Εδουάρδο Γκαλεάνο
1953, Σαντιάγο δε Κούβα – Ο Φιντέλ
Την αυγή της 26ης Ιουλίου, μια χούφτα νέοι εξαπολύουνε επίθεση στον στρατώνα Μονκάδα. Οπλισμένοι με αξιοπρέπεια, με την κουβανία τους(*) και με κάτι λιανοντούφεκα για πουλάκια, αντιμάχονται τη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα και τον μισό αιώνα της αποικιοκρατίας που το παίζει δημοκρατία.
Μερικοί, λίγοι, πεθαίνουνε στη μάχη, αλλά περισσότερους από εβδομήντα θα τους εξοντώνει ο στρατός μετά από μια βδομάδα βασανιστηρίων. Οι βασανιστές ξεριζώνουνε τα μάτια του Αβέλ Σανταμαρία και άλλων κρατουμένων.
Ο ηγέτης της εξέγερσης, κρατούμενος, απολογείται, έχοντας αναλάβει και την υπεράσπισή του ταυτόχρονα. Ο Φιντέλ Κάστρο έχει το πρόσωπο ενός ανθρώπου που τα δίνει όλα, που δίνεται ολοκληρωτικά, χωρίς αντάλλαγμα. Οι δικαστές τον ακούνε έκπληκτοι, χωρίς να χάνουνε λέξη, αλλά τα λόγια του δεν είναι γι’ αυτούς που τους άγγιξε ο θεός: μιλάει για κείνους που τους έχει κατουρήσει ο διάολος, και στο όνομά τους, εξηγεί τι έχει κάνει.
Ο Φιντέλ αξιώνει το πανάρχαιο δικαίωμα της εξέγερσης ενάντια στον δεσποτισμό:
― Πρώτα θα καταποντιστεί ετούτο το νησί και μετά θα συναινέσουμε να γίνουμε σκλάβοι του καθενός.
Μεγαλειώδης, ανασαλεύει και γέρνει σαν δέντρο εφτάψηλο. Κατηγορεί τον Μπατίστα και τους αξιωματικούς του, που έχουνε αλλάξει τη στολή τους με του χασάπη την ποδιά. Και παρουσιάζει το πρόγραμμα της επανάστασης. Στην Κούβα θα μπορούσε να υπάρχει φαΐ και δουλειά για όλους· και με το παραπάνω μάλιστα:
―Όχι, δεν είναι αδιανόητο...
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, Δεκ. 2025
1953, Santiago de Cuba, Fidel. Εδουάρδο Γκαλεάνο, Μνήμη της Φωτιάς: Ο Αιώνας του Ανέμου (Φωτό: Ezequiel Scagnetti)
(*) Κουβανία (cubanía): Ανάλογο με τη δική μας ρωμιοσύνη. Με το φλογερό κουβανικό τους πάθος· με άσβεστη τη φλόγα της κουβανίας· της ρωμιοσύνης, όπως θα λέγαμε εμείς.
Casa de las Américas_La Habana, Cuba
* * *
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.