Κώστας Γουλιάμος
Η βιο-οικονομία ως νέο εργαλείο ιμπεριαλιστικής στρατηγικής
Στο πλαίσιο της διαρκούς επέκτασης και παραγωγής υπεραξίας, ο ιμπεριαλισμός ως βαθμίδα ανάπτυξης του καπιταλισμού συνδέεται με την κυριαρχία των μονοπωλίων και την αλληλεξάρτηση βιομηχανικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Ειδικότερα στον 21ο αιώνα ο καπιταλισμός μετατρέπει τη βιο-οικονομία σε ένα από τα κεντρικά εργαλεία ιμπεριαλιστικής στρατηγικής.
Μέσω της βιοτεχνολογίας, της γενετικής μηχανικής και της συνθετικής βιολογίας, συγκροτείται ένας οικονομικός κύκλος που αναμένεται να εκτιναχθεί στα 8 τρισεκατομμύρια μέχρι το τέλος της δεκαετίας που διανύουμε. Το δε οικονομικό αποτύπωμα της βιο-οικονομίας στην ΕΕ είναι ήδη τεράστιο, αγγίζοντας τα 2,7 τρισεκατομμύρια ευρώ σε συνολική αξία, σύμφωνα με το νέο Στρατηγικό Πλαίσιο για τη Βιο-οικονομία της Κομισιόν1.
Η βιο-οικονομία πλέον μετεξελίσσεται σε θεμελιώδη συνιστώσα του παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι, καθώς η συνεισφορά της αναμένεται να αγγίξει το 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ έως το 2030. Τα δε επιστημονικά πεδία της αποτελούν για τα μονοπώλια και τα αστικά κράτη εργαλεία επιβολής και ελέγχου πάνω στις βασικές παραμέτρους γνώσης και εργασίας. Δίχως άλλο, η βιο-οικονομία αναδύεται ως η νέα αιχμή του δόρατος για την ιμπεριαλιστική συσσώρευση κεφαλαίου, υπηρετώντας την ανάγκη του συστήματος για διαρκή εκμετάλλευση. Στο «Κεφάλαιο» αλλά και στα «Grundrisse» ο Μαρξ αποτύπωσε πώς ακριβώς η διαδικασία υπεραξίας μετατρέπει εργασία και πρώτες ύλες σε εμπορεύματα. Στη βιο-οικονομία, αυτή η διαδικασία διευρύνεται: Η ίδια η βιολογία και η γνώση γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης. Οπου η εκμετάλλευση δεν περιορίζεται πλέον στη σωματική εργασία, αλλά εισβάλλει στην ίδια τη ζωή, στα κύτταρα και τις γνωστικές διεργασίες των ανθρώπων.
