Κοκτέιλ Μολότωφ #285

Από Lenin Reloaded Στην ανθρώπινη ιστορία, ο γνωστικισμός --και συγκεκριμένα, η αιρετική θεωρία ενός κακού δημιουργού-- προηγήθηκε κατά αιώνες της αθεΐας. Οι άνθρωποι βρήκαν πολύ πιο εύκολο το να πιστεύουν σε έναν κακό Θεό απ' το να μην πιστεύουν σε κανένα. Με τον καπιταλισμό, που διαδέχθηκε τη θρησκεία στη σφαίρα της μεταφυσικής πίστης, ισχύει ακριβώς το ίδιο. Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο έτοιμοι να αποδεχτούν κάθε τσαρλατανική ιδέα περί "ανήθικων", "διεφθαρμένων" ή "ανίκανων" καπιταλιστών παρά την απλή και τρομακτική αλήθεια ότι ο καπιταλισμός είναι το ίδιο πέρα από το καλό και το κακό όπως και ένας σεισμός, με την μοναδική διαφορά ότι αυτό το πέρα από κάθε ηθική δεν τον απομακρύνει ούτε σπιθαμή από την ανθρώπινη ευθύνη, η οποία απουσιάζει για τα κοσμογονικά φυσικά φαινόμενα που δεν οφείλονται σε ανθρώπινες αλλαγές. Όλο και περισσότερο διαπιστώνω το βάθος της μάγευσης του κόσμου, της πραγματοποίησης της ανθρώπινης συνείδησης, από την εξάρτηση από τις καπιταλιστικές σχέσεις. Ο κόσμος μας προτιμά το ανελεύθερο μίσος για τον δυνάστη από την πίστη στην δυνατότητα να ζήσει χωρίς αυτόν. Αλλά προτιμώντας το, φυσικά, απομακρύνει τον εαυτό του αντικειμενικά από αυτή τη δυνατότητα.  Σκέφτομαι τη σκηνή στο Matrix όπου η φρικτή πραγματικότητα αποκαλύπτεται στην εικόνα της ανθρωπότητας ως "μπαταρίας" από όπου οι μηχανές αντλούν την ενέργειά τους. Με τον καπιταλισμό, συμβαίνει κάτι πιο πολύπλοκο: αφενός ο καπιταλισμός ζει παρασιτικά από το σύνολο της μυϊκής και νοητικής εργασίας της ανθρωπότητας, ως μια μηχανή που αλλοτρίωσε κάθε ανθρώπινη δημιουργικότητα προς δικό της όφελος· αφετέρου όμως, οι σωλήνες που αλλοτριώνουν την συνολική ανθρώπινη δραστηριότητα διακομίζοντάς την με τη μορφή λαδιού για την κεφαλαιοκρατική μηχανή, έχουν διπλή κατεύθυνση. Η μηχανή στέλνει πίσω στον νου των παγιδευμένων μπαταριών την βεβαιότητα ότι χωρίς αυτές τις σωληνώσεις που απομυζούν όχι μόνο την εργατική τους δύναμη αλλά στο τέλος και το ίδιο τους το ανθρώπινο στάτους, θα έπαυαν πάραυτα να υπάρχουν. Η συνείδηση ότι χρειάζομαι τον καπιταλισμό, έστω και ως κακόβουλο τύραννο, είναι η φονική ιδεολογική ψευδαίσθηση με την οποία η κεφαλαιοκρατική μηχανή διαγράφει, κάθε δευτερόλεπτο, στο πιο βαθύ μέρος του μυαλού, την πραγματικότητα: ότι είναι ο καπιταλισμός που με χρειάζεται. Όσο πιστεύει κανείς στην ψευδαίσθηση, τόσο πεθαίνει ως άνθρωπος, και τόσο πιο χρήσιμος γίνεται ως μπαταρία. Αλλά για να ζήσει κανείς ως άνθρωπος, πρέπει πρώτα να πεθάνει ως μπαταρία, και αυτή η σκέψη είναι εντελώς τρομακτική για τις ανθρώπινες μπαταρίες.