Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά. Ο Φιντέλ είναι αθάνατος

Έφοδος στις Μονκάδες τ’ Ουρανού!
Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal! - Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!
Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (Ντανιέλ Τσαβαρία)
* Φιντέλ: Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης − Κάρλος Πουέμπλα: Ως τη νίκη Κομαντάντε
*
Κάρλος Πουέμπλα: Και τους πρόφτασε ο Φιντέλ − Μετάφραση προσαρμοσμένη στη μελωδία − 4 Video − Aπαγγελία Νερούδα
* Πάμπλο Νερούδα: Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε * Νικολάς Γκιγιέν: Φιντέλ, καλημέρα! (3 ποιήματα)
* Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ * Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ * Ραούλ Τόρες: Καλπάζοντας με τον Φιντέλ − Τραγούδι μεταφρασμένο - Video


Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ) * Φιντέλ (53)

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Αριστερή κουλτούρα με χαμένο μπούσουλα

ΣΥΝ απ' τ' αριστερά και χείρα Κίνα
(Σκίτσο, Ε. Ξένου - Λεζάντα, ΜΣΑ)
Κουλτούρα...
Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Πολύς λόγος για τα ζητήματα παιδείας. Γίνεται και ξαναγίνεται ακόμα και σε επίπεδο σύγχυσης των όρων παιδεία και εκπαίδευση. Εκεί όμως που διαφαίνεται κάθε πτυχή, κάθε απόχρωση, κάθε τραγική συνέπεια του κοινωνικοεκπαιδευτικού επιπέδου μιας χώρας είναι η κουλτούρα.
ΜπΖ, 29.V.2016
Η καλλιέργεια, γενική και ειδική. Αυτή που επιτρέπει την ανάπτυξη συνείδησης βασισμένης στην κοινή πείρα και γνώση. Ομοίως είναι η κουλτούρα που καθορίζει ιεράρχηση αναγκών και προτεραιοτήτων, ειδικά σε κρίσιμες στιγμές.
Το ακαλλιέργητο κοινωνικό σύνολο είναι ευκολότερα χειραγωγήσιμο και μάλιστα με το ευκολότερο των τεχνασμάτων, που είναι να προτάσσεται η βιωματική πρωτογενής «ηθική» αντίληψη περί ζωής ως φελλός που σφραγίζει το μπουκάλι της άγνοιας.
Σ' αυτή τη σαθρή ύφανση του κοινωνικού ιστού σταμπάρονται και ποτέ δεν κεντιούνται μύθοι θανατηφόροι που πολύ συχνά κοστίζουν ζωές.
Η θάλασσα, για παράδειγμα, είναι πολύ ωραίο πράγμα. Και για τη φύση και για τη ζωή μας. Για να την απολαύσει κανείς αγναντεύοντάς την ή πλατσουρίζοντας σε παραλίες δε χρειάζεται ενδεχομένως ειδική κουλτούρα.
Δύσκολα θα μπερδέψει κανείς την αναδυόμενη αφρόεσσα Αφροδίτη με τον πίδακα της πετρελαιοπηγής σε θαλάσσια γεώτρηση... Όμως, και για να την κολυμπήσεις, να την πλεύσεις, να την κυβερνήσεις, να την διασχίσεις, να την δαμάσεις χρειάζεται πολλή γνώση, πολλή παιδεία, πολλή εκπαίδευση, συνεχής καλλιέργεια, συναίσθηση των ορίων και κυρίως ανάληψη του ενδεχόμενου κινδύνου να βρεθείς από τη χιλιοτραγουδισμένη αγκαλιά της στο φριχτό της πάτο.
Δε γεννιέται έτσι αυθόρμητα και απρόσμενα, λυρικά και χαβαλεδιάρικα η ναυτοσύνη, έτσι που να γεμίζουνε τα καλοκαίρια και τ' αποκαλόκαιρα στην Ελλάδα με αναρίθμητους Μαγγελάνους, Χριστόφορους Κολόμβους, περατατζήδες του Αχέροντα και Ορφέα που παίζει τη λύρα του καβάλα στο δελφίνι.
Ο Καπετάν... του Γιώτη (και του εφοπλιστή)
και
Ο Καπετάν του Γιώτη της DHI Medical Group - Θεραπείες τριχόπτωσης! 
Δεν μπορείς να αναλύεις στην τηλεόραση το δυστύχημα, το πρόσφατο στην Αίγινα, με όρους κώδικα οδικής κυκλοφορίας ωσάν το κύμα να 'ναι τσιμέντο και η αντανάκλαση του νερού φανάρι πράσινο ή κόκκινο.
Αν πάρουμε για παράδειγμα τον προσανατολισμό, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι στο σχολείο μαθαίνεις τα ονόματα των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα, κανείς δεν σου μαθαίνει να ρωτάς καταρχάς, να δοκιμάζεις αφετέρου πώς να σταθείς σε ένα σημείο ξέροντας πού πέφτει η Ανατολή και πού η Δύση ή ας πούμε το απλό παιδικό από πού φυσά ο άνεμος αν βάλεις στο νερό έστω και χάρτινο καραβάκι.
Θα μου πεις, υπάρχει και GPS. Που μετατρέπει σε πολύ καλό ταξιτζή κάποιον που πάτησε το πόδι του μόλις στην Αθήνα από τις στέπες της Ασίας.
Μπορεί να ακούγεται χοντροκομμένο το παράδειγμα του προσανατολισμού, αλλά τη διαφορά της άνωσης του γλυκού με το αλμυρό νερό δύσκολα την γκουγκλάρεις κατά πελάγου.
Η κουλτούρα της μαγκιάς για τους παλιότερους, της αυξημένης έκλυσης αδρεναλίνης λόγω ταχύτητας για τους νεότερους, αυτή την κουλτούρα του ρίσκου που μπορεί να σε στείλει απ' τα ναρκωτικά ως το να πατάς γκάζι δίπλα από κεφάλια λουομένων ή ξακριστά σε γκρεμούς είναι μια περισσότερο γενικευμένη μιμητική επιδειξιομανία και λατρεία να ξεχωρίσει ακόμα κι αναίτια το κεφάλι και η μούρη απ' το γενικό πολτό παρά κουλτούρα του δαμάζω τα στοιχειά της φύσης που απαιτεί γνώση και δέος κι όχι αποκοτιά της άγνοιας.
Το πρώτο μάθημα της θάλασσας είναι η συναίσθηση των ορίων. Των ορίων του κορμιού, του σκαριού, του καιρού, του φωτός κ.λπ κ.λπ κ.λπ.
Είναι τυχερός ένας λαός σαν το δικό μας άμα ζει σ' αυτή και μ' αυτή και μπορεί να ξεχωρίσει τον καπετάνιο απ' τον εφοπλιστή. Το ναύτη απ' τον αστροναύτη. Αλλιώς πνίγεται αναθεματίζοντας τον... χειριστή.
Υ.Γ.
Δεν ξέρω αν είναι θέμα κουλτούρας αλλά ας μου λύσει κάποιος την απορία, γιατί είναι αποδεκτό και παραμένει συστηματικά ασχολίαστο, ωσάν απολύτως φυσικό, σ' αυτή την Ολυμπιάδα να παραστέκονται σε όλες τις απονομές μεταλλίων στρατιωτικοί των τριών όπλων της Βραζιλίας με γαλόνια και πηλήκια; Τέτοια χούντα ειρήνης πρώτη φορά βλέπω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.