Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!: Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video * Χουάν Χέλμαν: Φιντέλ, το άλογο (video)


Κάρλος Πουέμπλα - Τρία τραγούδια μεταφρασμένα και προσαρμοσμένα στη μελωδία:
* Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ (Y en eso llego Fidel) − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα * Δεν έχεις πεθάνει Καμίλο (Canto A Camilo) * Ως τη νίκη Κομαντάντε (Hasta siempre Comandante)
* Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (67)

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Το φίδι και η τρύπα (μας)

Προσφυγιά. Jovcho Savov, Bulgaria
Τα δικαιώματα των απελπισμένων

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
1. Ό,τι συνέβη στη Μυτιλήνη είναι ένα ακόμα πισωπάτημα του πολιτισμού μας.
Οι νεοναζί με το θράσος και την ελευθερία ενός μπράβου του συστήματος επιδίδονται σε μια σκυταλοδρομία βίας, μέρος της οποίας αποτελούν και τα γεγονότα στη Μυτιλήνη.
Μπ.Ζ., 27.IV.2017
Κι αν κάτι είναι βαθιά προσβλητικό για τον πολιτισμό της χώρας μας, αυτό είναι η εικόνα των γυναικών προσφύγων που, αγκαλιά με τα παιδιά τους, προσπαθούσαν κλαίγοντας να αποφύγουν τα αντικείμενα που τους πετούσαν οι δήθεν διαμαρτυρόμενοι Ελληναράδες, αυτοί που λερώνουν την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού, με τις πλάτες της μικροαστικής φάρας.
Τι κατάντια, αντί να αγκαλιάζουμε τον δυστυχισμένο, να θέλουμε να πονέσει ακόμα περισσότερο.
2. Οι πρόσφυγες επιβίωσαν του πολέμου και των αποτρόπαιων συνθηκών στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε μια ξένη χώρα, για να αποτελέσουν μόνιμο αντικείμενο διώξεων από εκείνους που αναζητούν ένα λόγο ύπαρξης μέσα από τη βία και την ωμότητα.
Ανά πάσα στιγμή, οι νεοναζί μπορούν να τους χτυπήσουν και να αποσυρθούν στην τρύπα τους.
Αν οι πρόσφυγες δεν ακουμπήσουν στο εργατικό κίνημα και αυτό δεν δυναμώσει την αλληλεγγύη του, απομονώνοντας τους χρυσαυγίτες παντού θα είναι πάντοτε έρμαια κάθε νεοναζιστικής συμμορίας, κάθε κωλόπαιδου που με την παρέα του θα θέλουν να εκτονωθούν στο εύκολο θύμα.
3. Το να προσφέρεις λίγο χώρο στους απελπισμένους και ελάχιστη τροφή δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να ασκεί εξουσία πάνω τους.
Αντιθέτως, οφείλουμε να τους παρέχουμε προστασία και να διατηρούμε έναν ανοιχτό διάλογο για τα προβλήματα που δημιουργεί η αβεβαιότητα και η αγωνία τους για το μέλλον.
Ο χρόνος αυτών των ανθρώπων είναι σε μόνιμη αοριστία και η ζωή τους ξετυλίγεται μελαγχολικά, μέσα από πολλαπλά εμπόδια. Μόνο οι πράξεις και η αγάπη μπορούν να αλλάξουν το τοπίο.
Όλα τα άλλα είναι λόγια γεμάτα υποκρισία. Το ζητούμενο είναι να τους κοιτάξουμε ως πρόσωπα, με δικαιώματα, και όχι ως αριθμούς.
4. Για τη δική μας κατάσταση στην Παιδεία, που σταθερά υποβαθμίζεται, για την προσκόλλησή μας στην Ευρώπη μέσα στα αυστηρά όριά της και το ενάμισι εκατομμύριο ανέργων (στο διάολο οι στατιστικές, που λένε ότι έχει μειωθεί η ανεργία), για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, μόνο οι Κόκκινοι δραστηριοποιούνται.
Τελικά τι είμαστε; Παραμυθιασμένοι για την καταγωγή μας βουλιάζουμε και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η κοινωνική μας υπόληψη.
Ο εθισμός του πολίτη στην αδιαφορία, με την απαξίωση κάθε προσπάθειας για βελτίωση της ποιότητας ζωής του (δεν υπάρχει μετριότητα που να μην ενστερνίζεται τις γνωστές φράσεις: «καλά, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;» ή «η σιωπή είναι χρυσός» κ.τ.λ.), είναι απόδειξη της αδυναμίας μας.
5. Αποφεύγω: Αυτό είναι το ρήμα που μας χαρακτηρίζει. Αποφεύγουμε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας, αποφεύγουμε τους άλλους όταν δεν μας είναι αρεστοί, αποφεύγουμε καθετί που απαιτεί σκέψη και προγραμματισμό, σαν αρχάριοι που δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν μέσα στην πραγματικότητα.
Αποφεύγουμε την ίδια μας τη ζωή, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο καθήκον να διαφυλάξουμε τα όνειρα και το πάθος της παιδικής μας ηλικίας, την ορμή της εφηβείας μας.
Όλα αυτά τα σκεπάσαμε με το δράμα της συνενοχής μας με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού
Την Πρωτομαγιά, έβλεπα με χαρά τον κόσμο του ΠΑΜΕ σε όλες τις πλατείες. Εμείς συνεχίζουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.