Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!: Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης − Κάρλος Πουέμπλα: Ως τη νίκη Κομαντάντε
*
Κάρλος Πουέμπλα: Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ − Μετάφραση προσαρμοσμένη στη μελωδία − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video


Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (53)

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Ένας αιώνας ΚΚΕ - Δημήτρης Κουτσούμπας: Σφαγή για το λαό, κέρδη για το κεφάλαιο και Να κουμπωνόμαστε όταν ζητάνε «εθνική» ομοψυχία (2 VIDEO - ΦΩΤΟ)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ 97 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Καμία συναίνεση, ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου
Με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων κάθε ηλικίας πραγματοποιήθηκε χτες βράδυ, στη Θεσσαλονίκη, η μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας για τα 97 χρόνια του ΚΚΕ, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.
Το Παλαί Ντε Σπορ γέμισε από τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, τους απόμαχους της δουλειάς μα όχι της ζωής και των αγώνων, που δίνουν τη μάχη μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, παλεύουν στο πλάι του, αλλά και όσους ήρθαν να ακούσουν από πρώτο χέρι τις θέσεις και την πρόταση εξουσίας που καταθέτει το ΚΚΕ, τη μόνη φιλολαϊκή.
Δυναμικά, συγκροτημένα μπήκε στο χώρο η προσυγκέντρωση της ΚΝΕ και την υποδέχτηκαν με θερμά χειροκροτήματα οι χιλιάδες ήδη παρόντες. Ο χώρος δονήθηκε από τα συνθήματα: «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με το ΚΚΕ επίθεση και πάλη», «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές», «ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ - ΟΠΛΑ- ΔΣΕ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ».
Ο χώρος «ντύθηκε» με κόκκινο χρώμα και συνθήματα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ.
Με μια εικαστική σύνθεση, με κόκκινα πανιά συμβολιζόταν η 97χρονη Ιστορία του ΚΚΕ, που γράφτηκε με τους αγώνες, τις θυσίες, τις στερήσεις, τις διώξεις που κατέθεσαν οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες στην υπόθεση του σοσιαλισμού για να οδηγηθεί η εργατική τάξη στην εξουσία.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με την απαγγελία του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου «Στο ΚΚΕ», από μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που εκπροσωπούσαν τις γενιές που συνυπάρχουν και παλεύουν μέσα από τις γραμμές του Κόμματος.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τη μεγάλη συναυλία - αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη. Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Ζαχαρίας Καρούνης, ο Δημήτρης Νικολούδης, η Ανθή Τατσιούλη και ο Λάκης Χαλκιάς ερμήνευσαν τραγούδια του μεγάλου συνθέτη, που εμπνεύστηκε από τα βάσανα και τους αγώνες του λαού μας. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης και μπουζούκι έπαιξε ο Ανδρέας Καραντίνης.
Επίσης συμμετείχαν οι μουσικοί: Κώστας Βέττας, Γιώργος Κοκκινάκης, Αντώνης Κουμανδράκης, Λεωνίδας Κυρίδης, Θωμάς Κωστούλας, Μιχάλης Πιπέρκος και Γιάννης Φιλιππουπολίτης.

Αποσπάσματα από την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δ. Κουτσούμπα
Παραθέτουμε αποσπάσματα από την ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα στην εκδήλωση που οργάνωσε χτες το βράδυ η Κ.Ο. Μακεδονίας του ΚΚΕ στο Παλαί Ντε Σπορ:
Φίλες και φίλοι,
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
«Κάπα Κάπα Εψιλον, 100 χρόνια με το Λαό για το Σοσιαλισμό».
Μ' αυτό το σύνθημα που αποφάσισε η ΚΕ, τα χρόνια που διανύουμε, έως το 2018, είναι αφιερωμένα στη συμπλήρωση ενός αιώνα από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
«Κάπα Κάπα Εψιλον, η σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος», όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής μας, ο Γιάννης Ρίτσος.
97 χρόνια Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, 97 χρόνια αγώνες, θυσίες, στερήσεις, διώξεις, που κατέθεσαν οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες στην υπόθεση του σοσιαλισμού, για να οδηγηθεί η εργατική τάξη στην εξουσία.
Το Κόμμα μας ποτέ δε συμβιβάστηκε με το άδικο, ποτέ δεν υπέκυψε στη βαρβαρότητα, στην εκμετάλλευση.
Ποτέ δεν υπέγραψε δήλωση μετάνοιας στον καπιταλισμό, ποτέ δεν προσκύνησε, ποτέ δε μοίρασε ψεύτικες ελπίδες για δήθεν εξανθρωπισμό αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος.
Το ΚΚΕ δεν απαρνήθηκε ποτέ το ρόλο του ως Κόμματος της εργατικής τάξης. Της τάξης που έχει ιστορική αποστολή να ηγηθεί στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.
Το ΚΚΕ, παρά τις ελλείψεις του, δεν εγκατέλειψε ποτέ το στρατηγικό του στόχο, το σοσιαλισμό, δεν αποκήρυξε ποτέ την ταξική πάλη, τη σοσιαλιστική επανάσταση, την ανάγκη ανατροπής της δικτατορίας μιας μειοψηφίας, δηλαδή της αστικής τάξης, των εκμεταλλευτών και την αντικατάστασή της με τη δικτατορία του προλεταριάτου, δηλαδή τη μοναδική πραγματική δημοκρατία της πλειοψηφίας, που είναι η εργατική τάξη, οι εκμεταλλευόμενοι.
Το ΚΚΕ δεν έχει καμιά άδεια, καμιά άγραφη σελίδα στην Ιστορία του.
Όταν το Κόμμα μας γινόταν ο εμπνευστής, ο αιμοδότης και ο καθοδηγητής του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην ιταλογερμανική και τη βουλγαρική κατοχή με τη δημιουργία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ...
Όταν το Κόμμα μας γινόταν ο οδηγός της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στον 20ό αιώνα, στη χώρα μας: Του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ...
Όταν το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, πρωτοστατούσε στον αγώνα κατά του φασισμού, της χούντας, όταν πρωτοστάτησε σε κάθε λαϊκό αγώνα και σε συνθήκες βαριάς παρανομίας και σε συνθήκες αστικής νομιμότητας...
Έγραφε με το αίμα των θυσιών και των αγώνων των κομμουνιστών, μία προς μία, τις σελίδες της 97χρονης Ιστορίας του.
Σφαγή για το λαό, κέρδη για το κεφάλαιο
Φίλες και φίλοι,
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Κάθε φορά που οι αστικές κυβερνήσεις ετοίμαζαν και υλοποιούσαν ένα νέο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης, με αντεργατικούς νόμους και μέτρα, κάθε φορά περίσσευαν τα μεγάλα λόγια περί κοινωνικής «συναίνεσης και συνοχής», πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής «σταθερότητας».
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.
Με τη μόνη διαφορά ότι εκ των προτέρων ομολογεί ότι η βασική επιδίωξή της δεν είναι μόνο η συμφωνία και η στήριξη των άλλων αστικών κομμάτων που έχουν ήδη ψηφίσει το μνημόνιο και στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, αλλά η ανοχή και στήριξη του λαού, για να παραιτηθεί από τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του, να βάλει πλάτη και να στηρίξει την ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών.
Μάλιστα, ο πρωθυπουργός, στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα, το είπε ξεκάθαρα: «Η στήριξη της κοινωνίας και του λαού είναι το ζητούμενο, αυτή τη στήριξη και αυτή τη συναίνεση πρέπει να εξασφαλίσουμε...».
Ο κ. Τσίπρας είπε ξεκάθαρα ότι το κλίμα ψευδεπίγραφης συναίνεσης και δήθεν εθνικής ομοψυχίας που καλλιεργείται, στόχο έχει να δώσει στήριξη ο λαός στη δική του σφαγή, για να ξεπεράσει το αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του τα προβλήματά τους.
Γιατί σφαγή είναι η διατήρηση όλων των μνημονιακών μέτρων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η κλιμάκωση της φοροεπιδρομής στο λαό, η μονιμοποίηση του ΕΝΦΙΑ, τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας, η αύξηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
Οι μειώσεις στις συντάξεις, μέσω της αύξησης της εισφοράς για την Υγεία.
Σφαγή είναι τα νέα χαράτσια, οι περικοπές στην Παιδεία, στην Υγεία, στο ΕΚΑΣ, που θα πλήξει άμεσα χιλιάδες συνταξιούχους, όλα αυτά δηλαδή που ψήφισαν με τον κρατικό προϋπολογισμό.
Σφαγή είναι οι νέες δυσβάσταχτες αλλαγές στη φορολογία των αγροτών και των αυτοαπασχολούμενων, ενώ διατηρούνται και ενισχύονται οι προκλητικές φοροαπαλλαγές, οι διευκολύνσεις μαζί με τα χρηματοδοτικά πακέτα στο κεφάλαιο.
Και μαζί με όλα αυτά, η κυβέρνηση ετοιμάζει τη νέα σφαγή στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα, με σαρωτικές ανατροπές, άγριο τσεκούρι στις συντάξεις και αντικατάστασή τους από ένα επίδομα πτωχοκομείου που την ονομάζει «εθνική» σύνταξη, συμπίεση των παροχών στο ελάχιστο μέσω της ενοποίησης των Ταμείων και της προς τα κάτω εξίσωσης. Παράδοση των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων στα νύχια των ασφαλιστικών εταιρειών και των μεγαλεμπόρων υγείας.
«Η κυβέρνηση προχωρά και πετυχαίνει τους στόχους της» λέει ο Τσίπρας, μόνο που οι στόχοι της υπαγορεύονται από τις ανάγκες του κεφαλαίου, τη στρατηγική της ΕΕ και όχι από τις ανάγκες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, που δίνουν καθημερινά τη μάχη της επιβίωσης.
Κι όταν λέει ότι το 2016 θα είναι χρονιά που θα εδραιώσει τη μακροπρόθεσμη πολιτική οικονομική και κοινωνική σταθερότητα στον τόπο, μη νομίζετε ότι απευθύνεται στο λαό.
Στο κεφάλαιο απευθύνεται, που επιδιώκει ανάκαμψη της κερδοφορίας του. Στην αστική τάξη απευθύνεται, γιατί σταθερότητα σημαίνει συνέχιση και διεύρυνση της αντιλαϊκής πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.
Να, λοιπόν, γιατί λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα.
Γιατί ολοκληρώνει τη βρώμικη δουλειά που δεν πρόλαβαν να κάνουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κάτω από το φόβο της λαϊκής κατακραυγής.
Κι αν σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ τρώγονται μεταξύ τους, αυτό δεν αφορά το χαρακτήρα των μέτρων που μαζί έχουν ψηφίσει. Τρώγονται για το ποιος θα ηγηθεί και ποιος θα πληρώσει το πολιτικό κόστος αυτών των μέτρων.
Το σύστημα στηρίζει ολόπλευρα τον ΣΥΡΙΖΑ και ας αφήσουν τα σάπια που ξέρουν, ότι τάχα το σύστημα τούς πολεμά!!! Και με την ευκαιρία, όταν λέμε σύστημα, εννοούμε αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα, που έχει όνομα, είναι ο καπιταλισμός, τον οποίο στη χώρα μας έχει αναλάβει στη φάση αυτή να διαχειριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και στο σύστημα αυτό την εξουσία την έχει το κεφάλαιο, η αστική τάξη.
Ας μας απαντήσουν, λοιπόν: ποιος πολεμάει τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του; Μήπως οι βιομήχανοι, μήπως οι τραπεζίτες, η ΕΕ ή μήπως το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι; Μέσα σε λίγους μήνες, οι Αμερικάνοι έγιναν «φίλοι» μας, το ΝΑΤΟ ο «προστάτης» μας, η ΕΕ το «σπίτι» μας.
Η όποια κριτική τούς κάνουν τα επιτελεία του συστήματος, οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, η ΕΕ, δεν αφορά στα μέτρα που παίρνουν, στους νόμους που ψηφίζουν, αλλά στην καθυστέρησή τους, στην υλοποίησή τους.
Ολοι μαζί, μ' ένα στόμα μια φωνή, τους λένε «υλοποιήστε γρήγορα τις δεσμεύσεις σας, τρέξτε τις μεταρρυθμίσεις, εφαρμόστε το μνημόνιό σας».
Μάλιστα, τώρα τελευταία τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι υπουργοί του, λένε ακριβώς ό,τι και οι προκάτοχοί τους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. «Αν δεν υπήρχαν οι μεταρρυθμίσεις, έπρεπε να τις εφεύρουμε» και κάνουν παρακαλώ και κριτική, γιατί οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν ολοκλήρωσαν τα μνημόνια!
Ομολογούν ότι τα μνημόνια στις συνθήκες της κρίσης είναι εργαλεία για να διασφαλιστεί η ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, με τα βάρη να φορτώνονται στις πλάτες αυτών που δεν ευθύνονται, στις πλάτες του εργαζόμενου λαού. Κοινωνική συναίνεση και σταθερότητα, λοιπόν, για να υποτάξει ο λαός τις ανάγκες του κάτω από τη σημαία των ταξικών αναγκών του κεφαλαίου.
Καμιά συναίνεση
Εχει, λοιπόν, συμφέρον η εργατική τάξη, ο λαός απ' αυτή τη συναινετική σταθερότητα; Το αντίθετο. Η εργατική τάξη, ο λαός πρέπει να αξιοποιεί την όποια αστάθεια του αστικού συστήματος, για να δυναμώνει την πάλη του, να ενισχύει τη συμμαχία του στην κατεύθυνση της ρήξης και της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του.
Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να ξεπεράσει τα προβλήματά του, ενώ δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί η αναμόρφωση και αναδιάταξή του.
Από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει πάρει τη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, γι' αυτό και προσεγγίζει και την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, γι' αυτό και σφιχταγκαλιάζεται με την αμερικανική κυβέρνηση, γι' αυτό έστω και περιορισμένα κάνει ανοίγματα προς το ΠΑΣΟΚ - «Δημοκρατική Συμπαράταξη» και το Ποτάμι.
Και από την άλλη η ΝΔ, που δυσκολεύεται να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της, γιατί είναι σε εξέλιξη η διαπάλη στο εσωτερικό της για το ποιο θα είναι τελικά το ιδεολογικό - πολιτικό της στίγμα, «κεντροδεξιό» ή «εθνικιστικό», ενσωματώνοντας και δυνάμεις αντικομμουνιστικές, εθνικιστικές - φιλοναζιστικές, παλαιοβασιλικές και άλλες, που ορισμένες σήμερα έχουν βρει στέγη στη ΧΑ, ενώ τα προηγούμενα χρόνια συγκατοικούσαν στο κόμμα της λεγόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Αυτοί κυρίως είναι και οι λόγοι του καβγά ανάμεσα στους υποψήφιους προέδρους της.
Κάπου εκεί ανάμεσα, το χώρο του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου προσπαθεί να καλύψει το ΠΑΣΟΚ με την Γεννηματά, ενώ χωρίς πυξίδα, στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, κινείται το Ποτάμι, ενώ τώρα τελευταία και ο προοριζόμενος για «λαγός» Λεβέντης μάλλον «κάηκε» γρήγορα και δεν τους βγαίνει. Κάνουν προσπάθειες, βέβαια, να αναμορφώσουν τον οπορτουνιστικό χώρο, με τη συγκρότηση της ΛΑΕ, που συστηματικά, πέρα από τις θέσεις του παλιού Συνασπισμού που προβάλλει, συκοφαντεί και διαστρεβλώνει τις θέσεις και την πολιτική του ΚΚΕ.
Η αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού είναι σε εξέλιξη κι αυτή η αναμόρφωση μπορεί να γίνει βασικό όπλο στα χέρια της αστικής τάξης, για να εγκλωβίζει συνειδήσεις, να ανακόπτει τον όποιο ριζοσπαστισμό μπορεί να γεννιέται και φυσικά να δημιουργεί αναχώματα απέναντι στη ριζοσπαστική ανατρεπτική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.
Ο λαός, επιστρέφοντας πίσω τα καλέσματα περί κοινωνικής συναίνεσης και σταθερότητας, να μην πέσει στην παγίδα των επιλογών που έχει το σύστημα, είτε με τις κυβερνήσεις συνεργασίας αξιοποιώντας όλους τους πρόθυμους, είτε ακόμα παίζοντας και το χαρτί μιας οικουμενικής κυβέρνησης.
Να κουμπωνόμαστε όταν ζητάνε «εθνική» ομοψυχία
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση επικαλείται και τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά

και το ζήτημα των μεταναστών, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, την όξυνση της κατάστασης στη Συρία, μετά την πτώση του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία, για να μας ζητήσει την «εθνική ομοψυχία».
Ο λαός της Θεσσαλονίκης γνωρίζει πολύ καλά, από την εμπειρία του τα τελευταία 20 χρόνια, πως όταν μας μιλούν για «εθνική» ομοψυχία, πρέπει να κουμπωνόμαστε.
Αλλα έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους όλοι αυτοί, όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που έχουν δώσει «γη και ύδωρ» στους ιμπεριαλιστές, για να εξαπολύσουν από ελληνικά λιμάνια, αεροδρόμια και το έδαφος της χώρας μας τα σχέδια σφαγιασμού άλλων λαών.
Είναι «στάχτη στα μάτια» των λαών οι εκκλήσεις τους για δήθεν «αυτοάμυνα», που τάχατες είναι υποχρεωμένοι να κάνουν, εξαιτίας της «τρομοκρατίας» κι ακόμη περισσότερο παραπλανητικά είναι αυτά που ακούγονται για «διεθνή συμμαχία» που θα πατάξει δήθεν τους «τρομοκράτες». Μα αυτοί είναι δικά τους «παιδιά» κι εντεταλμένοι σε «υπηρεσία» κατά των λαών. Ηταν και παραμένουν το πρόσχημα του ιμπεριαλισμού για να επεκτείνει τις επεμβάσεις.
Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Το «ζουμί» της υπόθεσης που εκτυλίσσεται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στο φυσικό πλούτο της περιοχής, στους δρόμους των αγωγών, που δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι βαμμένοι με το αίμα των λαών.
Βρίσκεται στα μερίδια των αγορών, που κάποια μονοπώλια τα βλέπουν σαν «ξερολούκουμα» κι επιδιώκουν να τα αποσπάσουν από τους ανταγωνιστές τους. Βρίσκεται στα γεωπολιτικά, στρατιωτικά ερείσματα, δηλαδή στην απόκτηση στρατιωτικών βάσεων και πολιτικών κι οικονομικών συμμαχιών, που βοηθούν τα σχέδια εκείνης ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης.
Γι' αυτά γίνεται ο πόλεμος στη Συρία, όπου οι ευρω-αμερικάνοι ιμπεριαλιστές επιδιώκουν να ανατρέψουν με κάθε τρόπο το καθεστώς Ασαντ, που βρίσκεται σε στενή συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν, για να προωθήσουν το σχέδιο της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», δηλαδή για να διευκολύνουν την πρόσβαση των δικών τους μονοπωλίων σε μια ευρύτερη περιοχή, να την αποκόψουν από τα συμφέροντα άλλων, να την «ανασυνθέσουν» και να την «αναμορφώσουν» προς όφελος των καπιταλιστών τους.
Το ΚΚΕ επιδιώκει να αναδείξει πλατιά τις συνέπειες για την εργατική τάξη και το λαό από τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στις επεμβάσεις τους, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Υψώνουμε μέτωπο με τις αλυτρωτικές εθνικιστικές κορόνες για απομόνωση των φασιστικών δυνάμεων, καθώς και τους υποστηρικτές του ευρωατλαντισμού, όλων όσοι δουλεύουν για τη διαμόρφωση «φιλοπόλεμου ρεύματος».
Το Κόμμα μας θέτει ευθέως το ζήτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, υπογραμμίζοντας πως αυτό μπορεί να το εγγυηθεί η εργατική - λαϊκή εξουσία, ο σοσιαλιστικός δρόμος ανάπτυξης.
Τονίζουμε, ταυτόχρονα, πως η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι αναπόσπαστη από την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και βέβαια δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας του ενός ή του άλλου μονοπωλιακού ομίλου.
Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, η νεολαία τους, κατά τη γνώμη μας, έχουν μόνο μία επιλογή:
Να βάλουν τέρμα στο σύστημα που αναπόφευκτα γεννά την εκμετάλλευση, τις κρίσεις και τους πολέμους, να κατευθύνουν τις εξεγερμένες μαχόμενες δυνάμεις στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.