Δημήτρης Κουτσούμπας 🚩 Τιμάμε τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! 🚩 Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό! 🚩 VIDEO

Δ. Κουτσούμπας: Τιμάμε τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό!

Κυριακή 29/03/2026 - 12:57

Με τη μεγάλη εκδήλωση στο Λιτόχωρο, απ' όπου ξεκίνησε το νέο αντάρτικο και οδήγησε στη συγκρότηση του λαϊκού στρατού, άνοιξαν οι εκδηλώσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.

Από νωρίς η πλατεία του Λιτοχώρου άρχισε να γεμίζει από τους χιλιαδες κομμουνιστές, μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, φίλους και οπαδούς του κόμματος που κίνησαν από πόλεις και χωριά, από την Κεντρική Μακεδονία, την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, τη Θεσσαλία, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα για να ανταμώσουν στο Λιτόχωρο.

Στο χώρο της συγκέντρωσης, έφτασε με μαχητική πορεία που ξεκίνησε από την πλατεία του Λιτοχώρου η μεγάλη διαδήλωση που είχε ξεκινήσει από την πλατεία Εθνικής Αντίστασης.

«Βρόντηξε ο Όλυμπος και πάλι» με τα συνθήματα για τους ηρωικούς μαχητές του ΔΣΕ να αντηχούν σ' όλη την πόλη και το βουνό, όταν έφτασε με πορεία στο χώρο της εκδήλωσης η μεγάλη διαδήλωση που είχε ξεκινήσει από την πλ. Εθνικής Αντίστασης: «ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ - ΟΠΛΑ- ΔΣΕ, αυτό είναι το KKE», «Οι μαχητές του Γράμμου δε λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ». 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα δρώμενο να αναβιώνει σύντομα τις συνθήκες που οδήγησαν τους κομμουνιστές και τους άλλους αγωνιστές να ξανά πάρουν τα όπλα. Αγωνιστές με τα χωνιά να περιγράφουν τη βαρβαρότητα, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια. «Χωριανοί...Τον Γιάννη τον Κάλιο τον σακάτεψαν. Έμεινε 3 μήνες στο κρεββάτι και τώρα γυρνά με τα δεκανίκια. Τον Γιάννη Τσιτσιρίκο τον κρέμασαν από τα πόδια, τον βασάνισαν και τον πυροβόλησαν από κοντά και το μπαρούτι έκαιγε τις σάρκες του. Τον Γιώργη Παπαθανάση τον σκότωσαν με το βούρδουλα και τη φάλαγγα και έπειτα είπαν ότι αυτοκτόνησε. Και ποιον να ιστορήσει κανείς: Τον Βασίλη Σίφλα, τον Νίκο Ματαπά, τον Φούντο, τον Τηλέγραφο Διονύση. Το γιο του σκοτωμένου Θανάση, το γιο του Τζαβέλα».

«Πολεμήσαμε για τη λευτεριά χρόνια ολάκερα και τώρα είμαστε πάλι σκλάβοι. Θα πολεμήσουμε για να ξαναλευτερωθούμε». Αναγνώσθηκε απόσπασμα από την απόφαση της 2ης Ολομέλειας που καλεί το λαό να απαντήσει στους εχθρούς μας ν' απαντήσει με τα ίδια σκληρά μέσα αποφασιστικά και μέχρι τη νίκη. Στον αέρα ακούγονται πυροβολισμοί από ντουφέκια... Και η φωνή του μαχητή του ΔΣΕ Χρήστου Δίγκογλου να τραγουδάει «βροντάει ο Όλυμπος και πάλι» και τους καλλιτέχνες να συνεχίζουν «νέο αντάρτικο γεννιέται, ν' αγωνιστεί για λευτεριά»...

Τους χιλιάδες αγωνιστές καλοσωρισε από το βήμα η Γεωργία Νίκα, γραμματέας της ΚΟΒ Λιτοχώρου λέγοντας «σας καλωσορίζουμε εδώ, στο Λιτόχωρο, όπου 80 χρόνια μετά, βροντάει ο Ολυμπος και πάλι». 

Συγκλονιστική ήταν η στιγμή που μετά την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, διαβάστηκε ο όρκος του μαχητή του ΔΣΕ, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με συναυλία με τραγούδια του Δημοκρατικού Στρατού και της αντίστασης. Η Δήμητρα Δαλδογιάννη, η Μελίνα Παναγιωτίδου, η Ανθή Τατσιούλη στο τραγούδι και μαζί τους ο Νίκος Ταλεας, ο Κώστας Γκρανόπουλος και ο Γιάννης Φιλιππουπολίτης στο τραγούδι και τη μουσική, ο Μανώλης Σπάρτακος, στο μπουζούκι παρουσίασαν τα τραγούδια δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αγωνιστικής ανάτασης. Ακολούθησε προσκλητήριο νεκρών Λιτοχωριτών αντιστασιακών της περιόδου 1940-44 και μαχητών του ΔΣΕ 1946-1949. 

Στη συνέχεια, έγινε κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο Εθνικής Αντίστασης ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΔΣΕ. Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ στεφάνι κατέθεσε ο Θανάσης Χρηστίδης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ, εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ ο Γραμματέας Θοδωρής Κωτσαντής και εκ μέρους του τοπικού παρρατήματος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ ο Παναγιώτης Παλάσκας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ και του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, πολυμελής αντιπροσωπείς του ΚΣ της ΚΝΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα του ΚΣ Θοδωρή Κωτσαντή, πλήθος κόσμου και νεολαίας, ανάμεσά τους μαχητές του ΔΣΕ και οικογένειες μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είχε θερμό χαιρετισμό με τον Σήφη Ζαχαριάδη, γιό του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς και με παλαίμαχους αγωνιστές της Αντίστασης. Ξεχωριστά συγκινητική στιγμή ήταν ο εγκάρδιος χαιρετισμός του Δ. Κουτσούμπα με την 96χρονη Ελπίδα (Γαρέφω) Φρεγγίδου, στέλεχος της υγειονομικής υπηρεσίας του ΔΣΕ, βοηθό χειρουργού.

Στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας, σίγουροι ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο κομμουνισμός!

Η ομιλία

«Το Κόμμα μας τιμά τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τιμάμε όλους όσοι έπεσαν ή τραυματίστηκαν στις ηρωικές μάχες του. Τιμάμε όλους όσοι πολέμησαν ηρωικά στη μάχη στο Λιτόχωρο, στο Γράμμο και στο Βίτσι, στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο, στη Μακεδονία και στη Θράκη, στην Κρήτη, στα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου, παντού όπου βρόντηξε "ο Όλυμπος και πάλι".

Τιμάμε τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό! Είμαστε περήφανοι και στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας, στην ιστορία του ΚΚΕ και της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού, σίγουροι ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο κομμουνισμός!

Ο αγώνας του ΔΣΕ, αυτή η κορυφαία ταξική σύγκρουση στη χώρα μας, άφησε ισχυρές επαναστατικές παρακαταθήκες στο Κόμμα μας, στον δρόμο για τη νίκη της εργατικής τάξης! Γιατί όπως γράφτηκε και από λογοτέχνη μαχητή μετά την ήττα: "Υπάρχουν μάχες στον πόλεμο που δεν έχουν άλλη δόξα έξω από τη δόξα της κερδισμένης νίκης. Και είναι μάχες χαμένες που μ' αυτές κερδίζεται ο πόλεμος".

Ο αγώνας εκείνος ήταν δίκαιος, ήταν αγώνας αναγκαίος που γέννησε πρότυπα αγωνιστών και αγωνιστριών που δεν θα πάψουν ποτέ να διαπαιδαγωγούν και να παρακινούν νέους και νέες να μπαίνουν στον στίβο της οργανωμένης πάλης, να εντάσσονται στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Η επίθεση στον Σταθμό Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο στις 30-31 Μάρτη 1946 δεν μπορεί να αποκοπεί ούτε από το τι προηγήθηκε ούτε από το τι ακολούθησε, δηλαδή την εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού, που ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1946. Σχεδόν ένα χρόνο πριν το Λιτόχωρο, τον Φλεβάρη του 1945 είχε υπογραφεί η απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας. Το διάστημα που ακολούθησε, το κράτος και οι διεθνείς του σύμμαχοι εξόπλιζαν, οργάνωναν, καθοδηγούσαν τις παρακρατικές συμμορίες που οργίαζαν, διέπρατταν κάθε ατιμία σε βάρος του λαού και των αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΚΚΕ. Είναι η περίοδος της λευκής τρομοκρατίας. 1.192 δολοφονίες, 70.000 συλλήψεις. 6.000 τρομοκρατικές πράξεις καταγράφουν τα φρικιαστικά στοιχεία.

Όλες και όλοι αυτοί που με το όπλο στο χέρι ελευθέρωσαν την Ελλάδα από τους ναζί Γερμανούς, τους φασίστες Ιταλούς και τους Βούλγαρους κατακτητές, μετά την απελευθέρωση διώκονται, βασανίζονται, φυλακίζονται, ατιμάζονται.

Εδώ, στην Πιερία, η Χωροφυλακή μαζί με τις παρακρατικές συμμορίες διαπράττουν μεγάλα εγκλήματα. Δολοφονούν πρωτεργάτες της Αντίστασης, όπως ο ΕΛΑΣίτης Βάργκας, με καταγωγή από το Λιτόχωρο. Καίνε μνημεία του λαού για την αντίσταση και τις θυσίες του, όπως έκανε το Τάγμα Εθνοφυλακής στην πλατεία της Κατερίνης τον Μάρτιο του 1945. Ούτε νεκρούς δεν τους άντεχε το αστικό κράτος όσους λευτέρωσαν τη χώρα και πάλεψαν για μια άλλη Ελλάδα…

Απολύονται από τις φυλακές δοσίλογοι, κάθε λογής κατακάθια, συνεργάτες των Γερμανών. Εξοπλίζονται και οργανώνονται, επιδίδονται σε εγκληματικές πράξεις, πυρπολούν εδώ, στην Πιερία, τα γραφεία του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΚΚΕ, του Εργατικού Κέντρου.

Οι δολοφονίες και η τρομοκρατία κλιμακώνονται και το καλοκαίρι του ‘45 δολοφονείται έξω από την Κατερίνη ο καπετάνιος του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πιερίων, Νικήτας. Τραυματίζεται ο Δήμος Σιδηρόπουλος, διοικητής του εφεδρικού ΕΛΑΣ Κατερίνης. Συλλαμβάνεται και βασανίζεται ο Χαράλαμπος Μπούσιος, κομματικός υπεύθυνος του Συντάγματος. Τραυματίζεται σοβαρά σε συνοικία της Κατερίνης ο γραμματέας του Επαρχιακού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ.

Σ’ αυτές τις δραματικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή για έναν χρόνο, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, συγκαλείται στα μέσα Μάρτη 1946 κομματικό αχτίφ της Περιφερειακής Οργάνωσης του ΚΚΕ Κατερίνης, με βάση τις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ, που είχε πραγματοποιηθεί ένα μήνα πριν. Εγκρίνονται οι αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας και υπογραμμίζεται: "Στην ένοπλη τρομοκρατία θα αντιτάξουμε την ένοπλη αυτοάμυνά μας. Υποχωρήσεις και περαιτέρω ανοχές οδηγούν στην εξόντωση του Λαϊκού Αντιστασιακού Κινήματος".

Αμέσως μετά, σε σύσκεψη στο Λιτόχωρο, αποφασίζεται η ένοπλη επίθεση στις 30-31 Μάρτη ενάντια στις εγκληματικές ένοπλες συμμορίες και το άντρο των βασανιστηρίων, τον Σταθμό της Χωροφυλακής. Στις 30 Μάρτη, 33 καταδιωκόμενοι αγωνιστές, οπλισμένοι, με επικεφαλής τον Υψηλάντη και τους Ανδρεάδη, Τζαβέλα, Φωτεινό κ.ά., χτυπούν τον Σταθμό Χωροφυλακής και τους παρακρατικούς τρομοκράτες. Έτσι άρχισε ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ.

Ο τρίχρονος αγώνας του ΔΣΕ υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης

Τιμάμε τον ΔΣΕ γιατί ο τρίχρονος αγώνας του υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης. Γιατί ο ΔΣΕ εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού ενάντια στα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών και καταπιεστών. Εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της βασικής συμμαχικής της δύναμης, της αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων των πόλεων.

Η αστική εκμεταλλευτική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την αστική τάξη, με το σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων, με το κράτος τους, αλλά και με τα καπιταλιστικά κράτη της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των τελευταίων, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει.

Το Κόμμα μας είναι περήφανο για τη στρατιά ηρώων που διαπαιδαγώγησε ο ΔΣΕ. Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες που έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για να πάρει σάρκα και οστά η εποποιία του ΔΣΕ, πολεμώντας και περπατώντας μερόνυχτα, συχνά δίχως τροφή, πολλοί και ξυπόλυτοι, στους πάγους και τις θύελλες.

Είμαστε περήφανοι για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ, που η δράση και η αυτοθυσία τους διδάσκουν, διαπαιδαγωγούν ηθικά και πολιτικά. Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες τραυματίες, φυλακισμένους, για όλους εκείνους που τίμησαν τα όπλα του αγώνα τους στην Ελλάδα και την πολιτική προσφυγιά. Είμαστε περήφανοι γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ΔΣΕ, περίπου το 80%, ήταν νεολαίοι, οργανωμένοι στη Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΔΝΕ) και την ΕΠΟΝ.

Είμαστε περήφανοι γιατί το ¼ της συνολικής δύναμης του ΔΣΕ ήταν γυναίκες και μάλιστα σε συνθήκες όπου κυριαρχούσε η αντιδραστική αντίληψη για την κατωτερότητα του γυναικείου φύλου, η ανισοτιμία της γυναίκας ήταν θεσμικά κατοχυρωμένη. Η γυναίκα δεν είχε ακόμα ούτε δικαίωμα ψήφου. Ο ΔΣΕ εξύψωσε την εργάτρια της πόλης και την κοπέλα του χωριού σε πρωταγωνίστρια των πολιτικών εξελίξεων που άνοιγε τον δρόμο για μια καλύτερη ζωή.

Είμαστε περήφανοι γιατί ακόμα και στις αρνητικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, με τον λόγο του Τσόρτσιλ περί "σιδηρού παραπετάσματος" τον Μάρτη του '46, το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ το '47 και την ίδρυση του ΝΑΤΟ τον Απρίλη 1949, το ΚΚΕ με τον αγώνα του ΔΣΕ, που ήταν αγώνας ταυτόχρονα πατριωτικός και διεθνιστικός, εκπλήρωσε στο ακέραιο το χρέος του απέναντι στην εργατική τάξη της Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης, το χρέος του απέναντι στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα.

Ο αγώνας του ΔΣΕ, όμως, βρέθηκε εκείνη την περίοδο κάτω από την επίδραση των αντιφάσεων και αδυναμιών της στρατηγικής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και του ίδιου του ΚΚΕ. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν εκτιμήθηκε ως ιμπεριαλιστικός και από τις δυο πλευρές των καπιταλιστικών κρατών που συμμετείχαν σε αυτόν, όπως οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία από τη μια μεριά και η Γερμανία, η Ιταλία, η Ιαπωνία από την άλλη και δεν είχε διακηρυχτεί ως κοινός στρατηγικός στόχος των ΚΚ η πάλη τελικά να οδηγηθεί σε έξοδο από τον πόλεμο με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Αυτές οι αντιφάσεις, δυστυχώς, εκφράζονταν συνολικότερα και στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο ενώ πρωτοστάτησε στην οργάνωση του ένοπλου απελευθερωτικού - ταξικού αγώνα, δεν έθεσε καθαρά και έγκαιρα τον στόχο της επαναστατικής εργατικής - λαϊκής εξουσίας, αλλά επεδίωκε μια εξουσία μεταβατική ανάμεσα στην καπιταλιστική και τη σοσιαλιστική, οδηγούμενο έτσι σε απαράδεκτες υποχωρήσεις που εκφράστηκαν στις διάφορες συμφωνίες, όπως του Λιβάνου, της Βάρκιζας και της Γκαζέρτας.

Παρ' όλα αυτά όμως υπήρχε δυνατότητα ο ΔΣΕ να νικήσει, με την προϋπόθεση ότι το ΚΚΕ θα επέφερε την αναγκαία αλλαγή στη στρατηγική του μέσα στο 1946 και θα οργάνωνε αποφασιστικά την ένοπλη λαϊκή πάλη και εξέγερση, με επίκεντρο τις μεγάλες πόλεις. Γιατί το 1946, ο αστικός στρατός δεν είχε ακόμα αναδιοργανωθεί και μέσα στις γραμμές του υπήρχαν πολλές οργανωμένες δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Το ίδιο διάστημα παρέμεναν ελεύθεροι πολλές χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές ΕΑΜίτες, ενώ το αστικό κράτος δεν είχε ακόμα ερημώσει τα χωριά.

Στη συνέχεια, βέβαια, προσπάθησε να επιταχύνει τους ρυθμούς για τη γενίκευση του ένοπλου αγώνα. Όμως ο χρόνος κυλούσε σε βάρος της τελικής αναμέτρησης, της αποτελεσματικότητας του ΔΣΕ και της ύπαρξης των αναγκαίων εφεδρειών. Αποτελεί δίδαγμα της ταξικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα ότι όταν σε επαναστατική κατάσταση η ταξική σύγκρουση εκδηλωθεί ένοπλα για το ζήτημα της εξουσίας, είναι αναπόφευκτη η αποφασιστική αναμέτρηση μέχρι την τελική νίκη επί του αντιπάλου. Μεσοβέζικες λύσεις, ήξεις - αφήξεις δεν χωράνε εδώ.

Ο αγώνας του ΔΣΕ εξακολουθεί να εμπνέει αλλά και να ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο

80 χρόνια μετά, ο αγώνας του ΔΣΕ εξακολουθεί να εμπνέει αλλά και να ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο και όσους συμβιβάζονται μαζί του. Η άρχουσα τάξη, οι μηχανισμοί και τα επιτελεία της εξουσίας τους έχουν εξαπολύσει τόνους λάσπης εναντίον του αγώνα του ΔΣΕ. Τον συκοφαντούν και τον διαστρεβλώνουν γιατί γνωρίζουν καλά ότι αντιπροσώπευε μια ανώτερη μορφή πάλης σε μια περίοδο που αντικειμενικά διεξαγόταν ταξική σύγκρουση για την εξουσία.

Πολεμούν τον ΔΣΕ γιατί θέλουν να κρατούν κρυμμένη από τον λαό την πηγή κάθε αδικίας. Γιατί θέλουν να παρεμποδίσουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού. Αυτό ισχύει πολλαπλάσια σήμερα που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι πολεμικές αναμετρήσεις και μια νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση και ό,τι συνέπειες επιφέρουν αυτά στη ζωή του λαού μπορούν να οδηγήσουν σε απότομη όξυνση της ταξικής πάλης, σε μαζική ριζοσπαστικοποίησή του, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης της καπιταλιστικής εξουσίας, μέχρι και διαμόρφωση συνθηκών εξέγερσης ή και επαναστατικής κατάστασης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Ισχύει πολλαπλάσια σήμερα γιατί η εργατική τάξη και οι λαοί καλούνται να ματώσουν στον βωμό της ταξικής εκμετάλλευσης και της πολεμικής οικονομίας, πριν κληθούν να πληρώσουν και με αίμα τα νέα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Γι' αυτό ανασύρουν από προηγούμενες δεκαετίες τα περί "ξενοκίνητων ΕΑΜοβούλγαρων" και "κομμουνιστοσυμμοριτών" που αναπαράγονται ατόφια ή "κοσκινισμένα" από ακροδεξιές και φασιστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες βέβαια αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Δυνάμεις αντιδραστικές που θα γίνονται όλο και περισσότερο χρήσιμες στην καπιταλιστική εξουσία, όσο η πολεμική προετοιμασία θα απαιτεί να στρατευτεί η εργατική τάξη, ο λαός, κάτω από την ξένη σημαία των εκμεταλλευτών του. Ολόκληρη η ιστορία του 20ού αιώνα και η σημερινή πρακτική των καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών συναχιών αποδεικνύουν ότι οι φασιστικές δυνάμεις είναι σάρκα από τη σάρκα του καπιταλιστικού συστήματος.

Απόδειξη, η ίδια η ΕΕ που προβάλλει ως ήρωες τους ναζί εγκληματίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ίδια ώρα που σε χώρες της απαγορεύονται τα κομμουνιστικά σύμβολα και η δράση των κομμουνιστών. Απόδειξη, ο εξωραϊσμός και η ενίσχυση των νεοναζί εγκληματιών του Τάγματος Αζόφ και άλλων τέτοιων οργανώσεων στην Ουκρανία και αλλού από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η καπιταλιστική εξουσία δεν έχει κανένα πρόβλημα να εκφραστεί και με διαφορετικές πολιτικές μορφές που αντιστοιχούν στα εκάστοτε συμφέροντά της.

Αντίστοιχα και οι δήθεν υπερασπιστές της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αποδεχθούν τη συμμαχία κρατών-μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με σκοταδιστικά, μη κοινοβουλευτικά καπιταλιστικά κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία των σεΐχηδων, η Συρία των Τζιχαντιστών κλπ. ή με κράτη που στηρίζονται σε κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις λαϊκής μειοψηφίας.

Ναι, πολεμούν τον ΔΣΕ γιατί θέλουν να εμποδίσουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού.

Γι' αυτό αναμασούν τα περί λαθολογίας, το "μάταιο" του αγώνα, το ιδεολόγημα ότι η επιλογή της ένοπλης πάλης ήταν τυχοδιωκτισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ και προσωπικά του τότε ΓΓ, του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς αυτά μαζί με τον εκλεπτυσμένο αντικομμουνισμό αποτελούν συστατικά στοιχεία της αστικής προπαγάνδας, τα οποία αναπαράγονται και από τον οπορτουνισμό στις διάφορες παραλλαγές του, και ως προς τις αιτίες της ήττας του ΔΣΕ αλλά και ως προς τη δράση του ΚΚΕ.

Ανεξάρτητα από το πώς εκφράζεται η αντίθεση, η συκοφάντηση και η παραποίηση του αγώνα του ΔΣΕ η στρατηγική είναι ενιαία: Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να μείνουν ανήμπορα μπροστά στις συνέπειες των αντιφάσεων, της σαπίλας και της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, να αποπροσανατολιστεί η πάλη τους, αναζητώντας μάταια τη διέξοδο στον λαβύρινθο της δήθεν "διόρθωσης του καπιταλισμού".

Η πείρα από όλη την Ιστορία του εργατικού - λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος διδάσκει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή κυβέρνηση, όπως κι αν ονομαστεί, όποιο κόμμα και αν συμμετέχει σε αυτήν, εφόσον η πολιτική εξουσία, τα μέσα παραγωγής και όλος ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, εφόσον η Ελλάδα συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Κάθε εργάτης και εργάτρια, κάθε νέα και νέος που ζει μέσα στη ζούγκλα που κυριαρχεί το δίκιο του εκμεταλλευτή, μπορεί και έχει κάθε συμφέρον να αντιληφθεί με τη συμβολή της ιδεολογικής - πολιτικής δράσης του ΚΚΕ την αιτία και τον στόχο της ιδεολογικής επίθεσης των κάθε είδους απολογητών της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Τους απαντάμε: Είναι βαθιά γελασμένοι!

Καμιά συκοφαντική, αντικομμουνιστική και οπορτουνιστική επίθεση δεν μπορεί να σκιάσει τον αγώνα του ΚΚΕ, τον αγώνα του ΔΣΕ, τη λεβεντιά και το ήθος του. Είναι χρέος μας να διαδοθεί περισσότερο η ιστορική αλήθεια. Οι νεότερες γενιές να γνωρίσουν τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι ταξικοί αγώνες θα κινήσουν και πάλι την ιστορία προς τα εμπρός. Ότι οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις θα ανατρέψουν την καπιταλιστική εξουσία, ότι ο αιώνας που διατρέχουμε θα σημαδευτεί από νέες επιτυχημένες σοσιαλιστικές επαναστάσεις.

Το ΚΚΕ μπορεί να γίνει ο φάρος της νέας και νικηφόρας ταξικής αναμέτρησης για τον σοσιαλισμό που είναι αναγκαίος, επίκαιρος και ρεαλιστικός σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Το ΚΚΕ έχει βαθιές ρίζες στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις και στους αγώνες τους

Το γεγονός ότι σήμερα το ΚΚΕ, με το πρόσφατο 22ο Συνέδριό του, έθεσε στόχο να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό, οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στις βαθιές ρίζες που έχει μέσα στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις και στους αγώνες τους.

Ιστορικές ρίζες που εκτείνονται στις σκληρές - αιματηρές ταξικές αναμετρήσεις του Μεσοπολέμου, στην ηρωική πάλη και στις θυσίες των κομμουνιστών στη διάρκεια όλης της δεκαετίας του 1940, ανάμεσα στις οποίες περίοπτη θέση κατέχουν εκείνοι και εκείνες που έπεσαν στις μάχες στα βουνά, τις πόλεις και τα χωριά, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους τόπους εξορίας. Αυτές οι βαθιές ρίζες ήρθαν ξανά στο προσκήνιο με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Στη μια μεριά των φωτογραφιών ήταν ο λαός που πάλευε για τη λευτεριά του από τα καπιταλιστικά δεσμά, ο λαός που υπέφερε από το αστικό κράτος και πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Στην άλλη μεριά ήταν οι εκτελεστές των "200", οι ναζί φασίστες κατακτητές - ιμπεριαλιστές, το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν φυλακή ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, το 1936.

Παρακολουθήσαμε τη μάταιη προσπάθεια εκ μέρους του συστήματος και των επιτελείων του να αποχαρακτηριστούν οι εκτελεσμένοι και να παρουσιαστούν με όποια ιδιότητα βόλευε, εκτός από την ιδιότητα που τους οδήγησε στην εκτέλεση: Αυτή του Κομμουνιστή. Τη δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ που αρνήθηκαν να υπογράψουν οι εκτελεσμένοι τότε, τους τη ζητάνε σήμερα. Την ίδια προσπάθεια την έκαναν τόσο κυβερνητικοί βουλευτές, όσο και βουλευτές και εκπρόσωποι του λεγόμενου προοδευτικού χώρου, της σοσιαλδημοκρατίας και φυσικά και οι αστοί επιστήμονές τους. Είδαμε επίσης ένα αφήγημα που αφορά τη διαμόρφωση μιας δήθεν "συλλογικής - εθνικής μνήμης". Όμως, σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία, δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια μνήμη. Τίποτα κοινό δεν συνδέει τα αίσχη της ελληνικής αστικής τάξης την περίοδο της Κατοχής με τον γίγαντα λαό, που με τις οργανώσεις του και το Κόμμα του κέρδιζε και διατηρούσε τη λευτεριά, παρότι δεν κατάφερε να πάει αυτόν τον αγώνα ως το τέλος, μετά το διώξιμο του κατακτητή.

Με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να έρθουν στα μέτρα της δήθεν "εθνικής ομοψυχίας" και του περιβόητου "εθνικού συμφέροντος", δηλαδή στα μέτρα της αστικής πολιτικής και προπαγάνδας, οι 200 της Καισαριάνης και η στρατιά ηρώων που διαπαιδαγώγησε το ΚΚΕ, είτε τα χρόνια δράσης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είτε τα χρόνια δράσης του ΔΣΕ.

Η αστική τάξη της χώρας, παρά τα τόσα εγκλήματα που διέπραξε ενάντια στον λαό, προσπαθεί σταδιακά, μεθοδικά, να σβήσει αυτές τις σελίδες της Ιστορίας και τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτήν, για να ισχυροποιήσει και εξασφαλίσει σήμερα την εξουσία της.

Γι’ αυτό τον σκοπό επιστρατεύονται πανεπιστημιακά και άλλα ιδρύματα, το αστικό εκπαιδευτικό σύστημα, διάφοροι πολύμορφοι και ετερόκλητοι φαινομενικά μεταξύ τους μηχανισμοί προπαγάνδας και ιδεολογικής χειραγώγησης και φυσικά άφθονοι πόροι, χρήμα και υποδομές. Άλλοι βλέπουν τις φωτογραφίες των "200" ως μουσείο, μάλλον για να καθησυχάσουν τους δικούς τους φόβους. Γιατί "200" θα ξαναγεννηθούν, όπως γεννήθηκαν χιλιάδες στο πέρασμα της Ιστορίας.

Τον ίδιο δρόμο, άλλωστε, ακολούθησαν και πριν και μετά από αυτούς χιλιάδες αγωνιστές και κομμουνιστές, φτάνοντας στην υπέρτατη θυσία, σίγουροι ότι κάνουν αυτό που πρέπει απέναντι στον λαό και τη δίκαιη υπόθεση στην οποία έχουν στρατευτεί. Γιατί οι αξίες, τα ιδανικά, ο σκοπός της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, η ένταξη του εγώ στο εμείς της συλλογικής, οργανωμένης πάλης για τον Σοσιαλισμό μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ γέννησαν και θα ξαναγεννήσουν τέτοιους ήρωες.

Ο λαός και τα παιδιά του είδαν με περηφάνια αυτά τα ντοκουμέντα, γιατί είδαν ότι και μέσα στις πιο μεγάλες δυσκολίες, ακόμα και μπροστά στον θάνατο, ο άνθρωπος, ο αγωνιστής της ζωής, πηγαίνει με το κεφάλι ψηλά και τη γροθιά υψωμένη. Ακριβώς γιατί παλεύει για ανώτερα ιδανικά, όπως τα ιδανικά του κομμουνισμού, του προλεταριακού διεθνισμού, του λαϊκού πατριωτισμού που αφορά την πάλη κάθε λαού να παλέψει για να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Γιατί είδαν ότι πράγματι δεν λυγίζουν οι κομμουνιστές. Είδαν ότι τους ήρωες τους κάνει η ενότητα λόγων και έργων, η συμμετοχή στην οργάνωση και τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος. Έμαθαν ότι ακόμα και στις φυλακές οι κομμουνιστές οργάνωναν την καθημερινότητα, την αλληλεγγύη, το διάβασμα, τη μελέτη της επαναστατικής θεωρίας, όλα αυτά που αποτέλεσαν επίσης υποδομή για να αντέχουν και να παλεύουν παντού.

Τον ίδιο κανόνα θα τον βρούμε άλλωστε και στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, εκεί που το ψωμί μπορεί να έλειπε, αλλά το βιβλίο και η εφημερίδα όχι! Είδαν πόσο τιποτένιες και φτηνές είναι οι διάφορες θεωρίες - κατασκευάσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους "δύο ολοκληρωτισμούς", για την ανιστόρητη ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό. Αυτά τα νοσηρά θεωρήματα τα υποστηρίζουν και οι διάφοροι φιλελεύθεροι δεξιοί, αλλά και η αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία, διεθνώς και στη χώρα μας, όλοι οι οπαδοί του σύγχρονου ιστορικού αναθεωρητισμού.

Οι "αναθεωρητές" της Ιστορίας, αναπαράγοντας την επίσημη πολιτική της ΕΕ, τη θεωρία των δυο άκρων, δεν ξιφουλκούν στο πραγματικό πεδίο της Ιστορίας. Επιδιώκουν να χτυπήσουν την ταξική πάλη σήμερα, προκειμένου να περάσει δίχως κινδύνους για την καπιταλιστική εξουσία η στρατηγική του κεφαλαίου, η διαιώνιση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, τόσο σε καιρό ιμπεριαλιστικής ειρήνης, όσο και σε καιρό ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Είμαστε περήφανοι ως Κόμμα, γιατί μέσα στον ελληνικό λαό αποδείχτηκε ξανά ότι υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις απέναντι σε αυτές τις θεωρίες, παρά τον ορυμαγδό της παραχάραξης και του αντικομμουνισμού. Κι έχουμε βάλει κι εμείς το λιθαράκι μας σε αυτό. Γιατί εδώ υπάρχει ΚΚΕ, υπάρχει εργατικό - λαϊκό κίνημα που δυναμώνει και φουντώνει, αντιστέκεται και προχωρά μπροστά!

Να δυναμώσει ο εργατικός - λαϊκός αγώνας για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής

Οι συνθήκες στη μεταπολεμική Ελλάδα, αυτές που γέννησαν και τον ΔΣΕ, αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις συνεχώς οξύνονται. Τόσο σε περίοδο πολέμου όσο και σε περιόδους ειρήνης σε μια ταξική κοινωνία υπάρχει από τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, των καπιταλιστών που κατέχουν την εξουσία, παράσιτα της κοινωνίας, μια χούφτα μεγάλοι όμιλοι που βγάζουν αμύθητα κέρδη.

Και από την άλλη υπάρχει η πατρίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πόλη και την ύπαιθρο, που ζει φτωχικά με μεγάλους κόπους από την ίδια τη δουλειά της, παρακολουθώντας τη ζωή της να γίνεται χειρότερη χρόνο με τον χρόνο, παρότι από τα χέρια και το μυαλό της παράγονται τα πάντα. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πατρίδες δεν υπάρχει τίποτα κοινό, ποτέ, σε καμία συνθήκη. Κι όποτε εμφανίζεται κάτι ως επιφανειακά κοινό, διαψεύδεται αμέσως από την ίδια τη ζωή και την πραγματικότητα.

Οι εκμεταλλευτές που έχουν την εξουσία επιστρατεύουν την πιο άθλια και επίμονη προπαγάνδα στις πιο κρίσιμες στιγμές, για να πείσουν ότι τάχα όλοι, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, έχουν κοινό συμφέρον που το ονομάζουν "εθνικό συμφέρον". Βαφτίζουν "εθνικό συμφέρον" ό,τι συμφέρει τους ίδιους, ακόμα και αν βυθίζει σε μεγάλους κινδύνους τον λαό.

Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα, σε περίοδο κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, προβάλλει μπροστά μας ένας ενδεχόμενος Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η άρχουσα τάξη της χώρας έχει χωθεί για τα καλά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή στο πλευρό των ΗΠΑ και Ισραήλ. Τα συμφέροντα αυτής της τάξης υπηρετεί η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού. Πατρίδα της αστικής τάξης είναι τα κέρδη της, τα συμφέροντά της, οι μπίζνες της.

Η εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ - Ισραήλ σε βάρος των ανταγωνιστών τους, του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού άξονα με επικεφαλής την Κίνα, είναι "τρόπος ύπαρξης" για την ελληνική αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό. Για να προστατεύει τους εφοπλιστές βρίσκεται φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού στην Ερυθρά Θάλασσα, την ώρα που η ΕΕ και η κυβέρνηση εξετάζουν τα πώς και πότε μπορεί να σταλεί πιο πέρα στα Στενά του Ορμούζ.

Για να προστατεύουν τις υποδομές της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Κύπρο βρίσκονται Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στο νησί, που παραμένει υπό κατοχή από τη ΝΑΤΟική σύμμαχο Τουρκία και με την ανοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Δεν υπάρχει πιο προκλητικό ψέμα ότι όλοι αυτοί που ευθύνονται για τη διαιώνιση της κατοχής, τώρα ξαφνικά νοιάζονται για την προστασία του κυπριακού λαού! Για να προστατεύουν τους πετρελαιάδες της Σαουδικής Αραβίας, ελληνικοί "Patriot" όχι μόνο έχουν σταλεί σε αυτή τη χώρα, αλλά χρησιμοποιήθηκαν κιόλας για να αναχαιτίσουν ιρανικούς πυραύλους, σηματοδοτώντας πλέον την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας σε έναν πόλεμο βρώμικο, ιμπεριαλιστικό.

Μάλιστα, η κυβέρνηση της ΝΔ, με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ είχαν από κοινού ψηφίσει υπέρ της αποστολής. Είχαν μάλιστα στο κείμενο της συμφωνίας μεριμνήσει και τι θα γίνει με τις σορούς αν συμβεί οτιδήποτε στη συγκεκριμένη αποστολή. Τέτοιο αίσχος!

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: Ποια ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα υπερασπίζονται οι "Patriot" στη Σαουδική Αραβία; Τι σχέση έχει αυτή η αποστολή με τη διαφύλαξη των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας και του λαού μας; Καμία απολύτως. Την ίδια ώρα τα κυβερνητικά στελέχη επιστρατεύουν όλο και πιο άθλια προσχήματα προκειμένου να στρατεύσουν τον λαό, να τον πείσουν να αποδεχτεί τη συμμετοχή στον πόλεμο.

Ακούσαμε -και μάλιστα από τον υπουργό Άμυνας- μέχρι και ότι η χρήση των "Patriot" στη Σαουδική Αραβία, δηλαδή η συμμετοχή στον πόλεμο, γίνεται για τις ανατιμήσεις! Δεν είναι γελοίο, είναι επικίνδυνο! Καρφάκι δεν τους καίγεται για την ακρίβεια και το λαϊκό εισόδημα και τους μισθούς που οι ίδιοι με νόμους τούς έχουν καθηλώσει στα επίπεδα του 2010! Έχουν μάλιστα το θράσος να διαφημίζουν τη νέα αύξηση-κοροϊδία του κατώτατου μισθού, όταν μάλιστα η ακρίβεια καλπάζει!

Καρφάκι δεν τους καίγεται για το εισόδημα των βιοπαλαιστών αγροτών και επαγγελματιών για τους οποίους έχουν θεσπίσει άδικους, υψηλούς φόρους, τη στιγμή που εφοπλιστές και βιομήχανοι απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές και άλλα κρατικά προνόμια. Οι ίδιοι που νοιάζονται τάχα για την ευημερία του λαού, έχουν εμπορευματοποιήσει με την πολιτική τους εδώ και χρόνια ζωτικές ανάγκες του λαού, όπως την Υγεία, τη Μόρφωση, τις Μεταφορές, την Πρόνοια. Η λεγόμενη εξωτερική πολιτική είναι συνέχεια της εσωτερικής πολιτικής.

Τι φιλολαϊκή πολιτική στα διεθνή θέματα μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση που έχει νομοθετήσει 13ωρα, πλειστηριασμούς για τις λαϊκές οικογένειες, καθηλωμένους μισθούς και συντάξεις; Με τα ίδια κριτήρια διαμορφώνουν και την εξωτερική πολιτική, δηλαδή με κριτήριο τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Εδώ συναντιούνται με την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα, που μπορεί να σηκώνουν τον τόνο σε κάποια θέματα, αλλά στα βασικά, σε αυτά που καθορίζουν την πορεία της χώρας και του λαού, συμφωνούν και επαυξάνουν.

Έχουν υπηρετήσει, άλλωστε, την ίδια πολιτική και ως κυβερνήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, άλλοι. Γι’ αυτό και όλοι τους είναι ζυγισμένοι, στοιχισμένοι με την αποστολή Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας εκτός συνόρων για να υπηρετούν τα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και τα σχέδια της αστικής τάξης.

Γι’ αυτό υιοθετούν τα άθλια ιμπεριαλιστικά προσχήματα. Από τη μια μιλούν για έλλειμμα δημοκρατίας στο Ιράν και από την άλλη ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ μια χαρά στηρίζουν τις σχέσεις της αστικής τάξης της χώρας με τις μοναρχίες του Κόλπου και με το κράτος κατακτητή - εισβολέα - γενοκτόνο και τρομοκράτη, το Ισραήλ.

Και αν η μια πλευρά του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος απαιτεί τη συμφωνία με τις βρώμικες δουλειές της αστικής τάξης όπου Γης, με απρόβλεπτες συνέπειες για τον λαό, όπως είναι τα στρατιωτικά αντίποινα, η άλλη πλευρά του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος απαιτεί ανακωχή από τις διεκδικήσεις και την πάλη, τη στιγμή που πάλι ο λαός καλείται να πληρώσει τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου!

Όμως, η άλλη πλευρά της ακρίβειας είναι τα μυθικά κέρδη των ενεργειακών κολοσσών. Η άλλη πλευρά των εγκλωβισμένων ναυτεργατών, που καλούνται να υπογράφουν ότι με δική τους ευθύνη πλέουν κάτω από πυραύλους στα Στενά του Ορμούζ, είναι τα κέρδη των εφοπλιστών που έχουν πάρει την ανηφόρα από την έναρξη του πολέμου! Η άλλη πλευρά του λαϊκού εισοδήματος που εξανεμίζεται, είναι η αύξηση των επιτοκίων, για να μη χάσουν δεκάρα οι τραπεζικοί όμιλοι!

Η κυβέρνηση μπροστά στο νέο κύμα ανατιμήσεων παριστάνει την "αθώα του αίματος". Μιλάει για εισαγόμενο πληθωρισμό λες και δεν ξέρει πως ο πόλεμος στον οποίο συμμετέχει συνέβαλε στην αύξηση των τιμών! Μιλάει για μέτρα στήριξης τη στιγμή που όχι μόνο δεν δίνει, αλλά παίρνει κι άλλα από τον λαό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν διατηρούνται οι άδικοι έμμεσοι φόροι και αυξάνονται οι τιμές. Περισσότερα κρατικά έσοδα προερχόμενα από τα λαϊκά στρώματα. Μιλάει για μέτρα ανάσχεσης της ακρίβειας και εννοεί ξανά την επιδότηση των υψηλών τιμών και των κερδών των ομίλων της Ενέργειας με κρατικό χρήμα.

Τώρα όμως χρειάζεται να δυναμώσει ο εργατικός - λαϊκός αγώνας για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής. Το ελάχιστο σήμερα είναι: Η κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Του ΕΦΚ στην Ενέργεια, που στο πλαίσιο των ανατιμήσεων αυξάνουν και τη φοροληστεία του λαού, τα ματωμένα πλεονάσματα. Είναι το πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και της Ενέργειας στη χονδρική αγορά και τους ενεργειακούς ομίλους. Οι ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς με πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Το ΚΚΕ φωτίζει την προοπτική του νικηφόρου αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό

Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά στην οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης για την έξοδο της Ελλάδας από τον πόλεμο και την απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Για την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με τον λαό κυρίαρχο και με σχέσεις αμοιβαίου οφέλους και αλληλεγγύης με τους άλλους λαούς.

Η Ιστορία διδάσκει ότι όποτε ο λαός μας μπήκε κάτω από "ξένη σημαία", όποτε στήριξε τα σχέδια της αστικής τάξης στον ρόλο του πρωτοπαλίκαρου των "ισχυρών συμμάχων", υπέστη ο ίδιος μεγάλες καταστροφές. Τώρα ο λαός να απορρίψει κάθε είδους αστικούς σχεδιασμούς που του παρουσιάζονται ως "εθνικοί στόχοι". Να υπερασπιστεί τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα και να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.

Η πάλη του λαού για τη δική του πατρίδα, η πάλη για την υπεράσπιση της ζωής του, της οικογένειάς του, του σπιτιού του για την ικανοποίηση των αναγκών του, είναι πάλη για ένα άλλο μέλλον χωρίς την εξουσία του κεφαλαίου, το οποίο έχει ως "πατρίδα" την εκμετάλλευση και τα κέρδη και όπου αυτά υπηρετούνται.

Ο λαός, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης, της μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων του και να βάλει πλώρη για έναν αγώνα μέχρι τέλους. Μέχρι την οριστική απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.

Σε έναν κόσμο που "φλέγεται", σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων με το ΚΚΕ μπροστά!

Το ΚΚΕ φωτίζει την προοπτική του νικηφόρου αγώνα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Δόξα και τιμή στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας!

Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ!».

902