Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!: Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης − Κάρλος Πουέμπλα: Ως τη νίκη Κομαντάντε
*
Κάρλος Πουέμπλα: Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ − Μετάφραση προσαρμοσμένη στη μελωδία − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video


Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (53)

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

ΑΣΤΥ: Ταινιόραμα 2015 - Το δέντρο με τα τσόκαρα και άλλες 167 ταινίες ‒ Ταινιοθήκη: Εικόνες της Κρίσης από τη δεκαετία του '20 έως σήμερα (Με χορηγία... ΕΣΠΑ)

Ταινιόραμα 2015 - Κινηματογράφος ΑΣΤΥ - Από 14 Μαΐου μέχρι και 8 Ιουλίου
168 ταινίες απλωμένες σε 56 μέρες, από τις 14 Μάη έως 8 Ιούλη
Οι τρεις ημερήσιες προβολές κοστίζουν 7 ευρώ ενώ διατίθεται και κάρτα για όλη τη διάρκεια του «Ταινιοράματος» με 45 ευρώ. Εισιτήριο φοιτητικό, ανέργων και άνω των 65 ετών: 6 ευρώ.
Ώρες προβολών: 18.00 - 20.00 - 22.00 με μικρή απόκλιση. Για τις ακριβείς ώρες προβολών επικοινωνείτε με τα τηλέφωνα: 210 3214998 και 210 3221925.
Βλέπε και
3 μπομπίνες την ημέρα, το γιατρό τον κάνουν πέρα: ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ 2014 (34+9 φωτό) – Αλφαβίλ & Άστυ – Και ένα επίμετρο Ιστορικής Μνήμης

2η βδομάδα
Ναγκίσα Οσιμα, Αλφρεντ Χίτσκοκ, Αντονιόνι, Βερτμίλερ, Ερμάνο Ολμι, Αλέν Ρενέ, Κάρλος Σάουρα.

Tο πλήρες πρόγραμμα του Ταινιοράματος

Αντονιόνι - Η Περιπέτεια

*

«Το δέντρο με τα τσόκαρα»
(L' albero degli zoccoli)
του Ερμάνο Ολμι
Κριτική: Τζία Γιοβάνη
Αριστούργημα ποίησης, χειρονομία αγάπης σ' έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια, με τα καλά και τα κακά του, σε μια ζωή τόσο άδικη για τους ταπεινούς και τους ανυπεράσπιστους. Ο σκηνοθέτης Ερμάνο Ολμι, γεννημένος στο Μπέργκαμο της Λομβαρδίας, εικονογραφεί, σε στιγμές ποιητικού οίστρου, τις ιστορίες που διηγούνταν οι παππούδες του. Η τρίωρη ταινία με την πληθώρα των αξέχαστων σκηνών - που κυκλοφόρησε σε δυο εκδοχές, στα ιταλικά και τη διάλεκτο της περιοχής - είχε τεράστια επιτυχία σ' ολόκληρο τον κόσμο, βραβεύτηκε μάλιστα το 1978 στις Κάννες, με τον «Χρυσό Φοίνικα».
Αρκετά στοιχεία της παραπέμπουν στο ρεαλισμό του ρομαντικού συγγραφέα Αλεσάντρο Μαντσόνι (1785 - 1873) και στα «Βουκολικά» του Βιργίλιου τόσο σε πεδίο αναπαράστασης της κοινωνίας όσο και σ' εκείνο των εικαστικών παραπομπών στη ζωγραφική του τέλους του 1800, στοιχεία που υπερτονίζονται από τη μουσική του Μπαχ.
Στα τέλη του 1800, σε μια αγροικία κοντά στο Μπέργκαμο όπου σπίτια, στάβλοι, γη και ζώα είναι όλα ιδιοκτησία του αφέντη, ζουν, δουλεύουν και δίνουν στον αφέντη τα 2/3 της σοδειάς τους, πέντε οικογένειες χωρικών. Μια κοπέλα παντρεύεται έναν από τους νεαρούς, στο ταξίδι του μέλιτος στο Μιλάνο, το ζευγάρι πέφτει πάνω στις λαϊκές εξεγέρσεις, γνωστές ως «διαμαρτυρία του στομαχιού» και την καταστολή του στρατηγού Μπάβα Μπεκάρις που έστρεψε τα κανόνια στις μάζες, αφήνοντας 80 νεκρούς και 450 τραυματίες. «Το δέντρο με τα τσόκαρα» είναι αυτό που κόβει ένας χωρικός για να κάνει παπούτσια στο μικρό του γιο. Και ο αφέντης το μαθαίνει και διώχνει την οικογένεια από την ιδιοκτησία του...
Ο Όλμι αφηγείται τη ζωή, τους φόβους, τα συναισθήματα και τις ελπίδες αυτών που πέρασαν από την Ιστορία χωρίς να αφήσουν ίχνη. Ανθρωποι ενός κόσμου φτιαγμένου από κόπο και φτώχεια, τραγούδια και αφηγήσεις, πίστη και προσευχή. Ενός κόσμου τόσο φτωχού όπου όλα είχαν αξία και σημασία. Ενός κόσμου με λίγο χώρο για χαρά. Ενός κόσμου που έσκυψε το κεφάλι, όταν ο αφέντης έδιωχνε την οικογένεια, γεγονός που δέχτηκε με παραίτηση... Μια ταινία που κυλά αργά σαν τη ζωή των ταπεινών πρωταγωνιστών της. Όλοι τους, εξαίρετοι ερασιτέχνες...
*
Συνεχίζεται έως τις 27 Μάη στην Ταινιοθήκη το μεγάλο αφιέρωμα «Εικόνες της Κρίσης», το οποίο θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την αναπαράσταση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης στον κινηματογράφο μέσα από ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, από την περίοδο του βωβού σινεμά της δεκαετίας του '20 έως σήμερα...

Πρόκειται για την δέκατη εκδήλωση που διοργανώνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στo πλαίσιο της πράξης «Η Κινηματογραφοφιλία στη Νέα Εποχή» του ΕΣΠΑ 2007-2013.
Εικόνες της κρίσης ή εικόνες κρίσης;

«Εικόνες της κρίσης» ο τίτλος του συνεχιζόμενου έως τις 27 Μάη αφιερώματος της Ταινιοθήκης, που σκοπό έχει να παρουσιάσει την αναπαράσταση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης στον κινηματογράφο, από την περίοδο του βωβού κινηματογράφου της δεκαετίας του '20 έως σήμερα, μέσα από ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Ωστόσο, χωρίς τον επιθετικό προσδιορισμό «... της καπιταλιστικής κρίσης», που αποσαφηνίζει τη φύση και το χαρακτήρα της κρίσης, ο τίτλος μετατρέπεται πρακτικά σε ...
«Εικόνες κρίσης», φράση που χωρά οτιδήποτε... όποια γενικόλογη, αβαθή φλυαρία...
Το πρόγραμμα του αφιερώματος συντίθεται από σύνολο 40 ταινιών, οι οποίες, πέραν της σπανιότητας κάποιων τίτλων, συνιστούν -εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- ρεφορμιστική κοινωνική κριτική, μια που δε μιλούν για αντικατάσταση ενός «καμένου» κοινωνικοπολιτικού μοντέλου μέσα από ρήξη και ανατροπή, αλλά ευαγγελίζονται μια πιο ανθρώπινη οργάνωση της κοινωνίας, που όμως θα χτιστεί αδιαπραγμάτευτα πάνω στις παλιές, γνωστές προϋποθέσεις. Αυτός είναι αστικός «αριστερός» κινηματογράφος...

Αυτοί που δεν άγγιξε η κρίση μιλούν για τους άλλους και εξ ονόματος των άλλων...

Αρκεί, βέβαια, να δει κανείς τη λίστα των συνδιοργανωτών της εκδήλωσης (Γερμανικό και Γαλλικό Ινστιτούτο, εταιρείες διανομής ταινιών κλπ), καθώς και το χρηματοδότη (ΕΣΠΑ), για να πεισθεί ότι τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά...

Στο πλαίσιο του αφιερώματος, την Τετάρτη 27/5, στις 7 το απόγευμα, προβάλλεται στην Αίθουσα Α, η σπάνια, βωβή ταινία του Γερμανού Πίελ Γιούτζι (Piel Jutzi), «Η μάνα Κράουζεν ταξιδεύει στην ευτυχία» (1929) (Mutter Krausens Fahrt ins Gluck), όπου περιγράφεται η άχαρη ζωή του προλεταριάτου μες την ανεργία και τη φτώχεια. Η ταινία τελειώνει αισιόδοξα, η κόρη Ερνα διαδηλώνει μαζί με τον κομμουνιστή αρραβωνιαστικό της και προσπαθεί να συγχρονίσει το βήμα της με το δικό του. Για το σκηνοθέτη Πίελ Γιούτζι, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι το '29 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά πολύ γρήγορα, το 1933, μεταλλάχθηκε σε εθνικοσοσιαλιστή.

Το 1929, το 13% των Γερμανών βιομηχανικών εργατών ήταν άνεργοι. Το 1932, η ανεργία είχε φτάσει στο 43,8%.

Η επικίνδυνη, κατά τις Αρχές, ταινία «Κούλε Βάμπε» (1932) των κομμουνιστών Μπέρτολτ Μπρεχτ και Σλάταν Ντούντοφ (δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της Ταινιοθήκης) έχει αρκετά κοινά σε χαρακτήρες και σχέσεις με την ταινία του Γιούτζι, αλλά η μορφή και η κατά βάση ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετικές.

Το ασυγχώρητο σφάλμα της «Κούλε Βάμπε», σε σύγκριση με την ταινία του Γιούτζι, είναι ότι οι δημιουργοί της δεν παρατηρούν κριτικά την κοινωνία και υπονοούν απαίτηση για αλλαγή, αλλά, ευθέως και ανοιχτά, προτρέπουν σε πολιτικό αγώνα. Η «Κούλε Βάμπε» δίνει την εντύπωση -γράφει ο λογοκριτής της- ότι το σημερινό κράτος και δε θέλει και δεν μπορεί να βγάλει το λαό από τη φτώχεια και τη μιζέρια. Οτι τα πράγματα θα διορθωθούν μόνο στην περίπτωση που ο λαός βοηθήσει τον εαυτό του και η κοινωνία αποδεχθεί μια κομμουνιστική επανάσταση. Ολα αυτά βρίσκονται χαραγμένα στο σελουλόιντ μιας πετσοκομμένης από την αστική λογοκρισία ταινία, που έχασε πολύ σε συνοχή και ευκρίνεια.

Σήμερα το βράδυ, στις 21.30, στην Αίθουσα Α, θα προβληθεί η βωβή ασπρόμαυρη «Κοινωνική σαπίλα» (1932), η πρώτη ταινία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο, του κομμουνιστή δημιουργού Στέλιου Τατασόπουλου, με συνοδεία ζωντανής μουσικής από τον Κωνσταντίνο Βήτα. Στην Αίθουσα Β, νωρίτερα, στις 19.30, θα προβληθεί το ταξικό ντοκιμαντέρ της Θεοδοσίας Γραμματικού «Non Omnis Moriar» (2014), για την εννεάμηνη απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας».

Και οι δυο αυτές ταινίες δε διαπιστώνουν/περιγράφουν/καταγράφουν απλά την καπιταλιστική κρίση... αλλά δείχνουν και τον τρόπο εξόδου απ' αυτήν. Θέση του φοιτητή στην «Κοινωνική σαπίλα» που εγκαταλείπει τις σπουδές του και γίνεται καπνεργάτης συνδικαλιστής, είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να αγωνιστεί οργανωμένα για τα δικαιώματά της...

Οι χαλυβουργοί στο «Non Omnis Moriar» δεν παρακαλούν τους υπαλλήλους των αφεντικών, γιατί έχουν πολύ ξεκάθαρο το ότι δεν ελπίζουν τίποτα από τους αστούς, παρά μόνο στον αγώνα τους και στην αλληλεγγύη της εργατικής τάξης... Γι' αυτό και η ταινία της Γραμματικού δε συντάσσεται με την πληθώρα των κλωνοποιημένων ταινιών «για την κρίση». Γιατί συνιστά υπόδειγμα ταξικού σινεμά...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ  - Εικόνες της κρίσης ή εικόνες κρίσης;

*
Το ΣΙΝΕΜΑ της Μποτίλιας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.