Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!
Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης − Κάρλος Πουέμπλα: Ως τη νίκη Κομαντάντε
*
Κάρλος Πουέμπλα: Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ − Μετάφραση προσαρμοσμένη στη μελωδία − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video


Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (53)

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας: Ματσούκα (9 Οκτ. 2016, 19:30)


MACHUCA
(2004, διάρκεια 120’)
Κοινωνική, Χιλιανή ταινία, σκηνοθέτης Andrés Wood
Στη Χιλή του 1973, τελευταίες μέρες της διακυβέρνησης Αλιέντε, ο 11χρονος Ινφάντε, που ζει σε μια καθωσπρέπει συνοικία, γίνεται φίλος με τον Ματσούκα, έναν νέο συμμαθητή του που μένει σε τενεκεδούπολη του Σαντιάγκο και βιώνει μαζί του τα συνταρακτικά γεγονότα που οδήγησαν τη χούντα στην εξουσία.
Συγκλονιστική, εξαιρετική, συγκινητική και ελπιδοφόρα.
***

Και η άλλη άποψη

MACHUCA
(2004)
Του Αντρές Γουντ
Οι κορυφαίες στιγμές της ιστορίας σημαδεύουν βαθιά τον καθένα μας. Ανάλογα με τις εμπειρίες μας, τις γνώσεις μας, την ιδεολογία μας και την ταξική μας θέση, αυτό το «σημάδεμα» καταγράφεται - και επιδρά - με αυτόν ή τον άλλον τρόπο επάνω μας. (Και εμείς, βέβαια, με τη σειρά μας, και ανάλογα με το «ποιόν» μας, επιδρούμε πάνω στις «στιγμές» της ιστορίας).
Το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του Πινοτσέτ, στη Χιλή, στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, βρίσκει τον Αντρές Γουντ σε ηλικία μόλις 8 χρόνων. Τριάντα χρόνια αργότερα, μεταφέρει τις εικόνες εκείνων των ημερών, στον κινηματογράφο.
Ο Χιλιανός σκηνοθέτης προσπαθεί να μείνει πιστός σε εκείνες τις εικόνες, όπως τις συλλάμβανε το παιδικό (τότε) μυαλό του. Προσπαθεί να μας δείξει τη Χιλή εκείνων των γεγονότων, όπως τα κατέγραφε και τα καταλάβαινε το παιδικό (τότε) μυαλό του. Και για όσα αφορούν στο συναίσθημα η μεταφορά είναι πετυχημένη. Για όσα, όμως, αφορούν στην πολιτική η καταγραφή είναι αμήχανη και οι κρίσεις αστόχαστες.
Η δικαιολογία, που μπορεί να προβάλει ο καθένας, ότι επειδή η καταγραφή γίνεται μέσα από τα παιδικά μάτια, δεν μπορεί παρά να είναι «απλοϊκή», δεν είναι ικανή να δικαιολογήσει το διάχυτο «χριστιανισμό» της ταινίας. Στη Χιλή συνέβη μια φοβερή τραγωδία. Ο «όγκος» εκείνης της τραγωδίας, πρώτα στα παιδικά μυαλά, που δεν μπορούν να δώσουν «λογικές» εξηγήσεις, φουσκώνει και αναστατώνει.
Ο Γουντ, γίνεται φανερό, δε θέλησε να μεταφέρει στον κινηματογράφο ολόκληρη την τραγωδία της πατρίδας του. Μετέφερε μόνον τα «εξωτερικά» στοιχεία της. Εκείνα, τελικά, που δεν ξύνουν πληγές.
Παίζουν: Ματίας Κουέρ, Αριελ Ματελούνα, Μανουέλα Μαρτέλι, Αλίνε Κουπενχέιμ κ.ά.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 22/5/2005

*
Το ΣΙΝΕΜΑ της Μποτίλιας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.