Κώστας Γουλιάμος
Ψηφιακό σκηνικό ιδιοτέλειας
Καταγράφω μια τουλάχιστον παράδοξη μορφή δημόσιας παρουσίας στην εποχή των (αντι)κοινωνικών δικτύων: ένα μεγάλο μέρος του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών αναλώνεται στο να μιλά αδιάκοπα μόνο για τα δικά του ποιήματα, βιβλία και επιτεύγματα. Ταυτόχρονα σιωπά σχεδόν ολοκληρωτικά για όσα συμβαίνουν γύρω του.
Η στάση αυτή θυμίζει —τηρουμένων των αναλογιών— τον Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουάιλντ, όπου η εικόνα του εαυτού αποκτά σταδιακά μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την πραγματικότητα.
Ψυχολογικά, μπορεί να συνδέεται με την ανάγκη αναγνώρισης και επιβεβαίωσης. Φιλοσοφικά, με τη μετατόπιση από το «είμαι» στο «φαίνομαι».
Η Άρεντ, λογουχάρη, θα μας θύμιζε ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς σκηνή αυτοπαρουσίασης.
Ο Μπαχτίν θα συμπλήρωνε πως κάθε ουσιαστικός λόγος προϋποθέτει διάλογο.
Ο Ζίμελ θα μιλούσε για ψυχολογική εξάντληση και έλλειμμα γόνιμου βάθους σχέσεων.
Ο δε Μαρξ θα εντόπιζε ένα πολύπτυχο αλλοτρίωσης.
