Δ. Κουτσούμπας: Σύντροφε Σπύρο, όρθιος μέχρι τέλους, βάδισες με εκείνους που επέμεναν ότι η Ιστορία δεν είχε πει την τελευταία της λέξη (VIDEO - ΦΩΤΟ)
Τρίτη 15/09/2026 - 20:07Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι κατέκλυσαν το προαύλιο του ΣΦΕΑ, στο τελευταίο «αντίο» στον σ. Σπύρο Χαλβατζή
Με βαθιά συγκίνηση και μέσα σε κλίμα μεγάλης περηφάνιας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας και το εργατικό - λαϊκό κίνημα αποχαιρέτησαν τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή.
Τον σύντροφο Σπύρο που υπηρέτησε το Κόμμα με αυταπάρνηση από θέσεις μεγάλης ευθύνης για περισσότερες από έξι δεκαετίες, αποτελώντας υπόδειγμα κομμουνιστή αγωνιστή. Που η ζωή του, γεμάτη με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης, ταυτίστηκε απόλυτα με την ίδια την Ιστορία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που όπως επισήμανε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ αποχαιρετώντας τον, η κομμουνιστική του ιδιότητα αποτελούσε μια συνεπή στάση ζωής, βασισμένη στην απόλυτη εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή, με σταθερή ιδεολογική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.
Πλήθος κόσμου, σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι και συγγενείς, είπαν το τελευταίο αντίο, δίνοντας υπόσχεση πως η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του ο σύντροφος Σπύρος Χαλβατζής αποτελεί έναν ακόμα ισχυρό κρίκο στην αλυσίδα της επαναστατικής πάλης, γίνεται οδηγός και πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές των κομμουνιστών. Γίνεται νήμα για τους νέους αγωνιστές που ανανεώνουν την υπόσχεσή τους να μη συμβιβαστούν με την αδικία και την εκμετάλλευση, συνεχίζοντας αταλάντευτα στον ίδιο δρόμο, ακολουθώντας το παράδειγμα μιας ζωής δοσμένης μέχρι το τέλος στην υπόθεση του Κόμματος, παράδειγμα που θα μείνει ζωντανό στις καθημερινές μάχες του λαού, για την εκπλήρωση των ιδανικών του σοσιαλισμού - κομμουνισμού μέχρι την τελική νίκη.
Με το ηπειρωτικό κλαρίνο να θρηνεί, με τον ύμνο της ΚΝΕ που υπηρέτησε ως Γραμματέας της και επαναστατικά τραγούδια στα ηχεία, η πολιτική τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης στο προαύλιο του ΣΦΕΑ (Σύλλογος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων 1967-1974), έναν χώρο φορτισμένο με ιστορική μνήμη, άρρηκτα δεμένο με την ακλόνητη στάση και την αντοχή των κομμουνιστών και του ίδιου του συντρόφου Σπύρου απέναντι στη δικτατορία, τις φυλακίσεις, τις εξορίες και τις διώξεις.
Τιμητική φρουρά γύρω από το φέρετρο του σ. Σπύρου που ήταν σκεπασμένο με την κόκκινη σημαία του ΚΚΕ, τον «Ριζοσπάστη» και δύο κατακόκκινα τριαντάφυλλα, στάθηκαν μέλη του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, μέλη του ΚΣ της ΚΝΕ, σύντροφοι και συναγωνιστές.
Το «παρών» έδωσε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ο οποίος εκφώνησε και τον επικήδειο εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής, σύσσωμο το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του Κόμματος και του ΚΣ της ΚΝΕ, με επικεφαλής τον γραμματέα του ΚΣ, Θοδωρή Κωτσαντή, ο οποίος εκφώνησε και τον επικήδειο εκ μέρους της ΚΝΕ (κάτω) καθώς και οι βουλευτές του ΚΚΕ και δήμαρχοι εκλεγμένοι με την «Λαϊκή Συσπείρωση».
Στην τελετή αποχαιρετισμού συμμετείχαν επίσης ο πρέσβης της Κούβας Aramis Fuente Hernandez και ο Γιώργος Κουκουμάς, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΑΚΕΛ και βουλευτής, ενώ διαβάστηκε συλλυπητήριο μήνυμα από το Κουβανικό Ινστιτούτο Φιλίας των Λαών (ICAP).
Συμμετείχαν ακόμα δεκάδες συνδικαλιστές, επιστήμονες, άνθρωποι της τοπικής διοίκησης, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες: Ανάμεσά τους ο Σταύρος Τάσσος, πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ, ο Νότης Μαριάς, καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, ο Γιάννης Μηλιός, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η Ασημίνα Ξηροτύρη, πολιτικός μηχανικός, ειδική συνεργάτης της ΚΟ του ΚΚΕ, ο Θωμάς Γεράκης, διευθύνων σύμβουλος της MARC, οι συνθέτες Χρήστος Λεοντής και Χρήστος Ηλ. Κολοβός, ο Νίκος Καραγιώργης, πρόεδρος του ΣΕΗ, οι καλλιτέχνες Γιώργος Νταλάρας, Αννα Νταλάρα, Παντελής Θαλασσινός, Γιώργος Μεράντζας, Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Αγγελική Ξενου, Παύλος Ορκόπουλος, Αιμιλία Υψηλάντη, Εύα Φάμπα, Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Τζένη Κόλλια, Μαρία Αλιφέρη, ο Χρήστος Γόδας, σκηνοθέτης και ανιψιός του εκτελεσμένου ΕΛΑΣίτη κομμουνιστή παίκτη του Ολυμπιακού Νίκου Γόδα, οι δημοσιογράφοι Χρύσα Ρουμελιώτη και Παύλος Τσίμας.
Ακόμα, παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της Βουλής, κομμάτων και φορέων, ανάμεσα τους ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, ο υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας», η Ρένα Δούρου, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, η Νάντια Βαλαβάνη, ο Σωκράτης Φάμελλος, η Σία Αναγνωστοπούλου, ο Νίκος Βούτσης, ο Κώστας Ησυχος, ο Νίκος Παππάς, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Στέφανος Τζουμάκας, ο Νίκος Τόσκας, ο Πάνος Ρήγας, ο Αλέξης Χαρίτσης, ο Νίκος Χουντής, ο Δημήτρης Στρατούλης, η Μέλπω Λεκατσά, ο Νίκος Μανιός και ο Χάρης Δούκας, δήμαρχος Αθηναίων.
Εκ μέρους του ΚΚΕ τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο ΓΓ της ΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ενώ εκ μέρους της ΚΝΕ, ο γραμματέας του ΚΣ, Θοδωρής Κωτσαντής. Με λόγια ζεστά αποχαιρέτησαν τον Σπ. Χαλβατζή ακόμη ο Νίκος Τριανταφύλλου, μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ, ο γιος του Αλέκος Χαλβατζής (κάτω), η κουμπάρα του Αιμιλία Καραλή, ο Άγγελος Χάγιος, η Νάντια Βαλαβάνη και ο Νίκος Κιάος (κάτω).
Καθώς η τελετή έφτανε στο τέλος της, ο κόσμος αποχαιρέτησε τον σύντροφο Σπύρο με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν στον αέρα, φωνάζοντας με δύναμη, ορμή και υπόσχεση τα συνθήματα «Ούτε σε εξορίες, ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δεν λύγισαν οι κομμουνιστές» και «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία» ενώ ακουγόταν το τραγούδι «Της γερακίνας γιος» του Τσιτσάνη.
Ο αποχαιρετισμός από τον Δημήτρη Κουτσούμπα
Στον αποχαιρετισμό του στον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας ανέφερε τα εξής:
«Σύντροφε Σπύρο,
Είναι δύσκολο σήμερα να βρούμε τα λόγια για να σε αποχαιρετήσουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους είναι τόσο δεμένη με μια υπόθεση μεγαλύτερη από τους ίδιους, που, όταν φεύγουν, νιώθεις πως αποχαιρετάς ένα κομμάτι της ίδιας της ιστορίας.
Εσύ Σπύρο ανήκεις σε αυτούς. Η ζωή σου δεν ξεχωρίζει εύκολα από την ιστορία του Κόμματος και της ΚΝΕ, από την ιστορία όλου του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Ο σύντροφος Σπύρος, από πολύ νέος έδωσε τη ζωή του στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, στην υπόθεση του ΚΚΕ.
Έζησε εποχές δύσκολες, εποχές μεγάλων αναμετρήσεων, διώξεων, παρανομίας, ανατροπών και υποχωρήσεων. Έζησε όμως και εκείνες τις μικρές και μεγάλες στιγμές που, μόνο όποιος έχει περπατήσει μέσα στον συλλογικό αγώνα, μπορεί να καταλάβει πόσο πολύτιμες είναι.
Γιατί, τελικά, η ζωή ενός κομμουνιστή δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια. Μετριέται με τις μάχες που έδωσε. Με τις φορές που άντεξε όταν ήταν πιο εύκολο να λυγίσει, να φυγομαχήσει. Μετριέται με τους ανθρώπους που βοήθησε να σηκωθούν. Με το πόσο από τον εαυτό του έδωσε σε μια υπόθεση μεγαλύτερη από τον ίδιο. Και ο σύντροφος Σπύρος έδωσε πολλά.
Σε όποιο καθήκον κι αν βρέθηκες, όποια ευθύνη κι αν σου εμπιστεύτηκε το Κόμμα, παρέμεινες αυτό που ήσουν: κομμουνιστής, ακέραιος, βαθιά δεμένος με την εργατική τάξη και τον λαό.
Από τα νεανικά του χρόνια ο σύντροφος Σπύρος, στην Κοζάνη και την Καστοριά, από τότε που, παιδί ακόμη, γνώρισε τη δουλειά και τις στερήσεις μιας λαϊκής οικογένειας, μέχρι και τις μεγάλες μάχες της ζωής του, έμαθε από νωρίς, πως τίποτα δεν χαρίζεται στους ανθρώπους του μόχθου και πως ό,τι κατακτούν, το κατακτούν με αγώνα.
Μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Από αυτούς έμαθε νωρίς πως υπάρχουν πράγματα που αξίζουν περισσότερο από το προσωπικό συμφέρον και τη βολή, πράγματα που αξίζει κανείς να υπερασπιστεί ακόμη και όταν ο δρόμος είναι δύσκολος. Αυτόν τον δρόμο διάλεξε να υπηρετήσει κι εκείνος.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της.
Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και στον Ωρωπό, για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
Τον Φλεβάρη του 1968, ο σ. Σπύρος τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, έδωσε την μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, όντας εξόριστοι στο Λακκί της Λέρου.
Με το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο.
Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Πήρε μέρος στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 μέχρι και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ.
Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ και παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1986, εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ, όπου επανεκλέχτηκε στο 12ο Συνέδριο.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφος Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος, κόντρα στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ.
Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, το Φλεβάρη του 1991, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση του ΚΚΕ, των αρχών λειτουργίας και δράσης του. Στο 14ο Συνέδριο, τον Δεκέμβρη του 1991, επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια.
Υπήρξε υποψήφιος νομάρχης και νομαρχιακός σύμβουλος Αττικής, υποψήφιος Δήμαρχος και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, εκλεγμένος με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Εκλέχτηκε βουλευτής Β’ Αθηνών του ΚΚΕ από το 2007 έως το 2014.
Διετέλεσε Πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και μέλος της Διοίκησής του μέχρι σήμερα.
Θαρραλέος μαχητής για τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, με βαθιά πίστη στην εργατική τάξη και τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό
Σύντροφε Σπύρο, στη ζωή σου είδες πολλά πράγματα να αλλάζουν. Έζησες διώξεις και παρανομία, έζησες τις μεγάλες ελπίδες, αλλά και τις μεγάλες ανατροπές. Είδες ανθρώπους να απογοητεύονται, βεβαιότητες να γκρεμίζονται, συντρόφους και συναγωνιστές να παίρνουν άλλους δρόμους.
Εσύ είχες κρατήσει κάτι βαθύτερο από μια πολιτική πεποίθηση. Είχες κρατήσει μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο, στην εργατική τάξη, στη δύναμη του οργανωμένου αγώνα, στην ιστορική δυνατότητα και αναγκαιότητα να ανατραπεί το σύστημα της βαρβαρότητας, ο καπιταλισμός, και να οικοδομηθεί η νέα κοινωνία, ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός.
Γι’ αυτό αποδείχτηκες ένας θαρραλέος μαχητής στον αγώνα για την ίδια την ύπαρξη του Κόμματος, για τον επαναστατικό του χαρακτήρα, για να μη διακοπεί η ιστορική του συνέχεια. Για να διατηρήσει τα μαρξιστικά-λενινιστικά του χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό σε όλες τις δύσκολες στιγμές πορεύτηκες μετατρέποντας την ιδεολογία μας σε στάση ζωής, σε τρόπο να στέκεσαι απέναντι στους ανθρώπους, να τους κοιτάς με σεβασμό, να εμπιστεύεσαι τη δύναμή τους, να μην τους θεωρείς ποτέ ανήμπορους να αλλάξουν τη ζωή τους.
Γι’ αυτό και η έγνοια σου για τη νεολαία δεν ήταν ποτέ τυπική. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο τη γνώση και την πείρα που απέκτησες, μέσα από τις δεκαετίες της στρατευμένης σου ζωής στην πιο όμορφη υπόθεση της ανθρωπότητας, αλλά κυρίως την πίστη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ότι ο εργαζόμενος άνθρωπος μπορεί να σηκώσει το ανάστημά του, να οργανωθεί, να παλέψει και να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής της ζωής του. Δίδαξες με την ίδια σου τη στάση τις νέες γενιές των κομμουνιστών.
Σε μια εποχή που αναγορεύει το ατομικό συμφέρον σε υπέρτατη αξία, εσύ διάλεξες τη συντροφικότητα. Σε μια εποχή που η συνέπεια βαφτίζεται δογματισμός, η στράτευση εμμονή, η αφοσίωση αφέλεια, η πειθαρχία στην συλλογική απόφαση ξεπερασμένη υπερβολή, εσύ απέδειξες με ολόκληρη τη ζωή σου ότι μπορεί ένας άνθρωπος να μείνει όρθιος χωρίς να αλλάζει σημαία κάθε φορά που αλλάζει ο άνεμος κι έρχεται μεγάλη φουρτούνα.
Είχες συνειδητοποιήσει ότι η προσήλωση στις αρχές λειτουργίας του Κόμματος, στη συλλογικότητα, την εσωκομματική δημοκρατία, την ενιαία δράση για την εφαρμογή των αποφάσεων με συνειδητή εθελοντική πειθαρχία, αυτός είναι ο δρόμος που δίνει ώθηση στο ίδιο το Κόμμα, στην ωρίμανσή του, τροφοδοτώντας αντίστοιχα το εργατικό λαϊκό κίνημα.
Αυτό είναι που καταξιώνει τον κομμουνιστή: Το εμείς και όχι το εγώ. Κι αυτό κάθε άλλο παρά στεγνή και μονοκόμματη διαδικασία είναι, όπως το επιβεβαιώνει η πείρα και του δικού μας Κόμματος αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.
Μεστά το περιέγραψε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ:
«Ο μοναχικός έχει δυο μάτια.
Το Κόμμα έχει χίλια μάτια.
Το Κόμμα βλέπει εφτά χώρες.
Ο μοναχικός βλέπει μια πόλη.
Ο μοναχικός έχει την ώρα του.
Αλλά το Κόμμα έχει ώρες πολλές.
Ο μοναχικός μπορεί να εξολοθρευτεί.
Αλλά το Κόμμα δεν μπορεί κανείς να εξολοθρέψει,
γιατί είναι η εμπροσθοφυλακή των μαζών.
Κι οδηγεί τον αγώνα τους,
με τις μέθοδες των Κλασικών, που δημιουργήθηκαν
από τη γνώση της πραγματικότητας».
Έμεινες μέχρι τέλους όρθιος. Αυτή η απλή λέξη, καμιά φορά, χωράει ολόκληρη ζωή. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Όταν οι βεβαιότητες δοκιμάζονταν, όταν η ήττα παρουσιαζόταν ως οριστική και η υποχώρηση ως μονόδρομος.
Όταν η κυρίαρχη προπαγάνδα διακήρυσσε ότι η ιστορία τελείωσε, ότι ο σοσιαλισμός ανήκει στο παρελθόν, ότι η πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ήταν μια υπόθεση χαμένη.
Εσύ, Σπύρο, μαζί με χιλιάδες άλλους κομμουνιστές, αρνήθηκες να δεχτείς ότι η ήττα μιας στιγμής μπορεί να ακυρώσει την ανάγκη η κοινωνία να βαδίσει μπροστά. Βάδισες με εκείνους που επέμεναν ότι η Ιστορία δεν είχε πει την τελευταία της λέξη.
Και γι' αυτό σήμερα δε σου ταιριάζει ένας αποχαιρετισμός θλιμμένος. Γιατί υπάρχουν ζωές που, ακόμη και τη στιγμή του θανάτου, δεν σου μιλούν για το τέλος, σου μιλούν για τη συνέχεια. Θυμίζουν πως τίποτα μεγάλο δεν έγινε ποτέ από ανθρώπους που ρώτησαν πρώτα “τι θα κερδίσω εγώ;”.
Οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες, οι κατακτήσεις, οι επαναστάσεις, οι πιο όμορφες σελίδες που έγραψαν οι λαοί, γράφτηκαν όταν ένωσαν τη δύναμη, τα όνειρα και τη ζωή τους σε έναν κοινό σκοπό, όταν έβαλαν το “εμείς”, τη συλλογική υπόθεση για την κοινωνική απελευθέρωση πάνω από το “εγώ”.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα δυσκολότερα μέτρα της ζωής. Γιατί στις μεγάλες καμπές της ιστορίας υπήρξαν και εκείνοι που μέτρησαν το “εμείς” με το μέτρο του δικού τους “εγώ”.
Εσύ, Σπύρο, έκανες την αντίθετη επιλογή και την υπηρέτησες μέχρι το τέλος. Γι’ αυτό σήμερα η απουσία σου πονάει τόσο πολύ.
Όμως μαζί με τη θλίψη υπάρχει και η περηφάνια. Η περηφάνια για μια ζωή που δεν πήγε χαμένη. Γιατί τίποτα από όσα έδωσες δεν πήγε χαμένο.
Κάθε δύσκολη στιγμή, κάθε ώρα που αφιέρωσες στο Κόμμα και στην υπόθεση της εργατικής τάξης, κάθε κουβέντα που είπες σε έναν νέο σύντροφο, κάθε άνθρωπο που ενέπνευσες να οραματιστεί την κοινωνική απελευθέρωση, όλα αυτά αποτελούν σήμερα κομμάτι μιας μεγάλης συλλογικής παρακαταθήκης που συνεχίζει να ζει.
Και αυτή η παρακαταθήκη είναι που ανεβάζει την ευθύνη να συνεχίσουμε τον δρόμο που βαδίσαμε, να μην κάνουμε πίσω στις δυσκολίες, να μην υποχωρούμε μπροστά στις πιέσεις, να κρατάμε ζωντανή την πίστη ότι ο ελληνικός λαός, όπως και όλοι οι λαοί του κόσμου, μπορούν να γράψουν τη δική τους ιστορία. Να συνεχίσουμε να παλεύουμε για όσα πάλεψες κι εσύ, για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Αυτός είναι ο δικός μας αποχαιρετισμός, αλλά και η δική μας υπόσχεση σε σένα.
Θα συνεχίσουμε στον δρόμο της αταλάντευτης πίστης στη δύναμη της εργατικής τάξης, στην ιστορική της αποστολή, στη δυνατότητά της να γίνει η ίδια πρωταγωνίστρια των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών.
Ξέρουμε πως ο δρόμος αυτός δεν είναι εύκολος. Όμως, ο κομμουνιστής δεν μετρά τον αγώνα από το πόσο εύκολος είναι ο δρόμος, αλλά από το αν αξίζει να τον βαδίσει. Και αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε. Με τις δυσκολίες του, με τις απαιτήσεις του, αλλά και με τη βαθιά αισιοδοξία που γεννά η πίστη ότι η ιστορία δεν τελείωσε, ότι ο σημερινός κόσμος δεν είναι αιώνιος και ότι οι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να τον αλλάξουν.
Έτσι θα τιμήσουμε τη ζωή σου και την απώλειά σου. Όχι μόνο κρατώντας τη μνήμη σου ζωντανή, αλλά κάνοντας τη μνήμη δύναμη για τη συνέχεια. Κάνοντας την πείρα εφόδιο για τους νέους κομμουνιστές. Γιατί ξέρουμε πως η καλύτερη τιμή σε έναν άνθρωπο που έζησε και αγωνίστηκε, όπως εσύ, δεν είναι τα λόγια που λέμε σήμερα. Είναι τα όσα θα κάνουμε από αύριο.
Και κάποτε, όταν οι νέες γενιές θα κοιτούν πίσω και θα αναζητούν τους ανθρώπους που κράτησαν ζωντανή την υπόθεση του σοσιαλισμού στις πιο δύσκολες εποχές, θα υπάρχει και το δικό σου όνομα ανάμεσά τους. Γιατί εσύ έκανες αυτό που κάνουν οι αγωνιστές της ταξικής πάλης, έζησες για έναν κόσμο που δεν πρόλαβες να δεις, αλλά πίστεψες βαθιά ότι θα έρθει. Και εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για να ’ρθει!
Όπως γράφεις και στο τελευταίο σου βιβλίο από την “Σύγχρονη Εποχή”, “Οι Απείθαρχοι”:
“Είναι φυσικό, λοιπόν, να αξιολογεί καθένας με τον δικό του τρόπο τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις του, και το ηλιοβασίλεμα, την πανσέληνο, μια βόλτα στη θάλασσα, μια πορεία βαθιά στο δάσος, αλλά και μια συζήτηση καθισμένος στο τζάκι ή σε μία καλύβα στο βουνό.
Όλα πρέπει να τα αξιολογεί καθένας στον χώρο και στον χρόνο. Όλα να τα κρίνει, να τα συγκρίνει στις πραγματικές τους διαστάσεις, πέρα και έξω από σχηματικά μέτρα και κριτήρια. Όχι, βέβαια, ότι μπορεί να μπουν απόλυτα κριτήρια ή να παρακάμψεις τον υποκειμενισμό. Αυτός υπάρχει στον καθέναν. Το κύριο είναι να μπορείς να τον περιορίσεις. Γιατί δεν γίνεται λόγος για την εξάλειψή του. Είναι πέρα για πέρα ουτοπικό κάτι τέτοιο. Είναι εύκολο να μιλά κανείς για ομορφιά, ενώ δεν έχει στερηθεί ποτέ απολύτως τίποτε. Αυτός βρίσκεται και κρίνει εκτός τόπου και χρόνου. Η πορεία του κομμουνιστή, του λαϊκού αγωνιστή επιβεβαιώνει ότι όλα τα πράγματα, τα γεγονότα, οι καταστάσεις είναι απαραίτητο να κρίνονται, να αξιολογούνται στη βάση συγκεκριμένης περιόδου και στιγμής, όπου αυτά έλαβαν χώρα, και η απόσταση των χρόνων δεν πρέπει να τα αξιολογεί με διαφορετικά κριτήρια. Και για όλα αυτά και πάνω από όλα για την πρόοδο των εργατικών και των λαϊκών δυνάμεων, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τη σοσιαλιστική κοινωνία αξίζει κάθε προσπάθεια, κάθε αγώνας, κάθε θυσία...".
Σύντροφε Σπύρο, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, με αυτά τα λόγια σε αποχαιρετούμε. Θερμά συλλυπητήρια στη σύντροφο σου στη ζωή και τον αγώνα, τη συντρόφισσα Μαριάνθη, στους δυο γιούς σου, Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια σου και σε όλους τους οικείους σου.
Καλό σου ταξίδι!».
Μας έμαθε πως το κύρος, η εκτίμηση και η αποδοχή κερδίζονται μέσα από τη συλλογική δράση
Τρίτη 15/09/2026 - 23:05
Εκ μέρους του ΣΦΕΑ (Σύλλογος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων 1967-1974), ο Νίκος Τριανταφύλλου, μέλος του ΔΣ, μιλώντας στην τελετή αποχαιρετισμού για τον σ. Σπύρο Χαλβατζή, σημείωσε ότι τα μέλη του Συλλόγου «με σεβασμό και θλίψη από αυτόν τον ιστορικό χώρο αποχαιρετάμε έναν αγαπημένο συναγωνιστή και σύντροφο, που συναντηθήκαμε στον αντιδικτατορικό αγώνα, στις φυλακές και τις εξορίες, στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, μοιραστήκαμε μαζί του πόνο, λύπες, επιτυχίες και χαρές».
Επεσήμανε πως ο Σπύρος ως μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ, πρόεδρος και αντιπρόεδρος, άφησε παρακαταθήκη τη συλλογική λειτουργία του φορέα, κάτι που ήταν αποτέλεσμα του κύρους και της εμπειρίας του, του χαρακτήρα του και της εν γένει αντίληψής του για τη λειτουργία των συλλογικών οργάνων. Σημείωσε ακόμα ότι ο Σπύρος έχαιρε της εκτίμησης του συνόλου των αντιδικτατορικών αγωνιστών.
Υπογράμμισε δε πως «ο Σπύρος ήταν απαλλαγμένος από εγωιστικά συμπλέγματα και αστικούς καθωσπρεπισμούς, αφουγκραζόταν τις μάζες και άκουγε με προσοχή τις απόψεις των συνομιλητών του».
Αναφέρθηκε ακόμα στην προσφώνησή του από τους εργαζόμενους ως «ο Σπύρος μας», δείγμα της αποδοχής της λαϊκότητάς του, της σεμνότητάς του, της κοινωνικότητάς του, της βαθιάς κοινωνικής καλλιέργειας που διέθετε. «Τον λόγιζαν για δικό τους άνθρωπο», τόνισε, υπολογίζοντας «ότι θα ήταν πάντα εκεί - και ήταν πάντα εκεί». Αναφέρθηκε επίσης στα χαρακτηριστικά του, τονίζοντας πως «είχε τη στόφα του λαϊκού αγωνιστή».
Στάθηκε ακόμα στις περιοδείες του Σπύρου Χαλβατζή τα τελευταία χρόνια σε σχολές, στις εκδηλώσεις Φοιτητικών Συλλόγων και της ΚΝΕ όπου ήταν ομιλητής, σημειώνοντας πως γινόταν αποδεκτός με ενθουσιασμό από τους φοιτητές, παρά τη διαφορά ηλικίας, αλλά και στο πώς στα ερωτήματα για τα βασανιστήρια και τα προσωπικά του βιώματα «απέφευγε τις βαρύγδουπες εκφράσεις, τους μιλούσε για τη στέρηση της ελευθερίας, για τον εγκλεισμό, εστίαζε πάντα στην πολιτική ανάλυση των καταστάσεων και όχι στο προσωπικό του βίωμα». Ενώ αφηγήθηκε και ιστορίες από τη χούντα που καταμαρτυρούσαν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά του, την απλότητα και λαϊκότητα.
Αναφέρθηκε επίσης και σε άλλες, από τη μεταπολίτευση, τονίζοντας το πώς οι τότε ΚΝίτες, ακόμα και εκείνοι που αποστασιοποιήθηκαν με τα χρόνια, τον αποκαλούσαν «ο Γραμματέας μου», φέρνοντας το παράδειγμα ενός ΚΝίτη των μαθητικών χρόνων και νυν οργανοπαίχτη, που βλέποντάς τον μετά από χρόνια σταμάτησε και έπαιξε τον Υμνο της ΚΝΕ.
Κλείνοντας αναφέρθηκε και σε όσους τον αποχαιρετούν με διάφορες δικές τους εκτιμήσεις, σημειώνοντας ότι ως σύντροφος, φίλος και συνεργάτης του επί χρόνια «οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σύντροφο και στέλεχος του ΚΚΕ Σπύρο Χαλβατζή, που με το παράδειγμά του με έμαθε - μας έμαθε - εκτός των άλλων πολλών πως το κύρος, η εκτίμηση και η αποδοχή δεν κατακτώνται διά της προσωπικής προβολής, αλλά μέσα από τη συλλογική δράση στα πλαίσια των συλλογικών επεξεργασμένων πολιτικών του Κόμματος». Και αποχαιρέτησε τον Σπύρο με τον στίχο του Ρίτσου: «Να λείπεις, δεν είναι τίποτα να λείπεις, αν έχεις λείψει για όσα πρέπει θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει».
Ένας αποχαιρετισμός από καρδιάς
Τους γιατρούς και νοσηλευτές στα νοσοκομεία που νοσηλεύτηκε ο πατέρας του, όλους όσους υπερέβαλαν εαυτό φροντίζοντας τον ευχαρίστησε εισαγωγικά στον δικό του αποχαιρετισμό ο γιος του Σπ. Χαλβατζή, Αλέκος.
Αναφέρθηκε στους χιλιάδες ανθρώπους που εκτίμησαν ειλικρινά τον πατέρα του και εκείνους που τον αγάπησαν πραγματικά, στα όσα γράφονται για την ανθρωπιά και τη λαϊκότητα του όπως την εννοεί ο καθένας, επισημαίνοντας πως υπάρχει ο κίνδυνος μιας μυθοποίησης που τελικά προσδίδει έστω ακούσια μεταφυσικές διαστάσεις, αποσπά τον άνθρωπο απ' το ανθρώπινο όπως σημείωσε. Ενώ αναφέρθηκε στο πώς όλοι μέχρι και πρόσφατα χαίρονταν που συναντούσαν τον Σπύρο που πάντα τους έλεγε «αντέχουμε, θα τα καταφέρουμε», έδινε στήριξη.
Μίλησε ακόμη για τις δυσκολίες με τις οποίες μεγάλωσε ο πατέρας του, τη φτώχεια, τις εξορίες και το κυνηγητό, όλα αυτά που διαμόρφωσαν μια γενιά, για τα όσα ήταν αναγκαία και τους επέτρεψαν να περάσουν από φωτιά και σίδερο χωρίς να υποταχτούν, αλλά με μεγάλο κόστος όπως είπε, σε πολλά επίπεδα, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως πολλές φορές με τα παραπάνω βιώματα διαμορφώθηκε η πεποίθηση πως δεν πρέπει να φανερώνεται οτιδήποτε μπορεί να εκλάβει ο αντίπαλος ως αδυναμία.
Μίλησε ακόμη για το πώς μεγάλωσαν εκείνος και ο αδερφός του σε μια οικογένεια κομμουνιστών, για το κλίμα ευθύνης, επαγρύπνησης και περιφρούρησης, για τα όσα έμαθε από παιδί, σημειώνοντας πως «τόσο εγώ όσο αδερφός είμαστε χαρούμενοι για την οικογένειά μας».
Με αφορμή και την πρόσφατη έκδοση της Σύγχρονης Εποχής, σημείωσε πως οι ιστορίες του πατέρα του του έμαθαν τι σημαίνει λαϊκός αγωνιστής επαναστάτης, κομμάτι από τη σάρκα του λαού αναπόσπαστο και αναφέρθηκε στο πώς μεγάλωσαν με αυτές και απ' αυτές έμαθαν τι σημαίνει αλληλεγγύη και νοιάξιμο, ατομικό και συλλογικό καλό, με αναμνήσεις από στιγμές τρυφερές, ευχάριστες, αστείες ή αμείλικτα σκληρές και απάνθρωπες που λέγονταν με τρόπο όχι διδακτικό αλλά χιουμοριστικό, γλαφυρό, αυτοσαρκαστικό και σκωπτικό. Και αναφέρθηκε στη συστολή του πατέρα του να αποτυπώσει τις ιστορίες αυτές στο χαρτί, από έγνοια μήπως το πρώτο πρόσωπο φανεί ως περιαυτολογία, και από το βάρος της ευθύνης για το ότι αυτές θα αποτυπώνονταν δημόσια, στον πλούτο παραπέρα ιστοριών που υπάρχει.
Ενώ έκλεισε την ομιλία του με ένα ξεχωριστό τρόπο με ένα ηχητικό με τον ίδιο τον Σπύρο στην τελευταία του επίσκεψη στην Κοζάνη μαζί με την οικογένειά του να τραγουδάει το αγαπημένο αποκριάτικο τραγούδι του «Μ' έστειλαν να πάω στου μύλου με τη θεία μου την Κοντύλω».
Θ. Κωτσαντής: Τα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ αποχαιρετάμε τον σ. Σπύρο Χαλβατζή με μια υπόσχεση: Να συνεχίσουμε! Μέχρι την τελική νίκη!
Τρίτη 15/09/2026 - 20:24
«Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας αποχαιρετούμε σήμερα με συγκίνηση και περηφάνια ένα άξιο στέλεχος του ΚΚΕ, τον Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ από το 1979 μέχρι το 1986, τον σύντροφό μας Σπύρο Χαλβατζή», σημείωσε στον επικήδειο λόγο του στην τελετή αποχαιρετισμού ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου.
Και πρόσθεσε:
«Για τα σημερινά μέλη και στελέχη της ΚΝΕ, η πορεία σου, δεμένη με το Κόμμα, η ζωή σου, ολόψυχα δοσμένη στον αγώνα, αποτελούν μάθημα συνέπειας, ανιδιοτέλειας και μαχητικότητας.
Εζησες τις διώξεις και τις στερήσεις από μικρός, παιδί οικογένειας κομμουνιστών, "απείθαρχων" στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του.
Βγήκες στη βιοπάλη από 11 χρονών, αναγκάστηκες να αφήσεις το σχολείο για το μεροκάματο στα γουναράδικα της Καστοριάς. Εκεί συμμετείχες στην συγκρότηση του πρώτου πυρήνα της νεολαίας της ΕΔΑ και αργότερα ανέλαβες γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στο νομό.
Στις 21 Απρίλη του 1967 σε συνέλαβαν οι χωροφύλακες. Ήσουν μόλις 20 χρονών. Πήρες το δρόμο της τιμής, όπως χιλιάδες κομμουνιστές, με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι και μια μεγάλη απόφαση την καρδιά: να σταθείς όρθιος και ανυπότακτος.
Πόσες φορές σε ακούσαμε να μας περιγράφεις τις δύσκολες στιγμές στη Γυάρο, στο Λακκί, στον Ωρωπό. Κάθε φορά όμως έλαμπες όταν θυμόσουν την στιγμή που οι κρατούμενοι μάθατε για την ίδρυση της ΚΝΕ και την επιστολή που στείλατε οι νεολαίοι εξόριστοι χαιρετίζοντας αυτή την ιστορική απόφαση του Πολιτικού Γραφείου.
Αλύγιστος περνάς από την εξορία, απολύεσαι και μπαίνεις φαντάρος. Νέα δοκιμασία. Κι από κει βγαίνεις νικητής, "αμετανόητος και επικίνδυνος κομμουνιστής" όπως παραδέχτηκαν οι διώκτες σου.
Χρεώνεσαι στο Γραφείο Αθήνας της ΚΝΕ, γίνεσαι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου. Μια βδομάδα μετά το Πολυτεχνείο σε συλλαμβάνουν ξανά και σε στέλνουν εξορία στη Γυάρο μέχρι την πτώση της χούντας.
Αναλαμβάνεις χρεώσεις στην ΚΝΕ, στο Γραφείο του ΚΣ. Εκλέγεσαι Γραμματέας του ΚΣ στο 2ο Συνέδριο το 1979 μέχρι και το 1986.
Στα 50χρονα της ΚΝΕ μας μίλησες για εκείνη την περίοδο, την ανάπτυξη των εργατικών - λαϊκών αγώνων, τη μάχη της Οργάνωσης απέναντι στην πολιτική εξαπάτηση της σοσιαλδημοκρατίας, για την πρωτοπόρα δράση στα εργοστάσια, στα σχολεία και στις σχολές, στον πολιτισμό. Για τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου, τη "μικρή συντρόφισσα, με το μικρό χαμόγελο, και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα" που δολοφονήθηκε στην πύλη της ΕΤΜΑ. Κρατάμε τα λόγια σου: "Η δύναμη των μαρξιστικών - λενινιστικών ιδεών, οι θέσεις, το Πρόγραμμα του Κόμματος, έδιναν τότε, δίνουν και σήμερα τα εφόδια στα μέλη της ΚΝΕ να θωρακίζονται, αλλά και να εξοπλίζονται, να προχωρούν μπροστά, να ανοίγουν νέους δρόμους στη νεολαία".
Στις δύσκολες στιγμές των αντεπαναστατικών ανατροπών το 1989-91, υπερασπίστηκες τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, κόντρα στην προσπάθεια διάλυσης και μετάλλαξής του από τον οπορτουνισμό.
Από θέσεις ευθύνης στην ΚΕ, στο ΠΓ και μέχρι το τέλος της ζωής σου συνέχισες να προσφέρεις σε όλα τα καθήκοντα που σου εμπιστεύτηκε το Κόμμα.
Θα σε θυμόμαστε πάντα δίπλα στην ΚΝΕ, με ιδιαίτερη έγνοια για τη νέα γενιά συντρόφων
Σύντροφε Σπύρο,
Θα σε θυμόμαστε πάντα δίπλα στην ΚΝΕ, με ιδιαίτερη έγνοια για τη νέα γενιά συντρόφων. Να προσφέρεις απλόχερα την πείρα και τις γνώσεις σου. Να μοιράζεσαι τις προσωπικές σου εμπειρίες, προτάσσοντας πάντα το "εμείς" αντί του "εγώ", τη συλλογική δύναμη του Κόμματος που ατσαλώνει τους κομμουνιστές.
Χαρακτηριστική ήταν η φροντίδα που έδειχνες για τους ΚΝίτες μαθητές, να μάθουν την ιστορία των λαϊκών αγώνων, να έχουν εμπιστοσύνη στην δύναμη του λαού, στο Κόμμα, στην υπόθεση της εργατικής τάξης.
Ήσουν πάντα παρών στον εορτασμό του Πολυτεχνείου με μια ανάμνηση να διηγηθείς. Στις φυλακές Ωρωπού, στο πρώην στρατόπεδο του ΕΑΤ-ΕΣΑ για να ξεναγήσεις τους νέους. Στα αμφιθέατρα των φοιτητών ως μέλος του ΣΦΕΑ να διαδόσεις την ιστορική αλήθεια κόντρα στο ψέμα και τον αντικομμουνισμό. Στα ντοκιμαντέρ της ΚΝΕ, στις εκδηλώσεις και τις διαδηλώσεις. Πάντα μίλαγες για την ΚΝΕ με πάθος, με λαχτάρα αλλά και απαίτηση να μελετάμε, να επαγρυπνούμε, να πάρουμε τη σκυτάλη, να αντεπεξέλθουμε σε αυτό το μεγάλο καθήκον που ο ίδιος εκπλήρωσες στο ακέραιο.
Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Έφτανε το ζεστό σου χαμόγελο, η αφοπλιστική σου ευγένεια, η συντροφική σου παρατήρηση. Πάνω απ΄ όλα η στάση ζωής σου. Η αγωνιστικότητα, η σεμνότητα, η πίστη στις αρχές του Κόμματος, η αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Χαρακτηριστικά που παλεύουμε κάθε μέρα να κατακτάμε για να στεκόμαστε αντάξιοι του τίτλου του μέλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, έτοιμοι στο κάλεσμα της Ιστορίας.
Έτσι θα σε θυμόμαστε: ακούραστο και σεμνό κομμουνιστή, αφοσιωμένο στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Στο νοσοκομείο που σε επισκεφθήκαμε και κουβεντιάσαμε για τελευταία φορά, μας υποσχέθηκες να ανταμώσουμε ξανά στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-"Οδηγητή", που τόσο πολύ αγαπούσες και ανυπομονούσες κάθε χρόνο να το περπατήσεις, να δεις την πρόοδο της ΚΝΕ.
Μπορεί να μην τήρησες αυτή σου την υπόσχεση αλλά από το Φεστιβάλ δεν θα λείψεις ποτέ! Θα είσαι πάντα παρών! Στα πρόσωπα των νέων που οργανώνονται στην ΚΝΕ. Στις υψωμένες γροθιές των παιδιών, που όπως κι εσύ, "έχουν δοσμένο το μεγάλον όρκο, στη Λευτεριά, στον Ερωτα, στην Ομορφιά, στη Δικαιοσύνη". Στους δρόμους του αγώνα, εκεί που "περπατά και βροντά και τα σκότη σκορπά η Κομμουνιστική Νεολαία!", που ιδρύθηκε σαν σήμερα πριν από 58 χρόνια και συνεχίζει "δυνατή, ενωμένη κι ωραία" κάτω από την ίδια σημαία με το σφυροδρέπανο, με τα ιδανικά και την πολιτική του ΚΚΕ.
Σύντροφε Γραμματέα, τα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ σε αποχαιρετάμε με μια υπόσχεση. Να συνεχίσουμε! Μέχρι την τελική νίκη!
Καλό σου ταξίδι».
Χαιρετισμοί στην τελετή για το στερνό «αντίο» στον Σπύρο Χαλβατζή
Τρίτη 15/09/2026 - 23:17
Με τον δικό τους τρόπο αποχαιρέτισαν τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, συναγωνιστές και συγγενείς του, στην τελετή που πραγματοποιήθηκε στο προαύλιο του ΣΦΕΑ (πάνω) το απόγευμα της Τρίτης.
Η Αιμιλία Καραλή, κουμπάρα του Σπύρου Χαλβατζή, αποχαιρέτησε τον ακριβό φίλο, τον επαναστάτη κομμουνιστή. Για εκείνη και το σύζυγό της Σήφη όπως είπε, ο Σπύρος ήταν πάντα μαζί στο φως και στο σκοτάδι, η ίδια η μορφή του ήταν έμπνευση και παρηγοριά, συμπαραστάτης στα εύκολα και τα δύσκολα. Η απλότητα, η ανιδιοτέλεια, όλες εκείνες οι αρετές που τον χαρακτήριζαν ως πρότυπο συνεπούς κομμουνιστή ήταν δεμένες με τις ιδέες του που υπεράσπισε σε όλη την πορεία της ζωής του. Η δύναμή του, όπως εξήγησε, βρισκόταν και στην εμπιστοσύνη του στα εύλογα ερωτήματα των ανθρώπων, πάντα έτοιμος να ακούσει τις σκέψεις και τις έγνοιές τους. Ο αντίπαλός του ήταν το κοινωνικό σύστημα που διαμόρφωνε τις προτιμήσεις και τις στάσεις των ανθρώπων. Εργατικός και φιλομαθής, πανταχού παρών σε όλα τα πεδία της μάχης, έδινε μεγάλη σημασία στα ηθικά κίνητρα των επιλογών των ανθρώπων. Ο δρόμος που συνέχισε, οι αξίες που έσπειρε είναι η κληρονομιά που μας χάρισε απλόχερα και αβίαστα, δίνοντας το παράδειγμα της στοχοπροσήλωσης στην πανανθρώπινη υπόθεση μας, σημείωσε.
Ο Άγγελος Χάγιος σημείωσε πως η συμμετοχή πλήθους κόσμου στον τελευταίο αποχαιρετισμό αντανακλά τη βαθύτερη εκτίμηση για έναν αδάμαστο τίμιο, ηρωικό κομμουνιστή, μέλος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ παλιότερα. Αναφέρθηκε στις εμπειρίες και εκτιμήσεις του από την περίοδο της μεταπολίτευσης, στην συμβολή του σ. Σπύρου μέσα από την ΚΝΕ και την θέση του Γραμματέα στην καθοδήγηση του νεολαιίστικου κινήματος μετά την χούντα, με κατεύθυνση την πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίησή του, σημειώνοντας πως κατάφερε με τη στάση και την πράξη του να δίνει όλα τα χαρακτηριστικά του κομμουνιστή, μένοντας σταθερά μέλος του ΚΚΕ, σταθερά κομμουνιστής, με την ιδιαίτερη αυτή δυνατότητα και εμπειρία να ανοίγει νέους δρόμους στη νέα γενιά. Αναφέρθηκε ακόμη στην φροντίδα του εκλιπόντα για όλα τα οργανωτικά και ιδεολογικά ζητήματα, την ικανότητά του να αναδεικνύει όλη την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος βοηθώντας και με τη στάση του αυτή σε μια εποχή αστικού εκσυγχρονισμού και επίθεσης του κυβερνητισμού όπως είπε. Αναφέρθηκε επίσης σε χαρακτηριστικά του όπως ότι δεν στρογγύλευε τις απόψεις του, επιστρατεύοντας παράλληλα την πειθώ και μ' όσους διαφωνούσε.
Στο ενδιαφέρον του Σπύρου Χαλβατζή για τα προβλήματα και τη ζωή των νέων ανθρώπων που καθοδηγούσε, για τον καθένα ξεχωριστά αλλά και συλλογικά, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων η Νάντια Βαλαβάνη στον δικό της χαιρετισμό. Επεσήμανε πως δεν είναι ο θάνατος, αλλά η ζωή του Σπύρου αυτή που δικαιώνεται και τιμάται και αναφέρθηκε στη μακρόχρονη πορεία του, από τα νεανικά του χρόνια ως γουνεργάτης στην Καστοριά, τη δράση του στη νεολαία και την αντιμετώπιση των βασανιστών της χούντας, μέχρι την ανάληψη σημαντικών ευθυνών στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ, συνεχίζοντας ως το τέλος να υπηρετεί τους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας. Ενώ ξεχωριστή αναφορά έκανε στην δράση του την τελευταία δεκαετία της ζωής του, στην υπηρεσία της πάλης για την ιστορική μνήμη μέσα και έξω από το ΣΦΕΑ.
Το δικό του αντίο στον Σπύρο Χαλβατζή είπε ο Νίκος Κιάος λέγοντας με συγκίνηση για την εξορία στη Γυάρο πως «Σπύρο εσύ που τότε μας έλεγες "είσαι γενναίος", εσύ ήσουν γενναίος και παραμένεις».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.