Κώστας Γουλιάμος: Από τον Πρωσικό μιλιταρισμό στην οικονομία πολέμου του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού

Κώστας Γουλιάμος

Από τον Πρωσικό μιλιταρισμό στην οικονομία πολέμου του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού

Η έγκριση στρατιωτικών δαπανών από την Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ που υπερβαίνουν το 1 τρισ. δολάρια για το 2027, δεν συνιστά απλώς μια επιλογή δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά στρατηγική έκφραση του μονοπωλιακού καπιταλισμού να μετασχηματίζει το κράτος σε μηχανισμό διαρκούς πολεμικής προετοιμασίας.

Εξάλλου, το κράτος δεν αποτελεί ουδέτερο πεδίο διακυβέρνησης, αλλά τον θεσμικό και υλικό μηχανισμό μέσω του οποίου η κυρίαρχη αστική τάξη οργανώνει την πολιτική της εξουσία και κινητοποιεί τους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους που απαιτούνται για τη διατήρηση των συμφερόντων της.

Στο ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, όπως ανέλυσε ο Λένιν, η συγκέντρωση του χρηματιστικού κεφαλαίου και ο ανταγωνισμός για αγορές, πρώτες ύλες και γεωπολιτικές σφαίρες επιρροής καθιστούν τη στρατιωτικοποίηση οργανικό στοιχείο της αναπαραγωγής του συστήματος.

Μπάμπης Ζαφειράτος: Ο Πάμπλο Νερούδα για το προανάκρουσμα της 9 Μάη 1945

Φωτό: Yevgeny Khaldei, Η σημαία κυματίζει πάνω απ’ το Ράιχσταγκ (Φωτό, 2 Μάη 1945). Επιχρωματισμός: Olga Shirnina – Klimbim

* 

Όταν ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στην Ανατολική Πρωσία (13 Ιαν. – 25 Απρ. 1945), ο Νερούδα τού αφιερώνει το ποίημά του Ύμνος στον Κόκκινο Στρατό μπρος στο κατώφλι της Πρωσίας. Είναι ο τρίτος ύμνος του, γραμμένος κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, για να αναδείξει το ηρωικό έπος της ΕΣΣΔ. Ο τέταρτος ύμνος –τρίτος με την αρίθμηση του ποιητή– γράφτηκε το 1949 (βλ. κατ.)

Δείτε και
Στάλινγκραντ: 3 Ύμνοι αγάπης του Πάμπλο Νερούδα

*

Ύμνος στον Κόκκινο Στρατό μπρος στο κατώφλι της Πρωσίας

Πάμπλο Νερούδα

Ετούτος είναι ο ύμνος μέσα στο λυκαυγές, αυτός εδώ είναι ο ύμνος
ο βγαλμένος απ’ το ρόγχο του θανάτου, σάμπως ρυθμός
πρωτάκουστος ταμπούρλου ματωμένου,
που ανάβρυσε από τις πρωτόγνωρες χαρές όμοιος με το κλαρί
που ανθίζει μες στο χιόνι κι όμοιος με μια ηλιαχτίδα απάνω απ’ το ανθισμένο το κλαρί.

Κι αυτοί εδώ είναι οι στίχοι που άδραξαν το ρόγχο,
και συλλαβή τη συλλαβή εστείψανε τα δάκρυα σαν λερωμένο ρούχο
ως να στεγνώσει κι η τελευταία πικρή σταγόνα των λυγμών,
κι από όλο αυτό τον οδυρμό να πλέξει την πλεξούδα,
το σκοινί, τη σαλαμάστρα τη γερή που την αυγή κρατάει.