Κώστας Γουλιάμος
Περί Φαυλότητας
Η αστική τάξη και οι πολιτικοί και πολιτισμικοί της εκπρόσωποι στερούνται της ιστορικής αυτοσυνειδησίας που θα τους επέτρεπε να διαγνώσουν τη νομοτελειακή σήψη του οικοδομήματός τους. Εγκλωβισμένοι στον φενακισμό της αλλοτριωμένης τους συνείδησης, εκλαμβάνουν την παρακμή και τη φαυλότητα είτε ως περιστασιακό ή διαχειριστικό είτε ως ατομικό φαινόμενο, αδυνατώντας να συλλάβουν την ιστορική εξάντληση ή, άλλως, το τέλος της εποχής του συστήματος που εκπροσωπούν.
Στα “Ελεγεία” ο Θέογνις ο Μεγαρεύς αναφερόταν στον “φαύλο άνθρωπο” (κακὸν ἄνδρα): «εἰκὸς τὸν κακὸν ἄνδρα κακῶς τὰ δίκαια νομίζειν,/μηδεμίαν κατόπισθ’ ἁζόμενον νέμεσιν» (Είναι φυσικό ο φαύλος άνθρωπος να έχει για το δίκαιο γνώμη στρεβλή/ αφού δεν νιώθει μέσα του κανένα δέος για τη Νέμεση που ακολουθεί»— -απόδοση: Γιάννης Δάλλας).
