Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!: Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης − Κάρλος Πουέμπλα: Ως τη νίκη Κομαντάντε
*
Κάρλος Πουέμπλα: Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ − Μετάφραση προσαρμοσμένη στη μελωδία − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video


Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (53)

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Χοσέ Μαρτί: Όλος ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σ' ένα σπυρί καλαμποκιού ‒ Δυο ποιήματα, μια βινιέτα του Γκαλεάνο, μια εκδήλωση ‒ Μνήμη Χο Τσι Μινχ

Χοσέ Μαρτί
Εθνικός ήρωας - Εθνικός ποιητής της Κούβας
Αβάνα, 28 Ιαν.1853 - Ντος Ρίος, 19 Μαΐ 1895
(José Julián Martí Pérez - Jose Marti)
Σχέδιο - Σύνθεση, Μπάμπης Ζαφειράτος, 18.V.2015 (Μελάνι, 29 χ 21 εκ.)

Ο Χοσέ Μαρτί το είχε πρωτοφωνάξει και το είχε καταγγείλει: το νεοσύστατο αμερικανικό έθνος μετατρεπόταν σε μια λαίμαργη αυτοκρατορία, και η πείνα του ήταν ακόρεστη. Ήδη είχε καταβροχθίσει τη γη των αυτοχθόνων και είχε φάει το μισό Μεξικό. Τίποτα δεν μπορούσε να το σταματήσει.
Εντουάρντο Γκαλεάνο

*

Patria es humanidad
[Πατρίδα είναι η ανθρωπότητα]
Χοσέ Μαρτί

*
Μαρτί
Jose Marti. Sculptor, Anna Hyatt Huntington 
Dedicated: 1965 (finished 1959), Medium and size: Bronze (18.5 feet), granite pedestal (16.5 feet), Location: Central Park South at Avenue of the Americas Subway: N, R, W to Fifth Avenue - 59th Street
Πατέρας και γιος περπατούσαν στους ανθισμένους δρόμους της Αβάνας, όταν συνάντησαν έναν λεπτοκαμωμένο φαλακρό κύριο, που πήγαινε λες και θα έφτανε κάπου αργοπορημένος.
Ο πατέρας είπε στο γιο:
«Πρόσεχέ τον αυτόν εδώ. Είναι λευκός απ' έξω, αλλά από μέσα είναι μαύ­ρος».
Ο γιος, ο Φερνάντο Ορτίς, ήταν δεκατεσσάρων χρονών.
Αργότερα, ο Φερνάντο θα γινόταν αυτός που θα έσωζε από τη λήθη τις μακρινές αφρικανικές ρίζες του κουβανέζικου λαού, παρά τη ρατσιστική απάρνηση τόσων αιώνων.
Κι εκείνος ο επικίνδυνος κύριος, ο λεπτοκαμωμένος, ο φαλακρός, που περπατούσε λες και θα έφτανε κάπου αργοπορημένος, ονομαζόταν Χοσέ Μαρτί. Οι γονείς του ήταν Ισπανοί, αλλά ο ίδιος Κουβανός μέχρι το κόκαλο, και είχε πει:
«Ήμασταν μασκαρεμένοι με εγγλέζικα παντελόνια, γιλέκο από το Παρί­σι, σακάκι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και καπέλο από την Ισπανία.»
Απεχθανόταν την ψεύτικη ευρυμάθεια που ονόμαζαν Πολιτισμό, και απαίτησε:
«Αρκετά οι τήβεννοι και οι επωμίδες.»
Και διαπίστωσε ότι:
«Όλος ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σ' ένα σπυρί καλαμποκιού.»
Λίγο μετά από εκείνη τη συνάντηση στην Αβάνα, ο Μαρτί έφυγε για το βουνό. Πολεμούσε για την Κούβα, όταν μια ισπανική σφαίρα τον έριξε από το άλογο την ώρα της μάχης.
[Σημ. Μποτίλιας: Φερνάντο Ορτίς (Αβάνα, Κούβα. 16 του Ιουλ. 1881 - 10 Απρ. 1969). Νομικός, εγκληματολόγος, δοκιμιογράφος, ανθρωπολόγος, εθνομουσικολόγος και μελετητής της αφρο-κουβανέζικης κουλτούρας. Με το διάσημο πλέον βιβλίο του «Κουβανική αντίστιξη του καπνού και της ζάχαρης» (1940), μέσα από τα δύο κύρια προϊόντα του νησιού, πρωτοστατεί στη μελέτη της κουβανικής ταυτότητας και των νεο-αφρικανικών πολιτισμών στην Αμερική. Μετά το θάνατό του η κυβέρνηση θεμελίωσε το Ίδρυμα Fernando Ortiz, αφιερωμένο στη μελέτη της εθνολογίας, της κοινωνιολογίας και των λαϊκών παραδόσεων της Κούβας].
ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ 
ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ 

Μια σχεδόν παγκόσμια Ιστορία 
(από όπου και το μότο του Ε. Γκ. για τον Μαρτί)
Μετάφραση Ισμήνη Κανσή
Εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, 2009

Κεντρικό Πάρκο Αβάνας. Το πρώτο Μνημείο του Χοσέ Μαρτί που στήθηκε στην Κούβα

Χοσέ Μαρτί
Δυο ποιήματα


ΔΙΨΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Μονάχος είμαι: φίλος φτάνει ο στίχος,
Όπως στης φουντωμένης περιστέρας
Το κάλεσμα τρέχει γοργά το ταίρι.
Κι όπως απ' τα ψηλά βουνά την άνοιξη
Σε πλούσια ρυάκια από γκρεμούς και χούνες
Τα λιωμένα κατρακυλάνε χιόνια,
Έτσι απ' τα πλακωμένα σωθικά μου,
Βάλσαμο-αγάπη αχορτασιά επουράνια,
Για επουράνια ομορφιά σα χιόνια λιώνουν.
Έτσι απ' τον ουρανό, πάνω απ' την πλάση,
Καθώς αν τ' άστρα, της σιωπής νυφούλες,
Χύναν το αβρό τους φως για να μυρώσουν
Με παρθένα ψυχή τη ματωμένη
Τη θλιμμένη Ανθρωπότητα κι απ' τ' άνθη
Τ' αόριστο άρωμα έτσι δα σκορπιέται.

Δώστε το μέγα και το τέλειο: δώστε μου
Του Μικελάντζελο ένα σκίτσο, ένα σπαθί
Με λαβή του Τσελίνι, πιο όμορφη
Κι απ' τις ανάερες φιλντισένιες στέγες
Που της Φύσης να μαστορεύει αρέσει.
Δώστε το έξοχο καύκαλο όπου κάψαν
Τον Παγκόσμιο Αμλετ, τη θυελλώδη
Τρέλα του Μόρου1: την Ινδιάνα
Μαιτρέσα που στην όχθη στο ποτάμι
Που του παλιού Τσιτσέν2 τα τείχη λούζει
Στον ίσκιο ενός πομπώδικου πλατάνου
Και των ίδιων της των μαλλιών, το σβέλτο
Και λουστρινένιο στέγνωνε κορμί της.
Το γαλανό ουρανό μου δώστε, τη γαλήνια,
Την άφατη, την ήρεμη, την αιώνια
Του μάρμαρου ψυχή που έχει στο Λούβρο
H Μήλος, ανθό κι αφρό της, χαρισμένα.


ΚΟΥΠΑ ME ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ

Μια κούπα με φτερούγες, ποιος την είδε
Πριν από εμέ; Την είδα που ανηφόριζε
Με μεγαλείο αργό σαν όποιον χύνει
Λάδι αγιασμένο· στις γλυκές της άκρες
Πίεζα τα χείλια μου που αγάλλονταν.
Ούτε μια στάλα ούτε μια στάλα μόνη
Δεν έχασα απ' το νέκταρ των φιλιών σου!
Το κεφάλι με τα μαλλιά τα μαύρα
Το θυμάσαι; σου χάιδευα έτσι, που
Τα γενναιόδωρα χείλια σου από μένα
Δεν ξεκολλούσαν. Άσπρη σαν το φίλημα
Που μέσα σου με διάχυνε ήταν γύρω
Η φίνα ατμόσφαιρα. Τη ζωή μου ακέρια
Στην αγκάλη σου ένιωθα ν’ αγκαλιάζω!
Τον κόσμο χάνω απ' τα μάτια, τους θορύβους του,
Τη ζηλιάρα και βάρβαρή του αμάχη!
Στους αιθέρες ανέβαινε μια κούπα
Κι εγώ σε μπράτσα αόρατα φερμένος
Πιασμένος απ' τις γλυκές της άκρες
Στο διάστημα το γαλανό υψωνόμουν.

Ω άγάπη, ω μέγα, ω τέλειε καλλιτέχνη!
Ρόδα απ' τη λάμα ο σιδεράς σκαρώνει·
Έναν αετό ή ανθό ή γυναίκα ή άγγελο
Στο μάλαμα σμιλεύει ο χρυσικός·
Μα μόνο, μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο
Να μικραίνεις σ' ένα φιλί το σύμπαν.

1. Μουσουλμάνοι (Άραβες και Μπερμπερίνοι) των βορειοδυτικών ακτών της Αφρικής, κύριοι ισπανικών εδαφών από το 711 έως το 1492

2. Τσιτσέν Ιτσά: Παλιά πολιτεία τω Μάγια στο Μεξικό (Γιουκατάν) με σπουδαίες σήμερα αρχαιότητες

Ποίηση Ισπανόφωνης Αμερικής (1882-1970)
Από τον Χοσέ Μαρτί στον Οκτάβιο Πας
Μετάφραση - σημειώσεις: Ηλίας Ματθαίου
(Εκδόσεις Γνώση, 1987, σελ. 59-61)

Από Μποτίλια:

Οι Επαναστάτες Ποιητές
Χοσέ Μαρτί (28 Ιανουαρίου 1853 - 19 Μαΐου 1895) - Χο Τσι Μινχ (19 Μαΐου 1890 - 2 Σεπτεμβρίου 1969)
Ο Χοσέ Μαρτί και η σχολή του Μοντερνισμού στην ποίηση

Ό Χοσέ Μαρτί (1853-1895), εθνικός ήρωας της Κούβας και Απόστολος της Ανεξαρτησίας, γεννήθηκε στην 'Αβάνα. Αφού εξορίστηκε για τα πατριωτικά του φρονήματα στην 'Ισπανία, ταξίδεψε σε διάφορες, ελεύθερες πια, χώρες της Ισπανόφωνης Αμερικής για να προαγάγει την υπόθεση της ελευθερίας και της δικιάς του ‒σκλαβω­μένης ακόμα‒ πατρίδας. Το 1892 ιδρύει στο εξωτερικό το Κουβανέ­ζικο Επαναστατικό Κόμμα και το 1895 αποβιβάζεται με άλλους συντρόφους του και συμπολεμιστές στη θέση Πλαγίτας της Κούβας, πληγώνεται όμως θανάσιμα στη μάχη του Δος Ρίος, που δίνουν οι Κουβανέζοι πατριώτες με τον ισπανικό στρατό κατοχής. Η επαναστατική του δράση δεν εμπόδισε το λογοτεχνικό του έργο και εκτός από ποιητικές συνθέσεις έγραψε αξιόλογα μυθιστορήματα και δοκί­μια. Θεωρείται πρόδρομος του Μοντερνισμού.
Ποιητικό Έργο: Ισμαελίλιο, 1882. Ελεύθεροι στίχοι. Απλοί στίχοι, 1891.
Μοντερνισμός
Όπως συνέβη στην Ευρώπη, έτσι και στη Λατινική Αμερική, το πά­θος που χαρακτήριζε την καλή εποχή του Ρομαντισμού κατάντησε στο τέλος σκέτη ρητορεία και άδεια πολυλογία. Ο πρώτος που αντέδρασε στο κατάντημα αυτό ήταν ο εθνικός ήρωας και σπουδαίος ποιητής της Κούβας Χοσέ Μαρτί που με την ποιητική του σύνθεση Ισμαελίλιο, πρωτοεμφανισμένη το 1882, επαναφέρει την «ελεγμένη» συγκίνηση στην ποίηση κι ανοίγει το δρόμο σε μια καινούργια σχολή της ισπανοαμερικάνικης λογοτεχνίας, το Μοντερνισμό.
Αν δεν αγωνιζόμαστε, ας έχουμε τουλάχιστον την ευπρέπεια να σεβαστούμε αυτούς που το κάνουν (Χοσέ Μαρτί)
Στη συνέχεια ο Μοντερνισμός δεν περιορίστηκε μόνο στη λογοτεχνία. Είχε απήχηση και στις εικαστικές τέχνες μα και σε πολλές άλ­λες εκδηλώσεις της ζωής μέχρι του σημείου να τονώσει την εμπιστοσύνη των Ισπανοαμερικάνων για τις δημιουργικές τους ικανότητες. Συνέβη μάλιστα το εξής παράξενο. Η τόνωση αύτη δεν προήλθε, όπως θα περίμενε κανείς, από μια Έξαρση του παλιού ισπανοαμερικάνικου τοπικισμού προς τον οποίο έρεπαν όλες οι προηγούμενες καλλι­τεχνικές σχολές. Αντίθετα, οι μοντερνιστές απορρίπτουν αυτόν τον τοπικισμό και αναζητούν αισθητικά πρότυπα σε άλλες κουλτούρες, ειδικότερα στη γαλλική, με αποτέλεσμα οι μοντερνιστές ποιητές να βρίσκουν απεριόριστες πηγές έμπνευσης στους Γάλλους ομοτέχνους τους, πρώτα τους παρνασσιστές και αργότερα τους συμβολιστές.
Παράλληλα μ’ αυτή τη γαλλοφιλία των μοντερνιστών, πρέπει να επισημανθεί η αρνητική τους στάση ‒που ως ένα βαθμό εξηγείται απ' τον πρόσφατο σχετικά αγώνα της Ανεξαρτησίας‒ απέναντι σε καθετί Ισπανικό, άρα και στην ισπανική κουλτούρα. Η πλούσια ισπανική ποιητική παράδοση δε συγκινεί πια τούς Ισπανοαμερικάνους ποιητές, που αντίθετα έλκονται απ’ την καινούργια στιχουργική των παρνασσιστών και των συμβολιστών με τη μεγάλη ποικιλία στους ρυθμούς και τη νεόφαντη πρωτοτυπία στις ρίμες. Το αποτέλεσμα είναι μια πλήρης ανανέωση στην ισπανοαμερικάνικη ποιητική γραφή.
Όσο για τις αντιισπανικές διαθέσεις, χαρακτηρίζουν κυρίως την πρώτη φάση του Μοντερνισμού: από το 1882, οπόταν πρωτοεκδίδεται ο Ισμαελίλιο, ως το 1898, οπόταν κηρύσσεται ό ναυτικός πόλε­μος ανάμεσα στην Ισπανία και τις Ενωμένες Πολιτείες. Σ’ αυτόν τον πόλεμο, που τέλειωσε άδοξα για τους Ισπανούς ‒έχασαν τις τε­λευταίες υπερπόντιες κτήσεις τους: Κούβα, Πουέρτο Ρίκο, Φιλιππίνες‒, όλα τα ισπανόφωνα κράτη της Αμερικής συμπαραστάθηκαν στην παλιά τους μητρόπολη, γεγονός πού άλλαξε και τις διαθέσεις των μοντερνιστών απέναντι στην ισπανική κουλτούρα, δημιουργώντας έτσι μια δεύτερη και τελευταία φάση του Μοντερνισμού. Αυτή η φά­ση ‒που διάρκεσε, κατ’ άλλους ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατ’ άλλους ως την τρίτη, ακόμα και την τέταρτη δεκαετία τού αιώνα μας‒ είχε μεγάλη απήχηση και στην ίδια την Ισπανία.

Ποίηση Ισπανόφωνης Αμερικής (1882-1970)
Από τον Χοσέ Μαρτί στον Οκτάβιο Πας.
 Μετάφραση - σημειώσεις: Ηλίας Ματθαίου
(Εκδόσεις Γνώση, 1987, σελ. 49-50)
 

120 χρόνια από το θάνατο του Χοσέ Μαρτί
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
«ΧΟΣΕ ΜΑΡΤΙ»
josemartigr.blogspot.gr, josemartigr@gmail.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Στις 19 Μάη εορτάζεται η 120η επέτειος από τον θάνατο σε μάχη του Χοσέ Μαρτί, Εθνικού Ήρωα της Κούβας. Με την ευκαιρία αυτής της τόσο σημαντικής ημερομηνίας, η πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κούβας καλεί σε εκδήλωση μνήμης και τιμής στο πάρκο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Μιχαλακοπούλου και Αλκμάνος, μπροστά στον ανδριάντα του Μαρτί, την Κυριακή 24 Μάη 2015 στις 11.00 (χάρτης).
Γιατί ο Χοσέ Μαρτί σήμερα;
Όταν μετά την επίθεση στο στρατόπεδο Μονκάδα, το 1953, συνέλαβαν τον Φιντέλ Κάστρο και τον οδήγησαν στο δικαστήριο, οι δικαστές του δικτάτορα Μπατίστα τον ρώτησαν ποιος ήταν ο δημιουργός αυτού του κινήματος. Ο  Φιντέλ τους απάντησε ότι ο πνευματικός αυτουργός αυτής της ηρωικής πράξης, ο άνθρωπος οι ιδέες και η σκέψη του οποίου ενέπνευσαν τον ίδιο και τους νεαρούς μαχητές του να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους για την ανεξαρτησία της πατρίδας τους ήταν ο Χοσέ Μαρτί.
Ο στοχαστής, πολιτικός, συγγραφέας, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και ποιητής, ο Κουβανός επαναστάτης Χοσέ Μαρτί γεννήθηκε στις 28 Γενάρη του 1853. Ο εθνικός ήρωας της Κούβας, ο Απόστολος της Κουβανικής Ανεξαρτησίας όπως τον αποκαλούν οι Κουβανοί, αφιέρωσε τη ζωή του στην πάλη για την ανεξαρτησία και την ενότητα όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής κατά της ισπανικής αποικιοκρατίας, και πέθανε ένδοξα στον πόλεμο κατά της ισπανικής αποικιοκρατίας στις 19 Μάη του 1895. Είχε προειδοποιήσει για τον ρόλο που έμελλε να παίξει η ανερχόμενη ιμπεριαλιστική τάξη της Βόρειας Αμερικής, επιδιώκοντας να κυριαρχήσει πάνω στις πρώην ισπανικές αποικίες την επομένη της απελευθέρωσής τους. Διακήρυττε ότι μόνο με τη δράση των ίδιων των καταπιεσμένων θα απελευθερωθεί η ήπειρος: των χωρικών, των εργατών, των ιθαγενών της πληθυσμών, των απελεύθερων δούλων.
Διάβασε και έγραψε ακούραστα για κάθε τι το ανθρώπινο απασχόλησε την εποχή του. Όπως έγραψε ο Αρμάντο Χαρτ, ο Χοσέ Μαρτί «ήταν ο Κουβανός που στάθηκε ικανός να περιγράψει και να αναλύσει, με τα καλύτερα μέσα που διαθέτει η ισπανόφωνη λογοτεχνία, από τα γεγονότα [της Πρωτομαγιάς] του Σικάγου μέχρι τις πιο αξιοσημείωτες επιστημονικές ανακαλύψεις του κόσμου που γνώρισε».
Ο Μαρτί θεωρούσε την ενότητα ως θεμελιώδη προϋπόθεση στην πάλη για την απελευθέρωση της Κούβας. Ιδρύοντας το Κουβανικό Επαναστατικό Κόμμα κατάφερε να ενώσει σε μια γροθιά όλες τις δυνάμεις που μάχονταν για την ανεξαρτησία· από τους παλιούς μπαρουτοκαπνισμένους ηγέτες, όπως ο Αντόνιο Μασέο και ο Μάξιμο Γκόμεζ, μέχρι τον άπειρο νεαρό χωρικό που μέσα του έκαιγε η ίδια φλόγα.
Ο Χοσέ Μαρτί στη ζωή του  περπάτησε το δρόμο της ανθρωπιάς, της δικαιοσύνης, της τιμής, της αξιοπρέπειας, της φιλίας και της αλληλεγγύης, το δρόμο της επανάστασης. Με την ομορφιά της σκέψης του και την αποφασιστικότητα της δράσης του ξεπέρασε την εποχή του και πρόσθεσε στην ιστορία της ανθρωπότητας το δικό του ανεξίτηλο σημάδι, σ’ αυτά που οι μελλοντικές γενιές πάντα θα αναζητούν ως πηγή έμπνευσης για να μπορέσουν να πετύχουν τους μεγάλους τους στόχους.
Οι αρχές της ιδεολογίας του Μαρτί συνοδεύουν την Κουβανική Επανάσταση σε όλη  τη διαδρομή της, από το ξεκίνημά της μέχρι και σήμερα.  Ο Φιντέλ, ο Τσε, ο Καμίλο, ο Ραούλ αναφέρονται στον  Χοσέ Μαρτί ως πηγή έμπνευσης και φάρο φωτεινό της πορείας που οδήγησε την Κούβα στο δρόμο της πλήρους και οριστικής ανεξαρτησίας της.
Σήμερα, 120 χρόνια από τον θάνατό του, και περισσότερο από μισόν αιώνα μετά την ηρωική επιχείρηση στο στρατόπεδο Μονκάδα η πατριωτική και αντιιμπεριαλιστική σκέψη του Χοσέ Μαρτί εξακολουθεί να αποτελεί βασικό συστατικό της κουβανικής επαναστατικής ιδεολογίας ενάντια στις επιθετικές πολιτικές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και στις πολιτικές αποκλεισμού, που για πάνω από πενήντα χρόνια ασκούνται ενάντια στη σοσιαλιστική Κούβα. Σήμερα που το αποκρουστικό πρόσωπο του ιμπεριαλισμού προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από μάσκες «φιλίας», η μνήμη του Χοσέ Μαρτί αποτελεί, ίσως περισσότερο από ποτέ, πηγή διαρκούς έμπνευσης στην συνεχιζόμενη ηρωική αντίσταση του κουβανικού λαού και στην υπεράσπιση της Επανάστασής του.


Μνήμη ΧοΤσι Μινχ

19 Μαΐου 1890. Γεννιέται ο Χο Τσι Μινχ (ψευδώνυμο του Νγκουέν Τατ Τχαν). Επιφανής προσωπικότητα του βιετναμέζικου και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής της ΕΣΣΔ (όπου είχε φοιτήσει μεταξύ άλλων και ο Νίκος Ζαχαριάδης), υπήρξε αντιπρόσωπος στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1924, ενώ διετέλεσε για χρόνια Α’ Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ.

Θυμήσου: Η καταιγίδα είναι μια καλή ευκαιρία για το πεύκο και το κυπαρίσσι να δείξουν τη δύναμη και την αντοχή τους (Χο Τσι Μινχ)
Ο Χο Τσι Μινχ ηγήθηκε του κινήματος κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας και της ιαπωνικής κατοχής.
Μετά τη νίκη της επανάστασης, τον Αύγουστο του 1945, εκλέχτηκε πρωθυπουργός και στη συνέχεια πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Υπό την καθοδήγησή του, ο λαός του Βιετνάμ διεξήγαγε το σκληρό αγώνα κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ και κατήγαγε περιφανή νίκη. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1969

Χο Τσι Μινχ 19 Μαΐου 1890, Επαρχία Νγκε Αν, Γαλλική Ινδοκίνα 2 Σεπτεμβρίου 1969, Ανόι, Βόρειο Βιετνάμ Σχέδιο, Μπάμπης Ζαφειράτος, 2.IX.2015 (Μελάνι, 29 χ 21 εκ.)
Από Μποτίλια:
Χο Τσι Μινχ: Πέντε ποιήματα
Χο Τσι Μινχ: Τον αγέρα του κακού πολεμώντας
και


Και από Lenin Reloaded:
Ho Chi Minh-Ο δρόμος που με οδήγησε στο Λενινισμό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.