Αποπολιτικοποίηση-Αποταξικοποίηση: Η Κρίση της Ύστερης Αστικής Σκέψης
Οι εκλογές στις καπιταλιστικές κοινωνίες δεν λειτουργούν ως ουδέτερο πεδίο «ελεύθερης επιλογής», αλλά ως θεσμοποιημένος μηχανισμός αναπαραγωγής της ίδιας της ταξικής κυριαρχίας. Το γνωστό αφήγημα περί ισότητας της ψήφου -ένας άνθρωπος, μία ψήφος- αποκρύπτει μια βαθιά υλική ανισότητα: το γεγονός ότι η κοινωνική ζωή είναι οργανωμένη πάνω στην εξουσία του κεφαλαίου που ipso facto διαμορφώνει τις συνθήκες μέσα στις οποίες παράγεται η πολιτική βούληση.
Επομένως η «επιλογή» του εκλογέα δεν συγκροτείται σε κενό. Διαμορφώνεται καθημερινά μέσα από μηχανισμούς ιδεολογικής παραγωγής -μέσα ενημέρωσης, εκπαιδευτικό σύστημα, επαγγελματική επισφάλεια, χρέος, αγορά εργασίας- που καθορίζουν τι θεωρείται ρεαλιστικό, εφικτό και τι «υπεύθυνο». Λογουχάρη, το περί ευελιξίας στην αγορά εργασίας αφήγημα αποτελεί στρατηγική επιλογή των επιχειρηματικών ομίλων, της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Όπου ιεραρχήσεις, κατευθυντήριες οδηγίες και νόμοι, σχετίζονται πάντα με τις ανάγκες της τάξης που έχει τα κλειδιά της οικονομίας, εν προκειμένω τους ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους.
