχώρησε σε μονομερή εκεχειρία με τις πολιτοφυλακές στις ανατολικές περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, η οποία, παρά τις σποραδικές μάχες, γενικά τηρείται. Επίσης, τη στιγμή που όλα δείχνουν ότι προετοιμάζεται μια νέα συνάντηση της ομάδας επαφής στο Μινσκ της Λευκορωσίας (όπως και στις 5 Σεπτέμβρη) ανάμεσα στην κυβέρνηση του Κιέβου, πολιτοφύλακες, εκπροσώπους του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, και της Ρωσίας, τις επόμενες μέρες.
Άμεση ήταν η απάντηση του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας σε αυτή την κίνηση των ΗΠΑ, αναφέροντας σε ανακοίνωσή του ότι φαίνεται πως «η Ουάσιγκτον κάνει ό,τι μπορεί για να καταστρέψει το πλαίσιο της συνεργασίας με τη Μόσχα. Ο νόμος για την Ουκρανία ενδέχεται να υπονομεύσει τις διμερείς σχέσεις».
Ο λεγόμενος «νόμος για τη στήριξη της δημοκρατίας στην Ουκρανία» προβλέπει την αύξηση της στρατιωτικής βοήθειας, που περιλαμβάνει αντιαρματικά βλήματα, μη επανδρωμένα κατασκοπευτικά αεροσκάφη και άλλο υλικό, ενώ μέχρι τώρα είχε εγκριθεί από τον Ομπάμα μόνο η χορήγηση της λεγόμενης «μη θανατηφόρας βοήθειας», όπως ραντάρ εντοπισμού πυραύλων και όλμων, εξοπλισμός νυχτερινής κατόπτευσης ή αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Στη συζήτηση που έγινε, πριν ο νόμος εγκριθεί ομόφωνα (από Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους), υπήρξε ένας ελιγμός και αναδιατυπώθηκε το άρθρο που αναφερόταν στην Ουκρανία, στη Μολδαβία και στη Γεωργία ως «σημαντικές χώρες σύμμαχοι που δεν είναι κράτη - μέλη του NATO», ως απλώς «σύμμαχες χώρες», γιατί ο προηγούμενος χαρακτηρισμός αποδίδεται σε χώρες, όπως το Αφγανιστάν και η Ιαπωνία, για να διευκολύνονται η διμερής στρατιωτική συνεργασία και η παροχή οπλικών συστημάτων.
Το δεύτερο σκέλος του νόμου που προκαλεί την αντίδραση της Ρωσίας επιβάλλει νέες κυρώσεις σε νομικά πρόσωπα του τομέα των εξοπλισμών στη Ρωσία, όπως η κρατική επιχείρηση «Rosoboronexport» αλλά και ενεργειακά μονοπώλια, όπως η «Gazprom», ή η θυγατρική της στον πετρελαϊκό τομέα «Gazprom Neft», σε περίπτωση που περιορίσει ή εμποδίσει τις παραδόσεις αερίου στην Ουκρανία ή χώρες - μέλη του NATO, και στη βιομηχανία «Rostec». Στον τραπεζικό τομέα οι κυρώσεις περιλαμβάνουν τη μεγαλύτερη ρωσική τράπεζα, Sberbank.
Μετά από όλα αυτά το ρωσικό ΥΠΕΞ προειδοποίησε πως σε ό,τι αφορά το θέμα της Συνθήκης για τα Πυρηνικά Οπλα Μέσου Βεληνεκούς (INF) η Ρωσία δεν θα εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα με τις ΗΠΑ, τη στιγμή που αυτές συνεχίζουν «μια λογική σύγκρουσης στις διμερείς σχέσεις».
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση του Κιέβου ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να αυξήσει τον επόμενο χρόνο τον αριθμό των στρατιωτών των Ενόπλων Δυνάμεων από 232.000 σε 250.000.
Ταυτόχρονα, ενώ ενισχύονται οι στρατιωτικές δυνάμεις από την αντιδραστική κυβέρνηση και η εξωτερική βοήθεια από τους ιμπεριαλιστές, εντείνονται και τα αντιλαϊκά μέτρα.
Έτσι, ο πρωθυπουργός της χώρας, Αρσέν Γιατσενιούκ, ανήγγειλε ότι θα υπάρξουν περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες (βλέπε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια) για να αναζητηθούν νέα δάνεια ύψους 15 δισ. δολαρίων, στο όνομα του να αποφευχθεί πιθανή χρεοκοπία.
Μόνο που ο λαός της χώρας έχει χρεοκοπήσει ήδη από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι και νέα δεινά περιμένουν τα λαϊκά στρώματα στην Ουκρανία όσο αυτά δεν οργανώνουν την αυτοτελή πάλη τους ενάντια στους ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές τους.
Δ. Καρ.

Επισημάνσεις, πρόσθετες φωτό, τίτλοι: Μποτίλια Στον Άνεμο
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.