Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!: Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video * Χουάν Χέλμαν: Φιντέλ, το άλογο (video)


Κάρλος Πουέμπλα - Τρία τραγούδια μεταφρασμένα και προσαρμοσμένα στη μελωδία:
* Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ (Y en eso llego Fidel) − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα * Δεν έχεις πεθάνει Καμίλο (Canto A Camilo) * Ως τη νίκη Κομαντάντε (Hasta siempre Comandante)
* Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (67)

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Ιάκωβος Καμπανέλλης - Κώστας Καζάκος: Ο Δρόμος περνά από μέσα - Από 25 Οκτ 2017 (Φωτό)

Μια δυνατή παράσταση στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη»
Συζήτηση με τον Κώστα Καζάκο, που σκηνοθετεί το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Την Τετάρτη 25 Οκτώβρη έκανε πρεμιέρα το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο Δρόμος περνά από μέσα», στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη». Για το έργο, ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με τον Κώστα Καζάκο, σκηνοθέτη της παράστασης.

*

Παίζουν με τη σειρά που εμφανίζονται:
Φάνης Ποριώτης ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ
Χάρης Αντωνάκος ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΠΑΣΗΣ
Λίτσα η γυναίκα του η ΗΛΙΑΝΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ
Γλυκερία η ΑΝΝΑ ΓΕΡΑΛΗ

Αντρέας Ποριώτης ο ΟΜΗΡΟΣ ΠΟΥΛΑΚΗΣ
 
Σκηνοθεσία: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ
Σκηνικά – Κοστούμια: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ

Μουσική σύνθεση-Επιμέλεια: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ
Διάρκεια παράστασης: 115΄& 10΄ διάλειμμα

Facebook Θέατρο «Τζένη Καρέζη»

*
Η υπόθεση του έργου
«Ο Δρόμος περνά από μέσα» είναι έργο που γράφτηκε το 1992 και αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια παιγμένα έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Για τον Κ. Καζάκο, πρόκειται για το ίσως πιο συγκροτημένο κείμενο του Ι. Καμπανέλλη και ένα έργο που καιρό τώρα ήθελε να ανεβάσει.
«Το διαβάζεις μια, δυο φορές... Όταν όμως μπεις στη διαδικασία της δουλειάς και το βάλεις στο "τραπέζι της ανατομίας", βρισκόμαστε μπροστά, χωρίς να θέλω να πω μεγάλες κουβέντες, σε ένα πολύ δυνατό έργο, έργο πρωτοφανές για την ελληνική δραματουργία. Είναι η πληρότητά του, το βάθος του, οι διαστάσεις και η μαστοριά που έχει. Και είναι έργο που φαίνεται και όλη η καταγωγή του Καμπανέλλη. Λέγαμε πάντα ότι είναι παιδί του Τσέχοφ, παιδί του Ίψεν κι έχει και καταγωγή από το αμερικανικό θέατρο, από τον Τένεσι Ουίλιαμς. Όλα αυτά φαίνονται στο έργο... Βέβαια πρόκειται για αφομοιωμένες επιδράσεις, μιας και η συγγραφή δεν είναι παρθενογένεση, είναι συνέχεια, φαίνεται η καταγωγή της», λέει στον «Ριζοσπάστη».
Ιάκωβος Καμπανέλλης (1921-2011) - Πηγή φωτό: ert
Και συνεχίζει, μιλώντας μας για το έργο, ότι
«η ακρίβεια στη διαγραφή των χαρακτήρων, οι σχέσεις των ρόλων, οι συγκρούσεις... όλα αυτά τα έχει αποδώσει θαυμαστά. Εγώ δεν το 'χω ξαναδεί σε ελληνικό κείμενο... Αυτή είναι η μαστοριά του. Πρόκειται για ένα βαθύτατο πολιτικό έργο, που δεν λέει λέξη πολιτική μέσα. Δεν ασχολείται καθόλου με πολιτική μέσα».
Του αναφέρουμε ότι όλα τα παραπάνω ενυπάρχουν σε μία, φαινομενικά, απλή ιστορία...
«Πράγματι, στην αρχή λες είναι μια απλή ρεαλιστική ιστορία... Σε ένα παλιό αρχοντικό, πλουσιόσπιτο, αστικό σπίτι που είναι υπό κατάρρευση και μένει εκεί μόνος του ο ιδιοκτήτης, έχει και μια αδερφή μεγαλύτερη κι έναν ανιψιό στο Λονδίνο, συγκληρονόμοι όλοι, αλλά το διαχειρίζεται αυτός, ο οποίος αρνείται να το κατεδαφίσει. Αναγκάζεται να πουλήσει κανένα πίνακα, αντικείμενο, για να μπορέσει να συντηρηθεί. Στο πλάι του και η οικονόμος του σπιτιού, η αφοσιωμένη στην υπηρεσία του αφεντικού, μεγαλωμένη μαζί του, ενσωματωμένη απολύτως, η οποία δεν έχει άλλη ζωή. "Εσύ πρέπει να είσαι το αφεντικό, για να υπάρχω κι εγώ...".
Στην πορεία έρχεται και ο ανιψιός, ο οποίος δεν έχει σχέση με την ιστορία του σπιτιού και θέλει να πουληθεί, για να φτιάξει τη ζωή του.
Και σιγά - σιγά αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό το σπίτι είναι ο τόπος μας. Εδώ ζήσαμε, εδώ μεγαλώσαμε, άλλοι κάρπισαν, άλλοι δεν κάρπισαν και μαράθηκαν...
Και γίνονται συγκρούσεις ανελέητες... Και επεμβαίνει εκεί ένα ζευγαράκι "λαϊκό", ένας καταφερτζής, αυτοδημιούργητος, ο οποίος θέλει να ανελιχτεί, στο πλάι του και η γυναίκα του, την οποία όπως μας λέει τη μάζεψε από το δρόμο, που έχει όμως μια έφεση να απελευθερωθεί από την καταπίεση. Αυτός την έχει σαν κτήμα, είναι "δημιούργημά μου". Και μπαίνουν τώρα μέσα να εκμεταλλευτούν το αρχοντικό που καταρρέει, να το κάνουν αντικάδικο. Πέφτουν στη γοητεία της μπουρζουαζίας, όπως λέει και ο Μπουνιουέλ, η οποία είναι φαρμακερή γοητεία και προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση, γίνονται ανατροπές... Δηλαδή, για να εκμεταλλευτείς την εξουσία, θα σε ποδοπατήσουν πρώτα, θα σε κάνουν λιώμα. Αυτοί είναι πανέξυπνοι και πεπαιδευμένοι... Σε λιώνουν».
Και συνεχίζει, λέγοντάς μας ότι το έργο «είναι σαν να γράφτηκε τώρα... Πρέπει να αλλάξουν οι ένοικοι. Έχουν σαπίσει. Έχει τελειώσει ο ρόλος τους, καλοί, κακοί... Εδώ όμως είναι το σπίτι μας, η ιστορία μας. Κάποιοι άλλοι χρειάζεται να έρθουν να το κατοικήσουν. Αν καταφέρουμε και συλλάβει το κοινό αυτές τις γραμμές, να το ζωντανέψουμε στη σκηνή και τις δει, νομίζω ότι θα είναι πολύ ωφέλιμο έργο. Δουλεύουμε ώστε να καταφέρουμε οι θεατές να κάνουν αυτές τις αναγωγές που είναι απαραίτητες, χωρίς παρεμβάσεις στο έργο βέβαια».
Πηγή φωτό: ert
Το θέατρο είναι ένα σύνολο ενεργειών
Κουβεντιάζοντας για το νόημα του έργου, ο Κ. Καζάκος μας αναφέρει τη σπουδαία δουλειά που γίνεται απ' όλο το θίασο.
«Όλα τα παιδιά ένα κι ένα. Δύσκολοι ρόλοι. Θέλουν οργανωμένη υποκριτική ικανότητα. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη γραμμή του ρόλου. Η υποκριτική τέχνη είναι ο πυρήνας του θεάτρου. Η συγγραφή του θεατρικού έργου δεν είναι ολοκληρωμένη τέχνη, είναι η αρχή μιας διαδικασίας, μακράς. Είναι κώδικας. Δεν απευθύνεται στο κοινό. Είναι συνθηματική η γλώσσα. Απευθύνεται στους μαστόρους της σκηνής, στο θίασο, που θα το πάρει, θα σκάψει, θα το ζωντανέψει και θα το φέρει μπροστά στο κοινό. Όταν ανοίξει η αυλαία ολοκληρώνεται η τέχνη. Το θέατρο είναι ένα σύνολο ενεργειών. Παίρνει μέρος πλήθος κόσμου».
Η κουβέντα ολοκληρώνεται με το ρόλο της Τέχνης και ειδικά του θεάτρου σήμερα. «Το θέατρο παρέχει παιδεία, όπως και οι άλλες τέχνες. Σίγουρα, δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά αναγκάζει τον άνθρωπο να θυμηθεί, να μην ξεχνάει, του αφυπνίζει τη συνείδηση, του φανερώνει τις αλήθειες που υπάρχουν γύρω του και δε φαίνονται με τη μία, γιατί η καθημερινότητά του είναι θολή, γεμάτη τρέξιμο και άγχος και δεν μπορεί να εντοπίσει το ουσιώδες. Εκεί μπορεί να παρέμβει η Τέχνη. Η Τέχνη και το θέατρο ειδικά, που είναι δραματική τέχνη, αυτή η αλληλεπίδραση με τους θεατές δημιουργεί βιώματα. Οι θεατές ζουν καταστάσεις που δεν μπορούν να τις ζήσουν μόνοι τους και αυτό γίνεται βίωμα, δηλαδή γνώση. Αυτό είναι και το δύσκολο της δουλειάς. Αυτό θέλει αφοσίωση, βαθιά γνώση της ζωής. Και αποτελεί μια συνεχή προσπάθεια απ' όλους μας».
Α. Π.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 28/10/2017 Φωτό: culturenow

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.