Κώστας Γουλιάμος
Η βιομηχανία της μόδας
Οι βίαιες σκηνές από μια επίδειξη στη Νέα Υόρκη αποκαλύπτουν πως πίσω από τη λάμψη της βιομηχανίας της μόδας υπάρχει ένα σύστημα εξουσίας που απαγορεύει την αμφισβήτηση και, συνακόλουθα, τη διαμαρτυρία.
Ο κύριος που ασκεί βία σε διαδηλωτές είναι ο Steven Kolb, CEO του Council of Fashion Designers of America (CFDA). Τα βίντεο που δημοσιοποιήθηκαν δείχνουν τον Kolb να ακινητοποιεί διαδηλωτή, να τον πιέζει πάνω σε παράθυρο, καλύπτοντας το στόμα του, ενώ σε άλλο σημείο εμφανίζεται να συγκρατεί με βίαιο πάλι τρόπο διαδηλώτρια.
Η πολιτική σημασία της εικόνας βρίσκεται ακριβώς στην αποκάλυψη μιας βαθύτερης σχέσης: της αντίφασης ανάμεσα στο φαντασμαγορικό κόσμο της μόδας και στις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης που συστηματικά αποκρύπτονται.
Η μόδα παρουσιάζει το εμπόρευμα ως "επιθυμία", "ταυτότητα" και "ελευθερία", οι μηχανισμοί της οποίας αποσιωποιούν τις ταξικές σχέσεις εργασίας.
Να σημειώσουμε πως η μόδα είναι βιομηχανία 1,84 τρισεκατομμυρίων $, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 2% του συνολικού παγκόσμιου Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος.
Έτσι το φως της πασαρέλας αποκρύπτει ένα παγκόσμιο κλάδο πέραν των 90 εκατομμυρίων εργαζομένων ―κυρίως γυναικών― με χαμηλούς μισθούς, επισφάλεια και σοβαρά προβλήματα στον εργασιακό χώρο που παραπέμπουν σε μεσαίωνα και δουλοκτητικά συστήματα.
Η βία, επομένως, δεν αποτελεί απλώς μεμονωμένο περιστατικό ή/και τυχαία παρέκκλιση. Το αντίθετο, είναι δομικός μηχανισμός μιας κοινωνίας οργανωμένης γύρω από ασύμμετρες σχέσεις ισχύος.
Όταν, λοιπόν, η κοινωνική αμφισβήτηση και η διαμαρτυρία εισβάλλουν στον χώρο του θεάματος, ξεσκεπάζεται η εικόνα της μόδας ως βιομηχανίας εκμετάλλευσης.
