Αν κανείς παρακολουθήσει προσεκτικά τη συζήτηση των ημερών για το «παραγωγικό μοντέλο» της επόμενης μέρας, θα καταλάβει πως η «εθνική συναίνεση» όλων των αστικών κομμάτων πάνω στο στόχο «ρύθμισης του χρέους» έχει ως υπόβαθρο τη συνολική συμφωνία στη στρατηγική της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για το πέρασμά του σε μια νέα φάση ανάκαμψης των κερδών του.
Για παράδειγμα, όλες οι πλευρές συμφωνούν πως η επιχείρηση ανάκαμψης θα στηριχτεί σε μια πάμφθηνη εργατική δύναμη και το αντεργατικό πλαίσιο έντασης της εκμετάλλευσης, έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε με τα απανωτά μέτρα των τελευταίων 8 χρόνων και επεκτείνεται σήμερα με όσα προβλέπονται στο 4ο μνημόνιο.





















