🚩🚩 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» 🚩🚩 3η μέρα 🚩🚩 Κεντρική Συζήτηση 🚩🚩 Πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός 🚩🚩 Από την ακρίβεια, τον πόλεμο και τη βαρβαρότητα στη σοσιαλιστική διέξοδο!

 

*

🚩🚩52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» 🚩🚩

«Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα... Ξέρει να σκέφτεται!» ― «Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!»

*

Κεντρική Συζήτηση: Πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός; Από την ακρίβεια, τον πόλεμο και τη βαρβαρότητα στη σοσιαλιστική διέξοδο! (ΦΩΤΟ)

Σε μια κατάμεστη Λαϊκή Σκηνή ολοκληρώθηκε ο κύκλος των πλούσιων συζητήσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ- «Οδηγητή» με την κεντρική συζήτηση, με θέμα «Πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός; Από την ακρίβεια, τον πόλεμο και τη βαρβαρότητα στη σοσιαλιστική διέξοδο».

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Νεκτάριος Τριάντης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, και συντονιστής ο Παντελής Αρζόγλου, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ.

Για ακόμα μια χρονιά, η ΚΝΕ ετοίμασε με μεράκι και ζωντάνια την κεντρική συζήτηση, που χωριζόταν σε θεματικές ενότητες, με προβολές μικρών βίντεο για κάθε θέμα, όπως το τι χάνει τελικά ο λαός από τον καπιταλισμό, πώς αποτυπώνεται η ένταση της εκμετάλλευσης και ποια είναι η σύνδεση με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τι είναι τελικά ο σοσιαλισμός και τι κίνημα χρειάζεται σήμερα.

Η νεολαία είχε μάλιστα τη δυνατότητα να υποβάλει ερωτήματα μέχρι και εκείνη την ώρα μέσω Qr Code που υπήρχε στις καρέκλες, το οποίο «άνοιγε» μια ειδική εφαρμογή.

Ανοίγοντας τη συζήτηση ο Π. Αρζόγλου, τόνισε πως η μαζική συμμετοχή τις 3 μέρες του Φεστιβάλ επιβεβαιώνει και τον τίτλο του πως «Ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα... ξέρει να σκέφτεται», καθώς οι χιλιάδες νέοι που επισκέφτηκαν τις εκδηλώσεις αναζητούν διέξοδο στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Για αυτό και άλλωστε όπως τόνισε έγινε και η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος, γιατί σήμερα αυξάνεται η δυσαρέσκεια των νέων απέναντι σε αυτά που αντιμετωπίζουν. Γιατί η δυσαρέσκεια φουντώνει για τους χαμηλούς μισθούς, την ακρίβεια κλπ. και διερωτώνται αν υπάρχει άλλος δρόμος, αν υπάρχει διέξοδος σήμερα.

Το ΚΚΕ όχι μόνο απαντά θετικά, αλλά φωτίζει και το περιεχόμενό της, το πώς θα φτάσει ο λαός και η νεολαία ως εκεί. Τόσο οι ενότητες όσο και οι ερωτήσεις φώτιζαν αυτή ακριβώς την προοπτική που βρίσκεται μέσα στον αγώνα για την ανατροπή του σάπιου και βάρβαρου καπιταλισμού που σέρνει τους λαούς από την «μπαρουτοκαπνισμένη» ειρήνη στη φωτιά του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Η διέξοδος βρίσκεται στην πάλη για τον σοσιαλισμό, μια πάλη καθημερινή, ακούραστη που δίνουν οι κομμουνιστές, προβάλλοντας την πιο νέα και προοδευτική ιδέα. Την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

«Η δική μας "κοστολόγηση" απέναντι στα "κοστολογημένα προγράμματα": Να πληρώσει το κεφάλαιο!»

Με τον τίτλο αυτό ξεδιπλώθηκε η πρώτη ενότητα της συζήτησης, η οποία ξεκίνησε με βίντεο, όπου η ΚΝΕ έθετε ερωτήματα σε νέους που συναντούσε στον δρόμο. «Πόσο από τον μισθό σου φεύγει για ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο; Πόσες ώρες δουλεύεις πραγματικά; Τι θεωρείς πολυτέλεια, ενώ δεν θα έπρεπε να είναι; Τι έχεις αναβάλλει επειδή δεν βγαίνει; Πόσες μέρες πήγες διακοπές; Τι πληρώνεις σε ενοίκιο, ρεύμα, μετακίνηση, σούπερ μάρκετ κ.λπ.; Μήπως αυτός είναι μόνο ο λογαριασμός που φαίνεται;».

Απαντώντας λοιπόν σε αυτά, ο Ν. Τριάντης σημείωσε πως το κόστος είναι τελικά μια ολόκληρη ζωή που δεν μπορεί ο λαός να ζήσει, καθώς το «μέτρο» για τη λαϊκή οικογένεια είναι οι ίδιες οι ανάγκες της. «Με τι κουράγιο ένας εργαζόμενος να αφιερώσει ποιοτικό χρόνο στην οικογένειά του, όταν γυρνάει σπίτι μετά από 10ωρα - 12ωρα - 13ωρα, όταν δουλεύει και τις Κυριακές, όταν δεν υπάρχουν σταθερά ωράρια, όταν περιδιαβαίνει ανάμεσα στην ανεργία και τη δουλειά χωρίς δικαιώματα», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια τόνισε πως ο καπιταλισμός κοστίζει σε ελεύθερο χρόνο, καθώς υψώνεται τείχος στην πρόσβαση που μπορούν να έχουν οι εργαζόμενοι σε Αθλητισμό, Πολιτισμό, πραγματική μόρφωση και διακοπές.

«Μας κοστίζει και με την απόλυτη βία του συστήματος, με τους σακατεμένους εργάτες από τα εργατικά ατυχήματα, τους νεκρούς ναυτεργάτες για τα ρισκαδόρικα σχέδια των εφοπλιστών στις θάλασσες του πολέμου. Με την εμπορευματοποίηση της Υγείας, τις τραγικές συνέπειες που βιώνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα», ανέφερε ακόμα, με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της πανδημίας και τις συνέπειες της εμπορευματοποίησης της Υγείας.

«Μάλιστα, σε χώρες που χρόνια μας λένε ότι πρέπει να τις έχουμε ως υπόδειγμα, αντί για Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στελεχωμένα νοσοκομεία, είδαμε ψυγεία - νεκροταφεία, ομαδικούς τάφους και ανελέητο ανταγωνισμό φαρμακευτικών εταιρειών», επισήμανε και πρόσθεσε: «Μας κοστίζει στην ανάγκη να έχουμε το σπιτικό μας, να έχουμε στέγη πάνω από το κεφάλι μας. Από τη μία τα νοίκια έχουν εκτοξευτεί, από την άλλη καραδοκούν τα funds, τα "κοράκια", να βγάλουν στο σφυρί τους κόπους μας. Όσο για τη φοιτητική στέγη οι εστίες καλύπτουν το 5% των αναγκών, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τις σπουδές». Επομένως, κατέληξε, «έχουμε απέναντί μας ένα ολάκερα εχθρικό, καπιταλιστικό κράτος».

Συνεχίζοντας στην ίδια ενότητα αναφέρθηκε στα κοστολογημένα προγράμματα της ΝΔ, του Τσίπρα, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου. «Βγάζουν κομπιουτεράκια, εφαρμογές στο Excel να μας πούνε ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Λες κι έχουμε τον ίδιο λογαριασμό εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού που δεν βγαίνει να περάσουμε τον μήνα, που το σκεφτόμαστε δυο και τρεις φορές πόσο βενζίνη θα βάλουμε, τι θα κάνουμε με το πετρέλαιο θέρμανσης, τι θα πάρουμε από το super market κ.λπ. με τους εφοπλιστές, τους βιομηχάνους, τους μεγαλεμπόρους, τους τραπεζίτες», ανέφερε.

Και ανέδειξε ότι όλοι αυτοί «από κοινού φτιάχνουν κανόνες και μας τους παρουσιάζουν ως θέσφατους, απαράβατους. Δηλαδή, το ντέρμπι είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο».

Όσο για τις «διαφορές» τους; «Αυτές είναι παραλλαγές στον τρόπο κλοπής. Δεν αμφισβητούν την εκμετάλλευση, τον πυρήνα της εκμετάλλευσης. Αυτό που επανέρχεται διαρκώς είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιη διαχείριση της αδικίας.

Μόνο που η εργατική τάξη, η νεολαία, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι πρέπει να βάλουν τον δικό τους κανόνα: Ότι για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο! Αυτός είναι ο μόνος απαράβατος κανόνας! Οι ανάγκες μας δεν κοστολογούνται, δεν περνάνε από τα λογιστήρια του αστικού κράτους. Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο για να μην έχουμε "Βιολάντες", για να μην έχουμε "Τέμπη"... Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο για να έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς, ΣΣΕ...», ξεκαθάρισε.

Ενδεικτικά είναι ορισμένα παραδείγματα που παρέθεσε για το χτύπημα που έχει δεχτεί η τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης, με τους ονομαστικούς μισθούς να είναι ακριβώς ίδιοι με το 2009 και η πραγματική αγοραστική δύναμη να είναι μειωμένη τουλάχιστον 25%. «Το 2019 οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο είχαν καθαρά κέρδη 840 εκατ. ευρώ. Το 2025, 12,1 δισ.! Αύξηση 1.440%. Τα φορολογικά έσοδα θα ξεπεράσουν τα 74 δισ. Το 95% βγαίνουν από τις τσέπες των λαϊκών στρωμάτων».

Επομένως, όπως είπε, «η πίτα μεγαλώνει, διπλασιάζεται, τριπλασιάζεται και βάλε, φουσκώνει, παραφουσκώνει. Δεν φτάνει όμως στο τραπέζι αυτών που την παράγουν. Αυτοί τελικά μένουν νηστικοί. Μπαίνει στα θησαυροφυλάκια και γίνεται παντεσπάνι για τους καπιταλιστές. Καταρρίπτεται κάθε μύθος ότι όσο μεγαλώνει η πίτα, όσο καλύτερα λειτουργεί η αγορά, όσο έρχονται επενδυτές, τόσο καλύτερα για όλους». Και τόνισε πως σε αυτό στρατεύονται σύσσωμα όλα τα κόμματα της αστικής διαχείρισης.

Κλείνοντας την πρώτη ενότητα, ο Ν. Τριάντης αναφέρθηκε στο μεγάλο ελπιδοφόρο συλλαλητήριο της ΔΕΘ, που αποτέλεσε ηχηρή παρέμβαση στις εξελίξεις, ξεκαθαρίζοντας πως «καμία προσδοκία δεν πρέπει να υπάρχει από καμία αστική κυβέρνηση. Η προσδοκία πρέπει να υπάρχει από τη συμμετοχή στην πάλη, από την οργάνωση στους χώρους δουλειάς. Από τη συμπόρευση παντού με το ΚΚΕ στον αγώνα, στις κάλπες».

Αθέατες πλευρές μιας νόμιμης κλοπής

Η δεύτερη ενότητα καταπιάστηκε με τις «Αθέατες πλευρές μιας νόμιμης κλοπής», και το βίντεο που έδωσε το έναυσμα αναδείκνυε, με animation το «πώς φτιάχνεται η πίτα», τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης. Ο εργαζόμενος πουλά την ικανότητά του για δουλειά και ο εργοδότης την αγοράζει για να βγάλει κέρδος. Αν δεν επενδύσει, αν δεν αυξήσει την παραγωγικότητα, αν δεν μειώσει το κόστος, αν δεν κερδίσει μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά, δεν μπορεί να επιβιώσει, θα το κάνει ο ανταγωνιστής του.

Ο ανταγωνισμός ωθεί τις επιχειρήσεις σε μεγαλύτερη παραγωγικότητα και χαμηλότερο κόστος, ενώ επεκτείνεται σε αγορές, Ενέργεια και πρώτες ύλες. Όταν οι οικονομικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, μπορούν να μετατραπούν σε γεωπολιτικές συγκρούσεις και πολέμους, με το κόστος να επιστρέφει τελικά στην κοινωνία και ιδιαίτερα στους εργαζόμενους.

Το βίντεο ανέδειξε τελικά τη μεγάλη αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στο γεγονός πως εκατομμύρια άνθρωποι δουλεύουν και παράγουν, όμως όλο τον πλούτο τον λυμαίνονται μια χούφτα καπιταλιστές.

Σχολιάζοντας τα παραπάνω ο Π. Αρζόγλου έθεσε το ερώτημα: «Γιατί ενώ έχουμε φτάσει σε αυτό το πρωτοφανές, κατά γενική ομολογία, επίπεδο παραγωγικής, επιστημονικής, τεχνολογικής ανάπτυξης, η σημερινή κοινωνία, το σημερινό σύστημα, χρησιμοποιεί αυτές τις δυνατότητες με τρόπο που αναπαράγει την ανασφάλεια, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο;». Και πρόσθεσε ότι: «Η αιτία βρίσκεται στον πυρήνα της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και το ίδιο το κριτήριο οργάνωσης της παραγωγής, το κυνήγι του μέγιστου κέρδος».

Απαντώντας στο ίδιο ερώτημα ο Ν. Τριάντης ξεκαθάρισε πως «δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε ότι είμαστε όλοι "συνάνθρωποι" σε μια ενιαία κοινωνία, σε μια ενιαία πατρίδα. Για τους καπιταλιστές, πατρίδα είναι το κέρδος. Ανέφερε μάλιστα τη σωρεία των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν περάσει ως τώρα όλες οι αστικές κυβερνήσεις και μάλιστα σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης για να πάρουν τα μέτρα τους. «Με τον μανδύα της πατρίδας κρύβονται από πίσω επιχειρηματικοί όμιλοι. Ζούμε σε μια εποχή που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, οι υλικές προϋποθέσεις, η ανθρωπότητα ή για να είμαστε πιο ακριβείς τα φτωχά λαϊκά στρώματα, η νεολαία να απαλλαγούν από τα σημερινά βάσανα που μας κατακλύζουν». Και πρόσθεσε πως αυτό που τους εμποδίζει είναι ότι μέχρι στιγμής η εξουσία είναι σε λάθος χέρια.

Συνεχίζοντας αναφέρθηκε στη μεγάλη αντίθεση της εποχής, που αποτυπώθηκε και στο βίντεο, δηλαδή την παραγωγή που γίνεται ολοένα και πιο κοινωνική, ενώ η ιδιοποίηση παραμένει ατομική. Και ακριβώς γι' αυτό, για τη μεγιστοποίηση του κέρδους δεν υπάρχει έγκλημα που θα διστάσει ο καπιταλισμός να πράξει, όπως άλλωστε πολύ εύστοχα το είχε αποτυπώσει και ο Μαρξ.

Παρακάτω, στάθηκε στην «ανεπίστρεπτη πορεία των πραγμάτων», αφού όπως είπε «αυξάνονται τα σημάδια νέας διεθνούς κρίσης. Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου. Όλα μα όλα τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα γενικεύονται και ενιαιοποιούνται, βγάζοντας στη φόρα τη μεγάλη αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γερμανία και Ρωσία βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση μετά και την ανακάλυψη οπλισμένων drones στο αεροδρόμιο της Λειψίας. Κλείνουν προξενεία. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών χαρακτήρισε τις κατηγορίες «έναρξη πραγματικού πολέμου».

Οι πρόθυμοι της ΕΕ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, παζαρεύουν τους «Patriot» στο καθεστώς Ζελένσκι. Τουρκία και Ισραήλ συγκρούονται παρασκηνιακά για τον έλεγχο της Συρίας. Η σύγκρουση πήρε και ανοιχτά στρατιωτικά χαρακτηριστικά με ισραηλινή επίθεση σε στρατηγικό αεροδρόμιο του Βορρά. Οι Χούθι στην Υεμένη προωθούνται σε στρατηγικά σημεία ελέγχου των στενών της Ερυθράς Θάλασσας. Οι πολεμικοί εξοπλισμοί αυξάνονται, η πολεμική οικονομία κ.λπ.».

Και πρόσθεσε πως όλη η ζωή προσαρμόζεται γύρω από τον πόλεμο, αφού άλλωστε και το πρόσταγμα στους χώρους δουλειάς, τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία, είναι «Έχουμε πόλεμο, μη μιλάτε, δουλέψτε, μη διεκδικείτε...».

Γιατί, όπως ανέφερε, οι στρατιώτες είναι στον πόλεμο και οι εργαζόμενοι ματώνουν στη δουλειά για 13 ώρες, για να τροφοδοτούν τα γρανάζια της πολεμικής μηχανής.

Αυτά, τόνισε, είναι και τα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης που συνάπτει συμμαχίες για τον πόλεμο, όχι για την ειρήνη. «Η ελληνική αστική τάξη έχει τις δικές της νέες "μεγάλες ιδέες". Εμπλέκεται ολοένα και πιο βαθιά στα πολεμικά μέτωπα, έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντη ΝΑΤΟική βάση, συμμετέχει σε αποστολές εκτός συνόρων, εξάγει "ασφάλεια", όπως λένε... Κουλτούρα φέρετρων, συνεργάζεται με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ (βλ. "Ασπίδα του Αχιλλέα"). Θα παίξουν επιθετικά, θα ρισκάρουν για τα δικά τους συμφέροντα. Με μόνιμο θύμα τους λαούς», σημείωσε.

Στα παραπάνω συμπλήρωσε ότι για την αστική τάξη υπάρχει και ο «εσωτερικός εχθρός», που είναι ο ίδιος ο λαός, για αυτό και εξοργίζονται με την παλικαρίσια στάση των φαντάρων που συμμετέχουν σε αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, εξοργίζονται με την κοινή πάλη των λαών, όπως την Κοινή Δήλωση του ΚΚΕ και του ΚΚ Τουρκίας. Εξοργίζονται όταν το κίνημα ζητά, διεκδικεί τα δικαιώματά του, όταν οι εργάτες μπλοκάρουν την πολεμική παραγωγή, σταματάνε κοντέινερ με σφαίρες. Όταν γίνονται κινητοποιήσεις όπως αυτή που έγινε στις 6 Φλεβάρη, όπως αυτή που θα γίνει στις 30 Οκτώβρη σε πάνω από 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου με σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο», όταν δεν βλέπουν οι εργάτες σαν εχθρούς τους μετανάστες, όταν απομονώνουν τα φασισταριά από σχολεία και γειτονιές.

«Είναι κομβικό η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να μη στοιχηθούν με καμία αστική τάξη, με κανέναν ιμπεριαλιστικό πόλο. Κάθε πόλεμος που τελειώνει με την αστική τάξη στην εξουσία είναι η αρχή του επόμενου. Η βαρβαρότητα του πολέμου είναι συνέχεια αυτής της βαρβαρότητας που ήδη ζούμε... Αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι που πρέπει να κλείσουμε», τόνισε κλείνοντας.

Σοσιαλισμός, η απάντηση τον 21ο αιώνα

Η τρίτη ενότητα, με τίτλο «Σοσιαλισμός, η απάντηση τον 21ο αιώνα», ήταν αυτή με τη συμμετοχή του κοινού, αφού μέσω της εφαρμογής μπορούσαν live να απαντήσουν από το κινητό τους σε μια ερώτηση. «Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη σοσιαλισμός» ήταν το ερώτημα, με πέντε πιθανές απαντήσεις, με τους συγκεντρωμένους να μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στο «ΕΣΣΔ - 20ός αιώνας», «Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής - Εργατική εξουσία», «Κρατικοποιήσεις, ισχυρό - δίκαιο κράτος», «Κάτι που δοκιμάστηκε και απέτυχε», «Δεν ξέρω / δεν είμαι σίγουρος-η».

Παίρνοντας τον λόγο ο Ν. Τριάντης εστίασε στην ανωτερότητα του σοσιαλισμού και επισήμανε πως η πάλη για την επανάσταση, για το γκρέμισμα της αστικής τάξης, δεν είναι ένα άλλο κυβερνητικό σύστημα.

«Είναι μια άλλη εξουσία, μια εντελώς διαφορετική κοινωνία. Δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές. Δεν υπάρχουν κέρδη. Περιεκτικά: Τα μέσα που χρειάζονται για την παραγωγή κοινωνικοποιούνται. Εργοστάσια, Ενέργεια, ορυκτός πλούτος κ.λπ. Η παραγωγή γίνεται με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες. Υπάρχει ένας σχεδιασμός, κεντρικός σχεδιασμός, που ρυθμίζει τις αναλογίες, τι θα παραχθεί και πόσο θα παραχθεί.

Πολλά μπορούμε να πούμε, αλλά το βασικό είναι ότι αλλάζει ο χαρακτήρας όλων των πραγμάτων στη σοσιαλιστική κοινωνία. Τίποτα δεν θα είναι έτσι όπως το έχουμε συνηθίσει. Η ίδια η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα, η Τεχνητή Νοημοσύνη χρησιμοποιείται για να ξαλαφρώνει τον άνθρωπο από τον μόχθο. Η επιστήμη αποκτά τον πραγματικό της χαρακτήρα. Δεν αξιοποιείται για "έξυπνες" βόμβες, για πολεμικά σχέδια ενάντια στους λαούς, για πατέντες για εύκολο κέρδος, αλλά για να βρούμε νέες θεραπείες, για να οργανωθεί η αντισεισμική, η αντιπυρική, η αντιπλημμυρική προστασία του λαού. Για να πάει η ανθρωπότητα μπροστά, με τα επιτεύγματά της να είναι προσιτά στον λαό».

Πρόσθεσε ότι αλλάζει το ίδιο το κριτήριο της παραγωγής, που παύει να είναι το κέρδος, επομένως αλλάζει και ίδιος ο ρόλος της εργατικής τάξης.

«Είναι αυτή που μέσα από την οργάνωσή της στην παραγωγή, στους τόπους δουλειάς, λαμβάνει τις αποφάσεις και ελέγχει τις αποφάσεις. Η εξουσία ασκείται μέσω οργάνων που γεννάει η επαναστατική πάλη. Τα όργανα αυτά αποτελούνται από αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους των εργαζομένων. Η εργατική εξουσία εκφράζει τη συμμαχία της με τους μεμονωμένους αυτοαπασχολούμενους και τους συνεταιρισμένους αγρότες, δίνοντας τη δυνατότητα της ξεχωριστής αντιπροσώπευσής τους μέσω των συμβουλίων τους, για τα οποία θα ψηφίζουν αντίστοιχα και οι συνταξιούχοι. Το Κόμμα είναι καταλυτικό και στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Πρωτοπόρο, εμψυχωτής, καθοδηγητής. Μιλάμε συθέμελα για μια άλλη εξουσία, για μια άλλη κοινωνία. Το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αναλάβει τη μεγαλύτερη ευθύνη: Να κυβερνήσει ο λαός χωρίς μονοπώλια και τα παράσιτα, τους καπιταλιστές», σημείωσε.

Αναφερόμενος στη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση και στα συμπεράσματά της, στη σοσιαλιστική οικοδόμηση τον 20ό αιώνα, τόνισε πως «παρ' όλα τα λάθη, τις παραλείψεις κ.λπ., έλυσε ζητήματα που στον καπιταλισμό ούτε στον αιώνα τον άπαντα δεν πρόκειται να λυθούν. Υπήρχε πισωγύρισμα με την ανατροπή; Υπήρχε, αλλά ποτέ η Ιστορία δεν προχωρά χωρίς διακυμάνσεις, ούτε ο καπιταλισμός που φαντάζει παντοδύναμος δεν νίκησε μια κι έξω. Ηττήθηκε και επανήλθε. Στη σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν απέτυχε ο ίδιος ο σοσιαλισμός, απέτυχε η υποχώρηση από τις νομοτέλειες του σοσιαλισμού. Μελετάμε, μαθαίνουμε, διδασκόμαστε και οι λαοί θα επανέλθουν».

Στους αγώνες η ελπίδα, στον δρόμο για την ανατροπή η διέξοδος!

Πώς όμως διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για ένα τέτοιο επαναστατικό πέρασμα από σήμερα; Τι κίνημα χρειάζεται; Απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα έδωσε η τελευταία ενότητα, με τίτλο «Στους αγώνες η ελπίδα, στον δρόμο για την ανατροπή η διέξοδος».

Το βίντεο που έδωσε το έναυσμα στη συζήτηση περιελάμβανε στιγμιότυπα από αγώνες των τελευταίων χρόνων και κλείνει με το σύνθημα - κάλεσμα «Με τους κομμουνιστές μπροστά, στον δρόμο της ανατροπής».

«Εκτός από το ότι πρέπει να νικήσουμε, που είναι αναμφισβήτητο, το θέμα είναι πώς θα νικήσουμε», σημείωσε παίρνοντας τον λόγο ο Ν. Τριάντης. Και τόνισε ότι «εδώ είναι που ο λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής. Και πρωταγωνιστής δεν σημαίνει μόνο στην κεντρική σκηνή. Σημαίνει και στην αθέατη πλευρά, γιατί και η επαναστατική δράση έχει αθέατες πλευρές». Εδώ ξεχώρισε για παράδειγμα την επιμονή να φτιαχτεί ένα σωματείο, να οργανωθεί ένας νέος, ο μετανάστης, ο ανοργάνωτος. «Απαιτείται οργάνωση στα σωματεία, στους συλλόγους των αυτοαπασχολούμενων, οργάνωση των μαθητών, των φοιτητών, όλων όσοι πλήττονται απ' αυτήν την πολιτική».

Απαιτείται ακόμα «πίστη στη δύναμη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε», όμως «η πίστη δεν έρχεται αν δεν είναι ξεκάθαρο το περιεχόμενο της πάλης, με ποιον τα βάζουμε, ότι δεν ζητάμε απλά, αλλά επιβάλλουμε και εν τέλει ανατρέπουμε αυτήν την πολιτική. Ένας κόσμος είναι ευάλωτος σε μορφές αστικής διαχείρισης, γιατί δεν πιστεύει στη δική του δύναμη, στη δύναμη του αγώνα ακόμα κι αν τον θεωρεί δίκαιο».

«Το ΚΚΕ δίνει αυτήν την προοπτική», επισήμανε και ξεκαθάρισε πως «ο αγώνας πρέπει να στοχεύει στην ανατροπή αυτού του συστήματος. Στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Η ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος δεν έρχεται "από τα πάνω", στα σαλόνια, στους αστικούς θεσμούς, με συμφωνίες κομμάτων και διαχείριση. Καμία αλλαγή στην ιστορική εξέλιξη δεν έρχεται έξω από την ταξική πάλη, χωρίς ανατροπή στον χαρακτήρα της εξουσίας. Δημιουργείται με την κίνηση μαζών, την οργανωμένη λαϊκή δράση, την κοινή πάλη της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Έτσι βλέπουμε τη συμμαχία σε κοινωνικό επίπεδο. Εκεί είναι η δύναμη του λαϊκού παράγοντα. Χρειάζεται δράση υπομονετική, συστηματική στην κάθε στιγμή και όχι περιμένοντας κάποια μεγάλη στιγμή. Γεγονότα μεγάλα θα έρθουν. Τις συνέπειες του πολέμου της συμμετοχής της χώρας ήδη τις βιώνουμε. Πρέπει ενιαία να αντιπαλέψουμε τον πόλεμο και τις συνέπειες του πολέμου. Πρέπει ενιαία να βλέπουμε ότι διέξοδο μπορεί να δώσει μόνο ο λαός με την οργάνωση και την πάλη του. Κανένα γεγονός δεν πρέπει να μας αιφνιδιάζει. Το επόμενο διάστημα θα παρθούν σημαντικές πρωτοβουλίες, με απεργίες, συλλαλητήρια, κινητοποιήσεις. Χρειάζεται δράση για την ανατροπή. Να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας ως οργανωτές».

902