Μπάμπης Ζαφειράτος
15-19 Απρίλη 1961: 3 ποιήματα για το Έπος της Πλάγια Χιρόν
Η ομιλία του Πρέσβη στην εκδήλωση
―15 Απρίλη του 1961. Το προανάκρουσμα για την εισβολή μισθοφόρων στον Κόλπο των Χοίρων.
Αεροσκάφη με ψεύτικα διακριτικά της Πολεμικής Αεροπορίας της Κούβας (κάποια και με διακριτικά άλλων καπιταλιστικών χωρών) διεξάγουν επιδρομές στη βάση του Σαν Αντόνιο δε λος Βάνιος (Επαρχία της Αρτεμίσα, 26 χιλ. νότια της Αβάνας), στο αεροδρόμιο Αντόνιο Μασέο (Antonio Maceo), στην πόλη Σαντιάγο δε Κούβα (νότια της Κούβας, δυτικά του Γουαντάναμο) και στο αεροδρόμιο Σιουδάδ Λιμπερτάδ (Ciudad Libertad, 9 χιλ. βορειοδυτικά της Αβάνας).
Ο Εδουάρδο Γαρσία Δελγάδο, ένα 25χρονο παλληκάρι ενταγμένο στην Εθνική Επαναστατική Πολιτοφυλακή και μέλος των στρατευμάτων της Αεράμυνας, όπου εκτός από οπλίτης υπηρετεί και σαν εκπαιδευτής στο αεροδρόμιο Σιουδάδ Λιμπερτάδ, τραυματίζεται από θραύσματα στο χέρι και στο λαιμό.
Αιμόφυρτος βρίσκει τη δύναμη με το γόνιμο αίμα του, να εγγράψει πάνω στην πόρτα του θαλάμου, αλλά και στην ιστορία, τη βαθιά πίστη πως οι Κουβανοί, όταν και όποτε χρειαστεί, είναι ικανοί να δώσουνε και τη ζωή τους για την Επανάσταση.
Και ο Νικολάς Γκιγιέν υμνεί αυτό το παλληκάρι, χαρίζοντάς του τη δεύτερη αθανασία του.
Νικολάς Γκιγιέν
(1902-1989)
Το Γόνιμο Αίμα
Στον
Εδουάρδο Γαρσία, πολιτοφύλακα, που
πεθαίνοντας, χτυπημένος από τα αεροπορικά
πυρά των γιάνκηδων, τον Απρίλη του 1961,
έγραψε με το αίμα του το όνομα του Fidel.
Για τον στρατιώτη που
έπεσε στη μάχη
και με το αίμα του FIDEL στην πόρτα γράφει,
μην πεις πως πήγε στράφι:
τούτο το αίμα σύμβολο είναι της Πατρίδας πως υπάρχει.
Κι αν η φωνή απ’ τον πόνο
δεν βρίσκει γλώσσα να εκφραστεί και να μιλήσει
μην πεις πως έχει πια σιγήσει
αφού τη γλώσσα την καθάρια των Προγόνων ξέρει μόνο.
Όταν το σώμα το άψυχο θα
πέσει
πάνω στη γη που βιαστικά ποθεί να το σκεπάσει
μην πεις πως τώρα θα ησυχάσει,
αφού για την Πατρίδα ολόρθο, φεγγοβόλο θα έχει θέση.
Κανείς ποτέ δεν εμποδίζει
μία καρδιά διαμελισμένη να χτυπάει.
Μην πεις πως έφυγε και πάει:
το γόνιμο αίμα, της Πατρίδας σου τις ρίζες θα ποτίζει.
Έχω (ενότητα Ρομανσέρο),
1964
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 15-16 Απρ. 2017
Η γραφή του Εδουάρδο Γαρσία σώζεται στο Μουσείο της Επανάστασης και στην Αβάνα υπάρχει σήμερα το Πολυτεχνείο Εδουάρδο Γαρσία Δελγάδο (Politécnico Eduardo García Delgado).
*
―16 Απρίλη 1961. Οι απώλειες από την άνανδρη επίθεση, στη βάση και στα δυο αεροδρόμια, ήταν 7 νεκροί και 53 τραυματίες.
Στη μεγάλη διαδήλωση που πραγματοποιείται για τις κηδείες των θυμάτων από τις αεροπορικές επιδρομές, ο Φιντέλ μπροστά σε μια εξοργισμένη, αγριεμένη λαοθάλασσα, διακηρύσσει το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης και η απάντηση από τους ένοπλους Κουβανούς είναι ομόφωνη: ¡Patria o Muerte!
*
17-19 Απρίλη 1961. Η πρώτη ήττα του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού: Σε λιγότερο από 72 ώρες, ο εχθρός ηττήθηκε, με 89 νεκρούς, 250 τραυματίες και 1.197 αιχμαλώτους, από τους οποίους: 100 ήταν ιδιοκτήτες φυτειών, 24 ιδιοκτήτες μεγάλων περιουσιών, 67 εκμισθωτές διαμερισμάτων, 112 επιχειρηματίες, 194 πρώην στρατιώτες του Μπατίστα, 179 «αργόσχολοι πλούσιοι», 35 μεγιστάνες της βιομηχανίας κ.ο.κ. που αργότερα τους ανταλλάξανε με φάρμακα, τρόφιμα και ιατρικό εξοπλισμό.
5 μέρες μετά το φιάσκο, ο Πρόεδρος Κένεντυ παραδέχτηκε δημόσια την πλήρη ευθύνη της κυβέρνησης των ΗΠ για την εισβολή.
Και ο εθνικός ποιητής της Κούβας, θα ιστορήσει εκείνους που πεθαμένοι είναι για πάντα κι αυτούς που ζούνε πεθαίνοντας:
Νικολάς Γκιγιέν
(1902-1989)
Τα άνθη τοτ άνοιγε ο Απρίλης
Τα άνθη του άνοιγε ο
Απρίλης,
κάπα μπλε, πράσινο στέμμα,
άρωμα λεπτό πλανιέται
και τα φύλλα αργοσαλεύουν,
μα από του βοριά τα μέρη
πειρατές με αρμάδα φτάνουν
να χτυπήσουν με μαχαίρι,
όπως οι ύπουλοι χτυπάνε,
της Χιρόν το φαρδύ στήθος
που τη θάλασσα αγκαλιάζει.
Σε δολάρια τους πληρώνουν
γιάνκηδες και τους προστάζουν:
μη μείνει όνειρο στην Κούβα,
ούτε δέντρο ούτε λουλούδι.
Μες στη μαύρη νύχτα ορμάνε
για να σφάξουν και να φύγουν,
μα ο λαός μας τους τρομάζει,
τους τρομάζει τους στρυμώχνει,
τους στρυμώχνει τους χτυπάει,
τους χτυπάει και τους τσακίζει.
Κι όπως βουίζουνε οι
σφαίρες
έντρομοι γυρνούν μπρος πίσω:
μόνο η θάλασσα απομένει,
μα τα κύματα δεν παίζουν·
τα σκαριά τους διαλυμένα
έρμαια στο νερό, συντρίμμια.
Απ’ το φόβο μην πεθάνουν
πεθαμένοι είναι για πάντα:
κι ο λαός τούς δείχνει ότι
ζει μονάχα όποιος πεθαίνει
με την καταχνιά μπροστά του
και την ξαστεριά στο αίμα.
Έχω (ενότητα Ρομανσέρο),
1964
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 15-16 Απρ. 2017
*
―19 Απρίλη, 1961. Τελικός απολογισμός για τους Κουβανούς εκατοντάδες τραυματίες και 157 νεκροί, τους οποίους η Κούβα μνημονεύει σαν «Αιώνιους Ήρωες της Πατρίδας».
Και γι’ αυτούς ο Ροβέρτο Φερνάντες Ρεταμάρ, από τους σημαντικότερους ποιητές της Κούβας, αλλά και της ισπανόφωνης ποίησης (ο οποίος μεταξύ άλλων έχει γράψει και τα περίφημα Πέντε Ελληνικά Ποιήματα) θα καταθέσει τον δικό του συγκινητικό και ηρωικό Επιτάφιο.
Ροβέρτο Φερνάντες Ρεταμάρ
(1930-2019)
ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΣΤΗ ΧΙΡΟΝ
Τα σπαρτά αφήνοντας ή το φιλί
Ή το βουνό του θεοσκότεινου κάρβουνου,
Τον εισβολέα χτυπήσαμε που τον είχε οπλίσει ο ξένος.
Με το εργατικό μας στήθος υπερασπίσαμε
Όχι μόνο ετούτη την επικράτεια, μισή από χώμα μισή από νερό,
Μα το νησί μας ολάκερο, και πιο μακριά απ’ τις ακτές του
Τον απέραντο κόσμο που μας εμπιστευότανε
—Μέχρι που πέσαμε με τρύπες γεμάτα τα πρασινομπλέ μας χιτώνια.
Διαβάτη: να πεις στα αδέρφια μας που είναι ζωντανά
Πως εδώ η σημαία της Κούβας φλογερή φτερουγίζει ακόμα.
Και κάνει σκιά στη πλούσια σοδειά απ’ τα οστά μας.
Από τη συλλογή, Ναι στην Επανάσταση (1958-1962)
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, Δεκ. 2021
*
Από το βιβλίο:
Ο Προφήτης Φιντέλ, Ο Επονομαζόμενος και Άλογο
Εισαγωγή • Μετάφραση • Σχολιασμός • Σημειώσεις • Σχέδια
Μπάμπης Ζαφειράτος
Λίαν προσεχώς από τη NEW STAR
* * *
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.