Χοσέ
Μαρτί. Αβάνα, 28 Ιαν.1853 – Ντος Ρίος, 19 Μαΐ 1895
Η δική μας Αμερική (Nuestra América)
Σχέδιο – Σύνθεση, Μπάμπης Ζαφειράτος, 18.V.2015 (Μελάνι, 29 χ 21 εκ.)
Μπάμπης Ζαφειράτος – Μπάμπλο Νερούδα
Χοσέ Μαρτί – Γιώργος Καλογήρου
*
Σε κάμπο ανθισμένο
Μουσική: Γιώργος Καλογήρου Ποίηση: Χοσέ Μαρτί
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος
Σε κάμπο ανθισμένο κρατήσου,
Εκεί που τις μάχες σου δίνεις·
Για όσα ποτέ δεν προδίνεις
Θα παίζεις διαρκώς τη ζωή σου.
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 2015
Πρώτη δημοσίευση Μποτίλια Στον Άνεμο, 25/8/2015
Allá, en la vega florida,
La de la heroica defensa,
Por mantener lo que piensa
Juega la gente la vida.
José Martí (Versos Sencillos, VII: 3/8)
*
Πάμπλο Νερούδα
VI.
ΠΑΛΙΑ IΣΤΟΡΙΑ
Τώρα τα μάτια ανοίγω και θυμάμαι:
λάμψεις που σβήνουν, φώτα και σκοτάδι,
με ανείπωτες χαρές και με μαράζια
τη μαγική πικρή ιστορία της Κούβας.
Πέρασαν χρόνια όπως γλιστρούν τα ψάρια
μες στης γαλάζιας θάλασσας τη γλύκα,
και το νησί ελεύθερο χορεύει,
οι φοινικιές λικνίζονται στο κύμα,
τρώνε το ίδιο ψωμί άσπροι και μαύροι
γιατί ο Μαρτί είχε πλάσει το προζύμι,
μες στο χρυσάφι η μοίρα της ειρήνης
κι η ζάχαρη τριζοβολάει στον ήλιο,
και οι αχτίνες του ώριμες σαν μέλι
πέφτουνε πάνω στ’ άγουρα τα φρούτα:
χαίρονται οι ανθρώποι στο βασίλειό τους
κι οι φαμελιές μαζεύουν τη σοδειά τους,
μα ήρθε απ’ το Βορρά η άδικη φύτρα
η απειλητική κι η αδηφάγα,
που σαν αράχνη απλώνει τον ιστό της
και χτίζει από μέταλλο ένα πλέγμα
με ματωμένες πρόκες παχτωμένο
και υψώνει θόλο πάνω από κουφάρια.
Με δόντια κίτρινα έφτασε το ντόλαρ
διοικητής του αιμάτου και των τάφων.
Επικό Τραγούδι
Εθνικό Τυπογραφείο Κούβας, 1960 (σ. 10)
Πρώτη ελληνική έμμετρη μετάφραση,
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 18 Ιουνίου 2017
Μποτίλια Στον Άνεμο, 26/11/2017
*
Πάμπλο Νερούδα
IΧ.
Η ΘΥΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΜΙΛΩΝΤΑΣ για το πάθος των φοινίκων,
που η Καραϊβική φιλάει ριγώντας,
θα πω ότι απ’ τα μύρια μαύρα μάτια
ήτανε του Μαρτί τα πιο γενναία.
Είδε μακριά αυτός κι είδε κοντά μας
κι ακόμα φεγγοβόλα είν’ η ματιά του
που λες κι ο χρόνος δεν την ξεθωριάζει:
τα μάτια είναι της Κούβας τ’ ανθισμένα.
Σκληρά ήταν τότε χρόνια και σκοτάδι
για να υψωθεί η δάφνη νικηφόρα·
της λευτεριάς το όνειρο ήταν ρίσκο,
να βγει έπρεπε απ’ το θάνατο η ζωή μας·
κι ήρθε ο Μαρτί με οράματα και βόλια
διώχνει το λήθαργο και τη φοβέρα
και χτίζει με ιδανικά και αίμα·
κι αρχιτεκτόνημα από φως γεννιέται.
Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 19 Ιουνίου 2017
Από τη συλλογή Επικό Τραγούδι (Αβάνα, 1960)
Μποτίλια Στον Άνεμο, 28/1/2021
Πρώτη δημοσίευση Κατιούσα, 28/1/2018
*
⭐Περισσότερα ⭐ Από το υπό κυκλοφορία
βιβλίο μου ⭐
«Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΦΙΝΤΕΛ - Ο Επονομαζόμενος και Άλογο» ⭐Βελισσαριος Κοσσυβακης Velissarios Kossivakis New Star Art Cinema
*
#χοσέ_μαρτί #γιώργοςκαλογήρου #χοσέμαρτί #μπάμπηςζαφειράτος
* * *
Pablo Neruda
IX. Recuerdo a Un Hombre
Hablando de las tórridas palmeras
que el mar Caribe besa y estremece
diré que de entre tantos ojos negros
los de Martí fueron los más valientes.
Aquel hombre vio lejos y vio cerca
y ahora su mirada resplandece
como si el tiempo no la sosegara:
son los ojos de Cuba que florecen.
Y entonces era duro y era oscuro
levantar el laurel independiente:
soñar la libertad era un peligro,
era cambiar la vida por la muerte:
pero Martí con sueños y disparos
despertó al soñoliento y al agreste
y construyó con sangre y pensamiento
la arquitectura de la luz naciente.
Canción de Gesta
Imprenta Nacional de Cuba, 1960 (p. 14)
*
Pablo Neruda
VI. Antigua Historia
Ahora abro los ojos y recuerdo:
brilla y se apaga, eléctrica y oscura,
con alegrías y padecimientos
la historia amarga y mágica de Cuba.
Pasaron años como pasan peces
por el azul del mar y su dulzura,
la isla vivió la libertad y el baile,
las palmeras bailaron con la espuma,
eran un solo pan blancos y negros
porque Martí amasó su levadura,
la paz cumplía su destino de oro
y crepitaba el sol en el azúcar,
mientras maduro por el sol caía
el rayo de la miel sobre las frutas:
se complacía el hombre con su reino
y la familia con su agricultura,
cuando llegó del Norte una semilla
amenazante, codiciosa, injusta,
que como araña propagó sus hilos
y extendió una metálica estructura
que hundió clavos sangrientos en la tierra
y alzó sobre los muertos una cúpula.
Era el dólar de dientes amarillos,
comandante de sangre y sepultura.
Canción de Gesta
Imprenta Nacional de Cuba, 1960 (p. 10)
* * *
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.