Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ

¡La historia me absolverá!
Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους
(Fidel Alejandro Castro Ruz)
Μπιράν Επαρχίας Οριέντε, 13 Αυγούστου 1926 - Αβάνα, 25 Νοεμβρίου 2016
Σχέδιο (3^ο από 3 του Κομαντάντε), Μπάμπης Ζαφειράτος, 30.XI.2016
(Μολύβι, 29 χ 21 εκ.)

*

Επιμέλεια
Μπάμπης Ζαφειράτος - Μποτίλια Στον Άνεμο

*

Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!

Η Ιστορία τον δικαίωσε!

Άλλο ένα σκίτσο του μεγάλου Φιδέλ κι ένα του εκρηκτικού Ντανιέλ Τσαβαρία (στο τέλος), μαζί με κάποιες ακόμα σελίδες από το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Είδα να φτάνει ένας γέρος, Μνήμες» (2009) –εκδόσεις Opera, 2015, σε εξαιρετική μετάφραση του Κρίτωνα Ηλιόπουλου.

Βλέπε επίσης (όπου και το βιογραφικό του συγγραφέα):
Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ

*

Φιδέλ: Ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας

Τίτλος και υπότιτλοι: Μ.Σ.Α - Παρμένα από τα αποσπάσματα που ακολουθούν - Οι χώρες σηματοδοτούν τους σταθμούς του Τσαβαρία κατά την περιπλάνησή του ανά τον κόσμο, και είναι οι τίτλοι των αντιστοίχων κεφαλαίων του βιβλίου.
Όλα τα κεφάλαια: 1. Δεκαεννιά χρόνια στα ανατολικά του Ρίο δε Λος Πάχαρος [όπου η γενέτειρά του, Σαν Χοσέ δε Μάγιο], 2. Ευρώπη και Μαρόκο, 3. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, 4. Το Λανσέρο [όνομα πλοίου] και τα επακόλουθα, 5. Ουρουγουάη, Αργεντινή, Χιλή, 6. Περού και Βολιβία, 7. Βραζιλία (Μπαΐα, Βορειοανατολικά, Μπελέμ, Σανταρέμ), 8. Βραζιλία (Ταπαζός, Μανάους, Ρίο Νέγρο), 9. Κολομβία, 10. Κούβα [από το 1969, μετά την ιστορική αεροπειρατεία του].

*

Ουρουγουάη, Αργεντινή, Χιλή

(Η Κουβανική Επανάσταση και το είδωλο «Φιδέλ»)

[…]  Η Κουβανική Επανάσταση, την οποία οι κομμουνιστές του κόμματος μου είδαμε στην αρχή με μεγάλο σκεπτικισμό, με κέρδισε πολύ γρήγορα. Ήδη τον Μάρτιο του 1960, ο Φιδέλ ήταν το είδωλο μου. Ρουφούσα όλες τις ομιλίες του που δημοσίευε το περιοδικό «Bohemia» και άλλα έντυπα. Επίσης, με μάγεψε ο Τσε με τη μυθική του προσωπικότητα, καθώς και τα κατορθώματα τόσων ανταρτών και μαρτύρων.

Τον Απρίλη του ίδιου χρόνου, όταν το Κόμμα αποφάσισε να συμμετάσχει στην καμπάνια μιας Εθνικής Συντονιστικής Επιτροπής για την αλληλεγγύη στην Κούβα, με τοποθέτησαν επικεφαλής σ’ ένα μικρό γραφειάκι που είχε στόχο να προσελκύσει τους λιμενεργάτες και τους κατοίκους της Παλιάς Πόλης. Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά. Σε συνεργασία με την κουβανική πρεσβεία, με τότε πρέσβη τον Μάριο Γκαρσία Ιντσαουστέγι, έναν λαμπρό επαναστάτη διανοούμενο, οργάνωσα εκθέσεις, συζητήσεις και ομιλίες, προβολές ταινιών και συνεντεύξεις προσωπικοτήτων της Ουρουγουάης που επέστρεφαν από επισκέψεις στην Κούβα. Ήταν πράγματα πολύ πιο ελκυστικά από τις ανιαρές συνελεύσεις, τους κύκλους μελέτης και τις περιοδικές νυχτερινές αφισοκολλήσεις ή την παρουσία σε δημόσιες συγκεντρώσεις, με τα οποία ασχολιόταν ο πυρήνας μου στον Λιμενικό Τομέα. Αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στα νέα μου καθήκοντα, και μερικές φορές γυρνούσα στο σπίτι ξημερώματα. Για πρώτη φορά, ένιωσα στ’ αλήθεια πως έκανα κάτι σημαντικό.

(σσ. 335-336)

(Στην υπηρεσία της ανθρωπότητας)

[…] Ένας από τους πιο τακτικούς θαμώνες [σημ. Μποτίλιας: της γκαρσονιέρας όπου έμενε στο Μοντεβιδέο], ένας τροτσκιστής από την Ουρουγουάη, σε μια λογομαχία είπε ότι πατέρας του ήταν ο Φιδέλ Κάστρο –και το υποστήριξε μ’ ένα επιχείρημα που έπεισε όλους τους παρόντες. Στον βιολογικό του πατέρα όφειλε την ύπαρξή του, την ανατροφή και την πολλή αγάπη που του είχε προσφέρει, όμως, τίποτ’ α π’ όλα αυτά δεν συγκρινόταν με όσα είχε μάθει από τον Φιδέλ, από τη ζωή και το έργο του, που τον είχαν αφυπνίσει πολιτικά, του είχαν ανοίξει τη σκέψη και του είχαν σταθεί οδηγός κι ελπίδα μαζί. Ο Φιδέλ ήταν γι’ αυτόν ένα σύγγραμμα περί ηθικής και δυο μεγάλα αρχίδια στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Τελικά, ό,τι περισσότερο εκτιμούσε στον εαυτό του, το όφειλε στον πατέρα του, τον Φιδέλ.

(σελίδες 366-367)

(Κουβανική Επανάσταση:  Κανένα παιδί να μη γυαλίζει παπούτσια ακούγοντας τις προσβολές)

[…] Ήταν συμπαθητικός τύπος και κάθισε μαζί μου στο τραπέζι. Ύστερα από δυο λεπτά ήρθαν δύο μικρά λουστράκια, έβαλαν τα κασελάκια τους μπροστά στα πόδια μας, έβγαλαν τη βαφή, τα πανιά και τις βούρτσες τους και, χωρίς να ζητήσουν άδεια, έπιασαν τα πόδια μας, τα ακούμπησαν πάνω στην ξύλινη βάση κι άρχισαν να γυαλίζουν τα παπούτσια μας. Όταν έφυγαν, ήρθαν άλλα δύο και, παρόλο που είδαν γυαλισμένα τα παπούτσια μας, έστησαν το ίδιο νούμερο με τους προηγούμενους: «Να τα ξαναπεράσωωω ένα χεράαααακι, αφεντικόοοοο;»

[...] Οι πιο ευαίσθητοι τους δίναμε λίγα ψιλά, αλλά σε πέντε λεπτά έρχονταν κι άλλοι. Τελικά, στον πέμπτο ή έκτο που ήρθε στο τραπέζι μας έτοιμος να στήσει το σόου με το κασελάκι, τα μπουκαλάκια, τα πανιά και το γνωστό πια ποιηματάκι: «Να τα περάσω ένα χεράκι, αφεντικό», εκείνος ο πωλητής από το Μπουένος Αιρες, ντυμένος στην τρίχα και αγανακτισμένος που του είχαν καταστρέψει το πρωινό κάνοντάς τον να νιώθει ένοχος για την πείνα των μικρών λούστρων, είπε σ’ έναν πιτσιρίκο γύρω στα δέκα: «Τ’ αρχίδια μου να ξαναπεράσεις».

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τι του αποκρίθηκε εκείνος ο μικρός, με ύφος ήπιο και σεβάσμιο: «Άμα φτάσει η μπογιά». Ο πιτσιρίκος ήταν μεγαλοφυία, γιατί αυτό το «άμα φτάσει η μπογιά» για να του τα γυαλίσει, ήταν σαν να τον έβριζε με μια πολύ συνηθισμένη αργεντίνικη βρισιά, το pelotudo, (παπάρας), με τη διαφορά ότι το έλεγε με καθωσπρέπει ύφος και με ειρωνεία έμπειρου διπλωμάτη.

Θυμάμαι ότι ξεκαρδίστηκα στα γέλια, του έδωσα ένα γερό φιλοδώρημα και λυπήθηκα που δεν είχα χρήματα ή τα μέσα για να βοηθήσω αυτό το παιδί με μια υποτροφία ώστε ν’ αναπτύξει την εκπληκτική ευστροφία του. Όπως πάντα, σκέφτηκα πάλι τον Φιδέλ και την ανάγκη να γίνει το γρηγορότερο επανάσταση στη Λατινική Αμερική, ώστε κανένας πια να μην κακομεταχειρίζεται ή να βρίζει εργαζόμενα παιδιά. Με κυρίευσε ένας συναισθηματισμός για την τραγωδία εκείνου του μικρού, που με τόση ευφυΐα και ετοιμότητα, αντί να βρίσκεται σ’ ένα σχολείο, ήταν αναγκασμένος να γυαλίζει παπούτσια για να βοηθήσει τη μαμά του ή τα αδελφάκια του. Γι’ αυτό κι εγώ θα πήγαινα στις αντάρτικες ομάδες, με στόχο μια μέρα, στη Λατινική Αμερική όπως και στην Κούβα, κανένα παιδί να μη λείπει από το σχολείο, κανένα παιδί να μη γυαλίζει παπούτσια ακούγοντας τις προσβολές χιλιάδων αναίσθητων και ηλίθιων pelotudo. Με όλα αυτά εγώ κούρντιζα την επαναστατική μου διάθεση, ωστόσο ήταν αλήθεια: γι’ αυτόν το λόγο ήθελα να πολεμήσω με τους αντάρτες.

(σελίδες 382-383)

Βραζιλία (Ταπαζός, Μανάους, Ρίο Νέγρο)

(Η αυτοκτονική γενναιότητα του Φιδέλ)

[…] Η αντίδραση εκείνη του Ολιβέιρα για τον επιστημονικό ηρωισμό του Αλμπουκέρκε [σημ. Μποτίλιας: Ένας καθηγητής, εθνολόγος, που θέλει να μελετήσει τις φυλές του Αμαζονίου και πέφτει με αλεξίπτωτο από το αεροπλανάκι του τυχοδιώκτη Ολιβέϊρα], μου φέρνει στο νου σήμερα τα ουτοπικά αρχίδια του Φιδέλ. Ως αναπαραγωγικά όργανα τον έκαναν φυσικό πατέρα ελάχιστων ανθρώπων, όμως, με τη μεταφορική έννοια, συμβολίζουν τον ιδεολογικό γεννήτορα εκατομμυρίων ανθρώπων που, σαν κι εκείνον, ήταν πρόθυμοι να βρεθούν αντιμέτωποι με τον θάνατο για την υπεράσπιση της δικαιοσύνης και της αλήθειας. Και με γοητεύει η ιδέα ότι αυτά τα χωρίς ευφυΐα όργανα, συχνά παράγουν μάλλον μάρτυρες και επαναστάτες-πρότυπα παρά αντικοινωνικά στοιχεία ή ατσάλινους τυχοδιώκτες σαν τον Ολιβέιρα. Στην Κούβα γνώρισα αρκετούς ανθρώπους που, συγκινημένοι από την αυτοκτονική γενναιότητα του Φιδέλ για τη δικαιοσύνη, μεταμορφώθηκαν στο άψε-σβήσε και μια για πάντα.

(σελ. 549)

Ντανιέλ Τσαβαρία, Είδα να φτάνει ένας γέρος –Μνήμες (2009)

Εκδόσεις Opera, 2015. Μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος

*

Ντανιέλ Τσαβαρία
(Daniel Chavarría)
Σαν Χοσέ δε Μάγιο, 23 Νοεμβρίου 1933 - Ζει στην Κούβα από το 1969
Σχέδιο, Μπάμπης Ζαφειράτος, 30.XI.2016 (Μολύβι, 29 χ 21 εκ.)

Ντανιέλ Τσαβαρία – Βραβεία

Joy (1978)

• Aniversario de la Revolución, La Habana, 1975
• Capitán San Luis, 1978

The 6th island (1984) – Το έκτο νησί (Opera, 2004)

• Premio de la Crítica, La Habana

Allá ellos (1991) – Χαιρετίσματα στο θείο (Opera, 1998)

• Dashiell Hammett Award, Gijón, 1992

The Eye of Cybele (1993) – Το μάτι της θεάς (Opera, 1999)

• Planeta-Joaquín Mortiz, México, 1993
• Educación y Cultura, Montevideo, 1994
• Ennio Flaiano, Pescara, 1998
• Premio de la Crítica, La Habana

Adiós Muchachos (1994) – Αν με ξαναδείτε γράφτε μου (Opera, 1998)

• Edgar Allan Poe Award - Best Paperback Original, New York, 2002

Tango for a Torturer (2001) – Το κόκκινο στο φτερό του παπαγάλου (Opera, 2002)

• Casa de las Américas Prize, La Habana, 2000
• Premio de la Crítica, La Habana

Viudas de sangre (2004)

• Premio Alejo Carpentier, La Habana, 2004

Other

• National Prize for Literature, 2010

*
Βλέπε επίσης (όπου και το βιογραφικό του συγγραφέα): 
Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ

*

Περισσότερα

Φιντέλ
Τσε
Γκιγιέν Ν.
Κούβα

Μπάμπης Ζαφειράτος - Μποτίλια Στον Άνεμο

και

Όλα τα Πρόσωπα της Μποτίλιας

 

* * *

Είμαι η Κούβα, ο Φιντέλ κι η Επανάσταση - Hasta La Victoria Siempre, Comandante!

ΚΟΥΒΑ

Με σύνθημα «Ενωμένοι, ποτέ νικημένοι» οι Κουβανοί αποχαιρετούν τον Φιντέλ Κάστρο

(Πηγές ΦΩΤΟ: AP και granma.cu)

Τετάρτη 30/11/2016 - 13:17 - Ενημέρωση: Τετάρτη 30/11/2016 - 14:47

Επιφωνήματα «Βίβα Φιντέλ!» αντηχούσαν και χθες το βράδυ στην πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, καθώς δεκάδες χιλιάδες Κουβανών συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Φιντέλ Κάστρο, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του εννιαήμερου εθνικού πένθους που κήρυξε η κουβανική κυβέρνηση για να τιμήσει το μεγάλο επαναστάτη. «Ενωμένοι, ποτέ νικημένοι!» φώναζαν.

Κουβανοί στους δρόμους της Αβάνας (Πηγή: granma.cu)

Μερικοί, δακρυσμένοι ή τυλιγμένοι με τη σημαία της Κούβας, πέρασαν μπροστά από πορτρέτο του Κάστρο, όπου φαίνεται ντυμένος με στρατιωτικά και κρατάει όπλο. Πολλοί κρατικοί υπάλληλοι και μαθητές του Δημοτικού ήρθαν ομαδικά.

Πολλοί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, μεταξύ των οποίων, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο, ο Βολιβιανός πρόεδρος Έβο Μοράλες και ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα, ταξίδεψαν στην Κούβα για να συμμετάσχουν στην τελετή.

Β' Αχτσιολόγηση: Ο αλγόριθμος του Ευκλείδη και το άλγος του ελληνικού λαού − ΚΚΕ: Απάντηση η απεργία της 8 Δεκέμβρη

Ο Ευκλείδης στη χώρα του Eldorado
Σχέδιο, Μπάμπης Ζαφειράτος, 3.V.2015 (Μελάνι, 29 χ 21 εκ.)

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Θεωρεί εφικτή την πολιτική συμφωνία στο Eurogroup και προσπαθεί να αποκρύψει τα νέα μέτρα

Τρίτη 29/11/2016 - 15:21 - Ενημέρωση: Τρίτη 29/11/2016 - 15:57

«Εφικτό και ρεαλιστικό» χαρακτήρισε το στόχο της επίτευξης πολιτικής συμφωνίας στο Eurogroup της 5ης Δεκέμβρη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δ. Τζανακόπουλος, ενώ παράλληλα προσπάθησε να θολώσει τα νερά τόσο για τα μέτρα της β’ αξιολόγησης όσο και για το ενδεχόμενο πρόσθετων μέτρων μετά το 2018.

ΚΚΕ

Σχόλιο για την πορεία της διαπραγμάτευσης

Τρίτη 29/11/2016 - 14:54 - Ενημέρωση: Τρίτη 29/11/2016 - 15:58

Σε σχόλιό του για την πορεία της διαπραγμάτευσης το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:

«Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όσοι άλλοι εμφανίζουν ως "επιτυχία" το γρήγορο κλείσιμο της β' αξιολόγησης αποσιωπούν προκλητικά απ' το λαό ότι αυτή θα συνοδεύεται από σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, που ήδη έχουν ξεκινήσει να ψηφίζονται στη Βουλή και τα οποία θα παραμείνουν και θα κλιμακωθούν, ακόμη και αν υπάρξει κάποιας μορφής ελάφρυνση του χρέους.

Δίκη Χρυσής Αυγής: Ο ανθρωποκτόνος σκοπός της επίθεσης στο Πέραμα

ΔΙΚΗ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Ανθρωποκτόνος ο σκοπός της επίθεσης του τάγματος εφόδου

Τρίτη 29/11/2016 - 21:43 - Ενημέρωση: Τρίτη 29/11/2016 - 21:49

Τον «ανθρωποκτόνο σκοπό» της «σχεδιασμένης και συντονισμένης» επίθεσης του τάγματος εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, υπογράμμισε σήμερα στη δίκη το μέλος της διοίκησης του Σωματείου Μετάλλου, ηλεκτροσυγκολλητής στη Ζώνη, Μιχάλης Βαξεβάνης.

Ο μάρτυρας, που ήταν ανάμεσα στους κομμουνιστές και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ που υπέστησαν δολοφονική επίθεση το Σεπτέμβρη του 2013 στο Πέραμα, τόνισε απαντώντας σε σχετική ερώτηση του δικαστηρίου:

«Σε κλείνει μια ομάδα, τάγμα εφόδου, με διάταξη σε τόξο, δηλώνει Χρυσή Αυγή, στοχεύει το κεφάλι ξεκάθαρα (...) εγώ αν δεν είχα κάνει δεξιά να το αποφύγω, θα την είχα φάει στο κεφάλι(...), φέρουν όπλα που δεν είναι συνηθισμένα, δεν είναι σκέτα ξύλα, έχουν μέταλλα, ελάσματα (...) Αν θέλει κάποιος απλώς να σε χτυπήσει, σε πλακώνει στις μπουνιές (...). Ήθελαν αίμα». Μάλιστα, είπε για τον πρόεδρο του Συνδικάτου Μετάλλου, Σωτήρη Πουλικόγιαννη, που τον είχε στα χέρια του αιμόφυρτο μετά το χτύπημα που δέχτηκε στο κεφάλι: «Σωριάστηκε λιπόθυμος, σαν τσουβάλι, δεν ήξερα αν ζει ή έχει πεθάνει»...

Fidel: El Gigante − Δημήτρης Κουτσούμπας: Ο Comandante των καταπιεσμένων − Γιώργος Πέρρος (ΠΑΜΕ): Υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε στα βήματά του

El Gigante
Fotografía del 16 de abril de 2001

Τα φρούρια του ιμπεριαλισμού δεν είναι απόρθητα: Μικρή ιστορική αναδρομή στη νικηφόρα Κουβανική Επανάσταση και μέχρι τις μέρες μας ‒ Με αφορμή τα 88α γενέθλια του Φιντέλ ‒ Επίμετρο: Εκλογικό σύστημα & Εκλογές - Ασφάλεια - Εκπαίδευση - Υγεία (88 ΦΩΤΟ)

Ματαιοπονούν...

«Πεδίον δόξης λαμπρόν» για να ξεδιπλωθούν όλες οι «ευαισθησίες» του αστικού Τύπου (ηλεκτρονικού και έντυπου) αποτελεί η είδηση του θανάτου του Φιντέλ Κάστρο. Και προφανώς κοινός παρονομαστής όλων των προσεγγίσεων είναι ο αισχρός ή ο πιο «ντροπαλός» αντικομμουνισμόςEl GiganteFotografía del 16 de abril de 2001

«Ο επαναστάτης που μεταλλάχθηκε σε αυταρχικό ηγέτη», «Ήρωας και δικτάτορας...», και άλλα παρόμοια περιλαμβάνονται στους πιο χαρακτηριστικούς τίτλους. Αποτελεί την προσωποποίηση του οράματος που «ξεκίνησε ως επαγγελία απελευθέρωσης και κατάντησε το πιο αιμοβόρο και αποκρουστικό τέρας του 20ού αιώνα», γράφει προκλητικά ο Ι. Πρετεντέρης στα «Νέα».

Ντανιέλ Τσαβαρία: Ο ενεργειακός βαμπιρισμός του Φιδέλ

Fidel vivirá para siempre! Fidel es inmortal!
Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους
(Fidel Alejandro Castro Ruz)
Μπιράν Επαρχίας Οριέντε, 13 Αυγούστου 1926 - Αβάνα, 25 Νοεμβρίου 2016
Σχέδιο (2^ο από 3 του Κομαντάντε), Μπάμπης Ζαφειράτος, 28.XI.2016
(Μολύβι, 29 χ 21 εκ.)

*
Επιμέλεια
Μπάμπης Ζαφειράτος - Μποτίλια Στον Άνεμο

*

Βλέπε και: 

Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ
(μαζί με το πορτραίτο του θρυλικού El Chava)

*

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν προέρχονται από το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα

«Είδα να φτάνει ένας γέρος, Μνήμες» (2009), εκδόσεις Opera, 2015

Σε εξαιρετική μετάφραση του Κρίτωνα Ηλιόπουλου

*

Ο Φιντέλ θα ζει παντοτινά! Ο Φιντέλ είναι αθάνατος!

Μαζί με αυτό το βιαστικό σκίτσο –ελάχιστος φόρος τιμής της Μποτίλιας στον αθάνατο Κομαντάντε– και επειδή ο οχετός έχει ήδη ανοίξει και δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ (ο Στάλιν, ο Μάο και τα 1001 σκυλιά του Κιμ Γιονγκ Ουν βρήκαν ανταγωνιστή), μεταφέρω εδώ τις τελευταίες σελίδες από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του εξαιρετικού συγγραφέα Ντανιέλ Τσαβαρία (γεν. στην Ουρουγουάη το 1933), «Είδα να φτάνει ένας γέρος, Μνήμες» (2009) −εκδόσεις Opera, 2015−, ελπίζοντας στην επιείκεια του μαέστρου Γιώργου Μυρεσιώτη με... την άδεια του, αλλά και με την άδεια του καταπληκτικού μεταφραστή Κρίτωνα Ηλιόπουλου.

Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στον Φιδέλ, με την… αντίστροφη «βαμπιρική ενέργεια», στην Κούβα και στον κουβανικό λαό της ανώτερης κοινωνικής προσφοράς, της ασύγκριτης αυταπάρνησης και της απόλυτης διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Ο Τσαβαρία, Ουρουγουανός μεν, αλλά από το 1969 (μετά από την ιστορική πλέον αεροπειρατεία του) Κουβανός μέχρι μυελού οστέων, κοντεύει να γίνει ο εθνικός συγγραφέας αυτού του μικρού, περίεργου νησιού με την πλούσια επαναστατική και πνευματική παράδοση.

Σημαντικό μέρος του έργου του είναι αφιερωμένο στο άλλο μεγάλο τέκνο της Κούβας, δάσκαλο και μέντορά του, τον μουσικολόγο, μυθιστοριογράφο και δοκιμιογράφο Αλέχο Καρπεντιέρ, (1904-1980), γνώριμο και στα καθ’ ημάς, από το 1986 (Εξάντας), με το βιβλίο του αναφοράς: Ο Αιώνας Των Φώτων (1962).

Τον Ντανιέλ Τσαβαρία, καθηγητή αρχαίων ελληνικών, λατινικών και κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, μας τον σύστησαν από το 1998 οι εκδόσεις Operα, με 10 έως σήμερα βιβλία του, όλα σε εξαιρετικές μεταφράσεις του Κρίτωνα Ηλιόπουλου. (Βιογραφικό στο τέλος).

Μπ. Ζ. - Μποτίλια Στον Άνεμο

*

KOYBA

−Ας ληφθεί υπόψη ότι ποτέ, κανείς, δεν μου υπέδειξε στην Κούβα πώς και τι πρέπει να γράψω, ούτε ποτέ με συμβούλεψε κανείς ν’ αλλάξω μια παράγραφο ή να παραλείψω κάποια σκηνή. Φυσικά, αν κάποιος επιχειρήσει να συκοφαντήσει την Επανάσταση ή τους ηγέτες της με καταφανή ψέματα, κανένας εκδότης δεν πρόκειται να τον δημοσιεύσει, όμως, στην Κούβα δεν υπάρχει υπηρεσία λογοκρισίας,, ούτε κάποιος που ν’ ασκεί λογοκρισία ώστε να καταδικάζει με βέτο κάποιο έργο ή να δίνει το nihil obstat. Συμβαίνει το ίδιο όπως παντού. Στις ΗΠΑ κανένας δεν θα μου εξέδιδε ένα μεγάλο εγκώμιο στον Φιδέλ Κάστρο και στην απελευθερωτική του δράση, ούτε την βαθύτατη περιφρόνηση για τους Ρέιγκαν και Μπους. Οι ίδιοι οι εκδότες και η ίδια η κοινωνία όπου βασιλεύει ο Πλούτος –ο θεός του χρήματος– καθορίζουν τι θα εκδοθεί και τι όχι.

Ντανιέλ Τσαβαρία, Είδα να φτάνει ένας γέρο –Μνήμες

 

*

ΦΙΔΕΛ

[…] Άρχισα να υποφέρω από τα γόνατά μου, αναγκάστηκα να κάνω εγχείρηση και να κόψω το περπάτημα.

[…] Τέλος πάντων, ό,τι θέλει ο Θεός ας γίνει εγώ όμως δεν είμαι ο Φιδέλ, ούτε έχω την ενεργητικότητα και τα κίνητρά του για να παλέψω τη ζωή...

Με την ευκαιρία, έχω μια δική μου θεωρία για τον Φιδέλ και την ενεργητικότητά του. Πιστεύω ότι ο οργανισμός του διαθέτει εξαιρετικούς τρόπους για να απορροφά ενέργεια σε τεράστιες ποσότητες, κι αυτό το σκέφτηκα για πρώτη φορά όταν έμεινα κάμποσες ώρες κοντά του, σ’ ένα δείπνο του Συμβουλίου του Κράτους. [...]

Ο Κομαντάντε φάνηκε γύρω στις εννιά, φορώντας τη γνωστή στρατιωτική στολή του. Έδειχνε γερασμένος, με γκριζωπή επιδερμίδα και σημάδια κούρασης, όμως, αφού χαιρέτησε τους καλεσμένους και κουβέντιασε λίγο με τον καθέναν, στάθηκε σε μια γωνιά του σαλονιού κι έμεινε να κουβεντιάζει όρθιος εκεί επί δύο ώρες, πάντα μ’ έναν κύκλο καλεσμένων γύρω του. Εγώ αναγκάστηκα να καθίσω γιατί δεν άντεχα τόση ώρα όρθιος, ο Φιδέλ όμως δεν σταματούσε να συζητάει –στο ίδιο σημείο πάντα– με αλλεπάλληλες ομάδες δέκα - δώδεκα ατόμων που εναλλάσσονταν για να τον ακούσουν. [...] μιλούσε αδιάκοπα ώς τις τέσσερις το πρωί. [...]

Όσο περνούσαν οι ώρες, τόσο πιο σφριγηλός και ομιλητικός έδειχνε. Η γκριζόχρωμη επιδερμίδα που είχε στις εννέα το βράδυ, γινόταν φρέσκια και ροδαλή, η φωνή του καλυτέρευε, το πρόσωπο του έβρισκε τη γνωστή στιβαρότητα. Πρώτη φορά τότε αναρωτήθηκα αν εκείνος ο οργανισμός κουκουβάγιας, που ύστερα από τόσες ώρες έδειχνε ανεξήγητη βελτίωση, διέθετε κάποιο χάρισμα ώστε να απορροφά την ενέργεια των γύρω του. [...]

Δύο χρόνια αργότερα, υπό παρόμοιες συνθήκες, επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή. Τότε αναρωτήθηκα, στα σοβαρά, μήπως ο Φιδέλ ασκούσε κάποιο ενεργειακό βαμπιρισμό, ακούσιο φυσικά, που του επέτρεπε να ρουφάει την ενέργεια των άλλων όταν διεγείρονται. Αυτό φαινόταν να συμβαίνει τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, όταν μιλούσε για έξι με εφτά ώρες.

Πρώτα ξεσήκωνε το ακροατήριο, και ο κόσμος, έχοντας απελευθερώσει κύματα ενέργειας, κατέληγε εξουθενωμένος. Ο Φιδέλ, αντίθετα, φόρτωνε τις μπαταρίες του για κάμποσες εβδομάδες. Εάν δεν τροφοδοτείται ούτε από την ατμόσφαιρα, ούτε αποθηκεύει την ενέργεια του ακροατηρίου του, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά: «Τι είναι αυτό που έχει ο Φιδέλ, και οι Αμερικανοί δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί του;» [...]

Μια φορά, ύστερα από ένα δείπνο στο κυβερνητικό μέγαρο, σ’ ένα αυτόκλητο πηγαδάκι στον διάδρομο, με μια ντουζίνα όρθιους καλεσμένους, κι ενώ ο Φιδέλ συνέχιζε να κουβεντιάζει με ολοένα μεγαλύτερη ζωντάνια, του έκανα ένα άστοχο σχόλιο για το οποίο μετάνιωσα αργότερα. Του είπα ότι στα ταξίδια μου στην Ευρώπη πολλοί κακοπροαίρετοι δημοσιογράφοι με ρωτούσαν συχνά πώς μπορούσα να ζω στο καθεστώς της Κούβας, όπου ένας αιμοσταγής δικτάτορας εμπόδιζε τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την έξοδο από τη χώρα, την ελευθερία του Τύπου, και τα λοιπά. Εξήγησα τότε στον Φιδέλ ότι η τακτική μου ήταν να παραδεχτώ ότι πράγματι, ήταν δικτάτορας αλλά όχι αιμοσταγής... Δεν του άρεσε το σχόλιο μου, αλλά έβαλε τα γέλια, κι εγώ πήρα το θάρρος και του είπα ότι, κατά τη γνώμη μου, ήταν ένας «dictator» με την έννοια που έδιναν οι Ρωμαίοι της Δημοκρατίας όταν μιλούσαν για τον Κιγκινάτο ή τον Φάβιο Μάξιμο, στους οποίους κατέφευγε η πατρίδα όταν κινδύνευε κι έπρεπε να παρακάμψει την αναβλητικότητα της Γερουσίας. Παρέδιδαν τότε την κυβέρνηση σ’ έναν ενάρετο πατριώτη με αποδεδειγμένη αξιοπρέπεια και στρατιωτικές ικανότητες, για να πάρει άμεσα μέτρα κατά μιας αιφνιδιαστικής εισβολής από τους Γαλάτες ή τις ορδές του Αννίβα και του Αττίλα. Ο Φιδέλ συνέχιζε να χαμογελάει και να με αφήνει να μιλάω. [...]

Ο Φιδέλ δέχτηκε όλα αυτά με χιούμορ και συγκατάβαση, έκανε δυο-τρία καλαμπούρια και μάλλον θα με κατέταξε στους θεοπάλαβους φαφλατάδες. [...] Κι εγώ ο ίδιος όμως έφριξα ενώ ξανάκουγα τα λεγόμενά μου, και αδυνατούσα να εξηγήσω τη συμπεριφορά μου εκείνης της νύχτας.

Αργότερα, κάθε φορά που βρισκόμουν κοντά στον Φιδέλ και μου δινόταν η ευκαιρία να κουβεντιάσω μαζί του, πάντα έχανα τον έλεγχο των λόγων μου και τον γέμιζα βλακείες.

Μια φορά [...] πήγαμε σ’ ένα κρατικό κτίριο όπου ήμουν καλεσμένος [...]. 

Μέσα στο σαλόνι [...] είδαμε τον Φιδέλ να κάθεται σε μια δερμάτινη πολυθρόνα, απ’ αυτές που χώνεσαι βαθιά μέσα σχεδόν ώς το πάτωμα, και τα γόνατά σου σχεδόν ακουμπάνε στο στήθος. Πήγε να σηκωθεί για να μας χαιρετήσει, αλλά εγώ πάλι τα έχασα με την παρουσία του. Γονάτισα στο πάτωμα, άνοιξα την αγκαλιά μου, τον παρακάλεσα να μη σηκωθεί και του ζήτησα να τον αγκαλιάσω. Δεν μου αρνήθηκε, και με τα χέρια ανοιχτά του είπα:

«Άφησέ με να σε φιλήσω, Κομαντάντε».

Με κοίταξε πάλι με το συμπονετικό χαμόγελο, και γύρισε το μάγουλό του για να τον φιλήσω.

Ορκίζομαι ότι έτσι δεν έχω φερθεί ποτέ σε κανέναν. Δε μου αρέσουν τα φιλιά και οι αγκαλιές, ούτε μ’ αρέσει να παίζω με τη φωτιά, όμως, το επεισόδιο επιβεβαίωσε μια δεύτερη θεωρία μου –στα σπάργανα ακόμα– σχετικά με την ενέργεια του Φιδέλ. Μπορεί να μην την απομυζά από τους άλλους, αλλά να την εκπέμπει ο ίδιος σε αφθονία. Υποθέτω ότι όπως φλογίζει και ξεσηκώνει τα πλήθη στην πλατεία, έτσι συγκλονίζει κι εμένα, αλλά με αλλόκοτα αποτελέσματα. Με κάνει να τα χάνω και να φέρομαι σαν βλαμμένος.

Ίσως η συσσώρευση των κυμάτων που εκπέμπει υπερβαίνει τη ικανότητα αφομοίωσης του μυαλού μου, και γι’ αυτό με ταράζει και με αποσυντονίζει, όπως ο έρωτας αποσυντονίζει την αγαπημένη μου ποιήτρια Καρίλδα Ολιβέρ. Δε βρίσκω άλλη εξήγηση.

Ντανιέλ Τσαβαρία, Είδα να φτάνει ένας γέρος –Μνήμες (2009)

Εκδόσεις Opera, 2016. Μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος, σσ. 741-751

*

Ντανιέλ Τσαβαρία

Daniel Edmundo Chavarría Bastélica. San Jose de May, Ουρουγουάη, 23 Νοέ. 1933). Μέχρι το 2008, 22 βιβλία στο ενεργητικό του, τα 14 μυθιστορήματα, με άλλα τρία υπό έκδοση, και έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Κορυφαίο του έργο το Χαιρετίσματα στο θείο -1991 (1998) και ακολουθούν: Αν με ξαναδείτε γράφτε μου -1994 (1998), Το μάτι της θεάς -1993 (1999), Κάποτε στη Μαδρίτη -1999 (2000), Όλα εδώ πληρώνονται -1995 (2001), συνεργασία με τον Χούστο Βάσκο (Αβάνα 1943), Το κόκκινο στο φτερό του παπαγάλου -2001 (2002), Το έκτο νησί -1984 (2004), Πρίαπος -2005 (2005), Για τα μάτια σου -2004 (2009), Είδα να φτάνει ένας γέρος –Μνήμες -2009 (2016). Όλα σε εξαιρετική μετάφραση Κρίτωνα Ηλιόπουλου.

Τιμημένος με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Ντάσιελ Χάμετ για το Χαιρετίσματα στο θείο και το σημαντικότερο Edgar Alan Poe το 2002 – στην ιστορία του ο μοναδικός Λατινοαμερικανός–, για το Αν με ξαναδείτε γράφτε μου.

−Χαίρομαι –γράφει στις Μνήμες του– που έχω κερδίσει έναν διαγωνισμό όπου συμμετείχαν τόσες κορυφαίες φυσιογνωμίες του crime fiction, και προπαντός μ’ ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Αβάνα, και δεν υπάρχει ούτε μια λέξη κατά του Φιδέλ ή κατά της Κουβανικής Επανάστασης.

Ακολουθεί το βιογραφικό του Τσαβαρία, όπως παρατίθεται στο «αφτί» των βιβλίων του από την Opera.

Mπ. Z.

*

Είναι απολύτως βέβαιο, αν και παράδοξο, το γεγονός ότι ο Ντανιέλ Τσαβαρία δεν έγραψε ούτε μία γραμμή τα πρώτα πενήντα χρόνια της ζωής του.

Στα είκοσι μπάρκαρε σ’ ένα πλοίο για την Ισπανία. Διέσχισε την Ευρώπη και εργάστηκε ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Αμβούργου, ναύτης σε ελληνικό πλοίο και περιπλανήθηκε στην Ιταλία.

Επιστρέφοντας στη Λατινική Αμερική ολοκλήρωσε τις σπουδές  φιλολογίας και εργάστηκε ως ηθοποιός στο Μοντεβιδέο.

Στα 1964, όπως πολλοί αριστεροί διανοούμενοι, έτσι και ο Τσαβαρία βρίσκεται στη Βραζιλία. Το στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέπει τον δημοκρατικό πρόεδρο Joao Goulart και ο Τσαβαρία καταφεύγει στον Ταπαζός, παραπόταμο του Αμαζονίου έχοντας μαζί του τα Ποιήματα του Οράτιου και τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου.

Μετά από οκτώ μήνες παραμονής στη ζούγκλα καταλήγει στις ακτές του Ειρηνικού. Εκεί εργάζεται στο Duty Free του τοπικού αεροδρομίου και κάνει λαθρεμπόριο ουίσκι και τσιγάρων. Παράλληλα συνδέεται με το E.L.N* και το κίνημα των ανταρτών του Φιντέλ Κάστρο.

Στις 27 Οκτωβρίου 1969, το στρατηγείο του E.L.N. του διαμηνύει ότι ένας αντάρτης αυτομόλησε δίνοντας στην αστυνομία μία λίστα με ονόματα όπου εμφανιζόταν και το δικό του. Αναγκάζεται να ξαναφύγει.

Την επομένη επιβιβάζεται σ’ ένα μικρό αεροπλάνο και οπλισμένος μ’ ένα περίστροφο αναγκάζει τον πιλότο ν’ αλλάξει πορεία προς την Κούβα. Όπως λέει ο ίδιος, «Τη χρονιά εκείνη έγιναν εξήντα πέντε αεροπειρατείες με προορισμό την Κούβα».

Έκτοτε ζει στην Αβάνα και διδάσκει αρχαία ελληνικά, λατινικά και κλασική φιλολογία.

Βιογραφικό από το «αφτί» των βιβλίων  (Opera).

________________________

−[*Ejército de Liberación Nacional –Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός της Κολομβίας: Ιδρύθηκε το 1964 από τα αδέρφια Φάμπιο και Μανουέλ Βάσκες Καστάνιο. Στις γραμμές του πολέμησε και σκοτώθηκε ο ιερέας Καμίλο Τόρες Ρεστρέτο (1929-1966). Από τις ΗΠΑ και ΕΕ συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων]. 

Μπ. Ζ.

*

Βλέπε και: 

Ντανιέλ Τσαβαρία: Η Μεγάλη Κουβανική Επανάσταση και τα Ουτοπικά Αρχίδια του Φιδέλ
(μαζί με το πορτραίτο του θρυλικού El Chava)

*

 Περισσότερα

Φιντέλ
Τσε
Γκιγιέν Ν.
Κούβα

Μπ. Ζ. - Μποτίλια Στον Άνεμο

και

Όλα τα Πρόσωπα της Μποτίλιας
 

Μπάμπης Ζαφειράτος: Φιντέλ - Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης (3 ποιήματα του Νικολάς Γκιγιέν) − Hasta siempre Comandante (τραγούδι μεταφρασμένο)

Cuidate! El imperialismo tiene muchas caras!
Προσοχή! Ο Ιμπεριαλισμός έχει πολλά πρόσωπα!
Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους
Μπιράν Επαρχίας Οριέντε, 13 Αυγούστου 1926 - Αβάνα, 25 Νοεμβρίου 2016
Σχέδιο - λεζάντα, Μπάμπης Ζαφειράτος, 3.V.2015
(Μελάνι, 21 χ 29 εκ. / 32 χ 41,5 εκ.)

*

Έφοδος στους Στρατώνες του Ουρανού

*

Ο Φιντέλ του Νικολάς Γκιγιέν

Τρία ποιήματα για τον Comandante
Και ένα τραγούδι του Κάρλος Πουέμπλα

Μετάφραση

Μπάμπης Ζαφειράτος - Μποτίλια Στον Άνεμο

FIDEL Fidel, el nombre de Cuba lleva por siempre en el pecho fiel. Fidel, fue quien levantó la gleba hasta el mirto y el laurel. Fidel, el que alzó una patria nueva sin odio, crimen ni hiel. Fidel. Nicolás Guillén (1977)

ΦΙΝΤΕΛ Φιντέλ, Το όνομα της Κούβας φοράει στο στήθος του πάντα με πίστη. Φιντέλ, Αυτός που τους σκλάβους ανύψωσε στην κορφή της μυρτιάς και της δάφνης. Φιντέλ, Αυτός που οικοδόμησε μια νέα πατρίδα χωρίς έγκλημα, μίσος και πίκρα. Φιντέλ. Νικολάς Γκιγιέν (1977) (Μετάφραση, Μπάμπης Ζαφειράτος)

*

«Σε μια λαμπρή ψυχή ενώθηκαν οι δύο»

Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, γνωστός και ως «Τσε»
(Che Guevara - Ernesto Guevara de la Serna)
Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1928 στο Ροσάριο της Αργεντινής
Δολοφονήθηκε από τη CIA, στις 9 Οκτωβρίου 1967, στη Λα Ιγέρα της Βολιβίας
Σχέδιο (5^ο από 5 του Τσε), Μπάμπης Ζαφειράτος, 15.Χ.2015 (Μελάνι, 29 χ 21 εκ.)

«Ένας νεαρός Κουβανός ηγέτης με προσκάλεσε να προσχωρήσω στο κίνημά του, που αφορά την ένοπλη απελευθέρωση της πατρίδας του. Εγώ, φυσικά, δέχτηκα»
(Από γράμμα του Τσε στον πατέρα του)

Η αφορμή για τη μετάφραση του τραγουδιού που ακολουθεί (Ως τη νίκη Κομαντάντε) ήταν το όνομα του Φιντέλ, το οποίο απουσιάζει από την ελληνική εκτέλεση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στην ελεύθερη διασκευή με τους πολύ ωραίους στίχους της Δέσποινας Φορτσέρα.

Συμπτωματικά, έτυχε να ξανακούσω το Hasta siempre Comandante στο ραδιόφωνο, μια μέρα πριν την έφοδο του άλλου Κομαντάντε στους Στρατώνες του Ουρανού. Μετάφρασα το τραγούδι αμέσως και το άφησα για να το ξανακοιτάξω μετά την επιστροφή μου από ολιγοήμερη απουσία εκτός Αθηνών, οπότε και πληροφορήθηκα την είδηση του θανάτου αυτής της εκρηκτικής προσωπικότητας, μιας από τις πιο φωτεινές μορφές του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος.

Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας: Δύο ημέρες, μια νύχτα (Κυριακή, 27 Νοε. 2016, 19:30)

Για την ταινία και τους Νταρντέν (συνέντευξη), Μποτίλια:

Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας: Θα συνεχίσουν τον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού με κάθε μέσο! − ΠΣΕ: Το Κίνημα Ειρήνης στην Τουρκία και τον κόσμο δεν μπορεί να απαγορευτεί! − ΕΕΔΥΕ: Η τρομοκράτηση του φιλειρηνικού και λαϊκού κινήματος στην Τουρκία δεν θα περάσει!

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Ανοικτή επιστολή προς το ΠΣΕ και τα κινήματα Ειρήνης

Παρασκευή 25/11/2016 - 11:36

Τις ευχαριστίες προς όλες τις αντιιμπεριαλιστικές φιλειρηνικές δυνάμεις και συνολικά το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης, για το κύμα αλληλεγγύης ενάντια στην ποινικοποίηση της δράσης της, εκφράζει η Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας (Barış Derneği) με ανοικτή επιστολή της.−

Τονίζει ότι «η πάλη για την ειρήνη δεν μπορεί να απαγορευτεί ή να περιοριστεί. Οι φιλειρηνικές δυνάμεις της Τουρκίας με βεβαιότητα θα συνεχίσουν τον αγώνα με κάθε μέσο κατά του ιμπεριαλισμού, τους φιλοπόλεμους και τους εγκληματίες πολέμου».

Ολόκληρη η επιστολή:

«23 Νοέμβρη 2016

Προς το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης και τα φιλικά κινήματα ειρήνης

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

Τη Δευτέρα 21 Νοέμβρη η Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας (Barış Derneği) κηρύχτηκε παράνομη από την τουρκική κυβέρνηση. Μόλις 10 ημέρες πριν είχαμε πληροφορηθεί για παρόμοια απόφαση με την οποία αναστελλόταν η δράση της για το διάστημα τριών (3) μηνών.