Δεκέμβρης 1944 (17)

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

Οράματα


Έτσι είναι με τα οράματα.
Κάποιοι
βλέπουν, κάποιοι έχουν,
και κάποιοι τα πουλάνε.

Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010

Ι-δανεικά

Το δικό μας κόστος είναι δυσβάστακτο.
Το δικό τους είναι κοινωνική προσφορά.

Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010

Αυτός παίρνει βίζα, εμείς βίζιτα

Ο Γιώργος ήταν πολύ σεμνός με τον πρόεδρο.
Η βοήθεια που θα σας δώσουμε θα είναι τόση -μετά συγχωρήσεως.


Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Γαργάρες Μεγάλων Ανδρών

Στρατιώτες του κινήματος εν ώρα συνωμοσίας
Παπουτσής: «Τι είναι αυτά που ακούμε εδώ; Σε ποια κυβέρνηση νομίζετε ότι είστε υφυπουργός; Οφείλετε να μην ξεχνάτε ούτε στιγμή ότι στη θέση που κάθεστε έχουν καθίσει διαπρεπείς πολιτικοί της παράταξής μας, που καθόρισαν το πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο. Αλλο πράγμα η έξοδος από την κρίση και άλλο να χάσουμε την ψυχή μας. Δεν σας το επιτρέπουν τα εκατομμύρια ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ» είπε εξοργισμένος ο κ. Παπουτσής χτυπώντας το χέρι του στο βήμα. Και συνέχισε σε ακόμη πιο υψηλούς τόνους: «Οι αγορές είναι αγορές και δεν μπορούν να καθορίζουν την πολιτική της κυβέρνησης» καταλογίζοντας στον υφυπουργό ότι θέτει διλήμματα σαν να ήταν «εκπρόσωπος των Financial Times».
«Δεν υπάρχει κανένα προσωπικό θέμα με τον κο Σαχινίδη, τον οποίο τιμώ απόλυτα, διότι εργάζεται σκληρά σε μια υπόθεση τρομακτικά δύσκολη, πρωτόγνωρη για την ελληνική πραγματικότητα και πολιτική ζωή».

Σκανδαλίδης: «Όλοι μας αυτές τις ημέρες νιώθουμε μια γροθιά στο στομάχι των ιδεών, των στόχων και των οραμάτων μας. Η εικόνα και το περιεχόμενο της πολιτικής μας δεν έχουν και πολλή σχέση με τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις. Θα έλεγα ότι δεν έχουν σχέση με το ΠΑΣΟΚ».
«Είμαι στρατιώτης του Κινήματος. Γυρίζω όλη την Ελλάδα και στηρίζω τον Πρωθυπουργό. Θα πάμε συντεταγμένα».

Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

–1η θέση με 14,6% ανεργία. (ΕΕ 8,7%)
–Οι άνεργες γυναίκες κάτω των 24 ετών είναι 37%, σχεδόν διπλάσιες από τους άνεργους άνδρες (20%).
–250.000 δουλεύουν στο σπίτι και σε δουλειές που δεν καταγράφονται (άτυπες μορφές εργασίας).
ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

–876.000.000 αναλφάβητοι. Τα 2/3 είναι γυναίκες.
–20% πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού στην οικογένεια. Χιλιάδες απ’ αυτές χάνουν τη ζωή τους.
–600.000 το χρόνο πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του τοκετού από έλλειψη σωστής φροντίδας.
–Εκατομμύρια ανήλικα κορίτσια οδηγούνται σε αναγκαστικούς γάμους, και δεκάδες χιλιάδες πουλιούνται ως σεξουαλικές σκλάβες.
–2.000.000 κορίτσια το χρόνο υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.
–Κάθε 6 λεπτά στις ΗΠΑ βιάζεται μια γυναίκα.

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΜΟΥΤΖΑΝ-ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου. Ζακύνθια. Ελάχιστα γνωστή στα Νέοελληνικά γράμματα.
Γεννιέται το 1801. Οικογένεια ιδιαίτερα εύπορη και με μεγάλη επιρροή στα πολιτικά πράγματα του νησιού.
Πεθαίνει στη γέννα το 1832, δυο μόλις χρόνια μετά τον εξαναγκασμό της σε γάμο.
Το υπερβολικά αυστηρό (ακόμη και με τα ήθη της εποχής) οικογενειακό περιβάλλον την αναγκάζει να περάσει τη μικρή ζωή της κλεισμένη στο σπίτι, δίπλα σε μια μητέρα καταδικασμένη στη σιωπή.
Με δασκάλους και αυτοδιδαχή αποκτά ευρεία μόρφωση. Γράφει στα ελληνικά και ιταλικά τραγωδίες, κωμωδίες, πραγματείες και μεταφράζει Οδύσσεια και Προμηθέα Δεσμώτη.
Δυστυχώς, από το πλούσιο έργο της σώζεται μόνο η Αυτοβιογραφία της. Με απλότητα, ειλικρίνεια και απαράμιλλη γλώσσα αναλύει τη δραματική σύγκρουση που καθορίζει τη ζωή της ανάμεσα σ’ ένα ελεύθερο πνεύμα και στους περιορισμούς που επιβάλλουν η οικογένεια και η κοινωνία, εξ’ αιτίας της γυναικείας της φύσης.
Η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, και μόνο με την Αυτοβιογραφία της (λογοκριμένη από το γιο της στα σημεία που «έθιγαν» τη μητέρα του) ανήκει στις ξεχωριστές μορφές του Νέοελληνικού Διαφωτισμού. Λόγω δε των ιδιαίτερων συνθηκών ζωής της γίνεται πρόδρομος του αγώνα για τη γυναικεία απελευθέρωση.

8 ΜΑΡΤΙΟΥ: Μέρα της γυναίκας ή Νύχτα της ανθρώπινης ύπαρξης;

Αναζητώντας το άλλο μισό του ουρανού

ΚΑΘΕ 8 του ΜΑΡΤΗ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, στον «πολιτισμένο» Δυτικό Κόσμο γυναικοπαρέες διασκεδάζουν στα μπαράκια, «απελευθερωμένες» από τους άνδρες τους, την καθημερινότητα και τα προβλήματα τους.
Οι περισσότερες δεν γνωρίζουν καν που οφείλουν την απελευθερωμένη διασκέδασή τους αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.
Φαίνεται πως οι προσπάθειες που έχουν καταβληθεί, για να την απογυμνώσουν από το περιεχόμενό της, έχουν ως έναν βαθμό καρποφορήσει. Για μας όμως αυτή η μέρα είναι σταθμός και σημείο αναφοράς στους πολιτικούς και κοινωνικούς μας αγώνες.
Νέα Υόρκη 1857 και 1908
Στις 8 του Μάρτη 1857, οι εργάτριες στα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατεβαίνουν σε απεργία και διαδηλώσεις.
Ζητούν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας από 16 ώρες τη μέρα σε12, αλλά και εξίσωση των μισθών τους με τους μισθούς των ανδρών συναδέλφων τους, αφού εκείνη την εποχή η διαφορά ήταν τεράστια.
Τα χρόνια κυλούν βασανιστικά, ώσπου στις 8 Μαρτίου 1908 γυναίκες εργαζόμενες στις βιομηχανίες της Νέας Υόρκης διαδηλώνουν και πάλι, τιμώντας τη διαμαρτυρία του 1857, απαιτώντας το δικαίωμα στην ψήφο, το τέλος της παιδικής εργασίας και την κατάργηση των sweatshop (κάτεργα).
Η αστυνομία παρούσα. Κι όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες στιγμές, οι διαδηλώσεις εκείνες πνίγονται στο αίμα.
Κοπεγχάγη 1910
Μισόν αιώνα μετά τον πρώτο ξεσηκωμό της Νέας Υόρκης οι γυναίκες εξακολουθούν να διεκδικούν τα αυτονόητα.
Και το 1910, στην Κοπεγχάγη, στη Β΄ Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών, η πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν –από τις επιφανέστερες φυσιογνωμίες του Γερμανικού, αλλά και του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος– θα καθιε-ρώσει την 8 του Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.
Κόσμος
Σήμερα, ενάμιση αιώνα μετά την ιστορική εκείνη ημέρα του 1857, οι εργαζόμενες γυναίκες στην χώρα μας, στον πολιτισμένο Δυτικό Κόσμο, και πολύ περισσότερο στον Τρίτο Κόσμο, βρίσκονται ακόμα αντιμέτωπες με τεράστια προβλήματα.
Μεξικό, 2003
Η εφαρμογή της Νεοφιλελεύθερης Οικονομικής αντίληψης και η άγρια καπιταλιστική αναδιάρθρωση αγγίζουν όλες τις πλευρές της ζωής και «προσφέρουν» στις γυναίκες διπλή καταπίεση: ταξική και κοινωνική.
Η αμείλικτη Τάξη Πραγμάτων
Η εργαζόμενη γυναίκα στην εποχή μας εξακολουθεί να παίρνει χειρότερες αποδοχές από τον άντρα (στη χώρα μας μάλιστα αμείβονται με το 68% του ανδρικού μισθού) ενώ χρησιμοποιείται σε βαρύτερες εργασίες.
Φασονάδικα, φαστφουντάδικα και κάθε λογής «άδικα», είναι σύγχρονοι τόποι μαρτυρίου γυναικών, ενώ όσες έχουν το προνόμιο να εργάζονται σε «ανώτερες» εργασίες καταλαμβάνουν δύσκολα διευθυντικές θέσεις. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα.
Χονγκ Κονγκ: Eργάτριες-θύματα της Παγκοσμιοποίησης.
12 Ιανουαρίου 2003.
Διαδήλωση μεταναστριών (οικιακών βοηθών)
ενάντια στη μείωση μισθών, μπροστά από την έδρα της κυβέρνησης.
Στο Χονγκ Κονγκ ζουν πάνω από 200.000

μετανάστες και μετανάστριες, κυρίως από τις Φιλιππίνες.

Και παρά το ότι ο κοινωνικός πλούτος αυξάνεται, οι ανισότητες διευρύνονται, κατεβ
άζοντας τη φτώχεια και την εξαθλίωση σε τραγικά επίπεδα, και στέλνοντας στο περιθώριο εκατομμύρια εργαζόμενες σε όλο τον κόσμο.
Στα όμορφα χρόνια μας τα πρώτα θύματα της ανεργίας είναι οι γυναίκες.
Η Νέα Τάξη πραγμάτων με τις άκρατες ιδιωτικοποιήσεις στην Παιδεία και την Υγεία, αλλά και με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και τη διάλυση του ωραρίου εργασίας, φορτώνει στις γυναίκες ολοένα και πιο δυσβάσταχτα βάρη.
Σκλάβα χωρίς αλυσίδες
Οι «ίσες ευκαιρίες» που απλόχερα προσφέρονται από την Ε.Ε. και τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών δεν απαντούν στις ουσιαστικές ανάγκες της σημερινής γυναίκας – εργαζόμενης – μητέρας – νοικοκυράς.
Αντίθετα, το σύστημα κερδίζει από το θεσμό της οικογένειας. Από τη μία χρησιμοποιεί την οικογένεια σαν άλλοθι για να διαφοροποιεί τις αποδοχές των εργαζομένων, και από την άλλη εξοικονομεί τεράστια κονδύλια από την απλήρωτη «οικιακή» εργασία.
Ρaul-Desire Τrouillebert, «Υπηρέτρια στο χαρέμι», 1874, λάδι σε καμβά.
(Μουσείο Καλών Τεχνών, Νίκαια)
Υπολογίζεται ότι στην Ευρώπη και στην Αμερική οι γυναίκες, δουλεύοντας στο σπίτι, προσφέρουν 31-42 ώρες απλήρωτης εργασίας την εβδομάδα. Σήμερα όλο και περισσότερες γυναίκες συνειδητοποιούν πως είναι θύματα της Παγκοσμιοποίησης.
Η Γυναίκα στον πόλεμο
Κι ύστερα έρχεται ο πόλεμος. Όσο καλά και εάν ήταν σκηνοθετημένη η «πολιτισμένη εισβολή» και κατάληψη του Βελιγραδίου και της Καμπούλ από συμμάχους του ΝΑΤΟ δεν μπόρεσε να αποκρύψει τις βάρβαρες και αποτρόπαιες ενέργειες, τους βασανισμούς, τους βιασμούς, τις σφαγές.
Βαγδάτη: Μετά από λίγο αυτό
το νοσοκομείο θα βομβαρδιστεί.
Ο Μπους ανακαλύπτει την μπούρκα, και τη «φοράει» σαν δικαιολογία για να ξεκινήσει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με τον πόλεμο στο Ιράκ. Η θέση της γυναίκας, δίπλα στο πεινασμένο από το πολύχρονο εμπάργκο παιδί της, ήταν η δικαιολογία στο νέο στυγνό έγκλημα.
Και η μάχη για τη ζωή
Η πορεία των γυναικών στην ιστορία υπήρξε δύσκολη, δύσβατη, με εμπόδια και περιορισμούς.
Εκατομμύρια εργάτριες και εργάτες έχουν δώσει σκληρές μάχες ενάντια στην καταπίεση και θυσιάστηκαν για έναν καλύτερο κόσμο.
Σημείωση: Το άλλο μισό του Ουρανού, σύμφωνα με μια κινέζικη παροιμία, είναι η Γυναίκα, αφού αυτά τα δύο στοιχεία (γυναίκα και ουρανός) συνθέτουν τον Κόσμο.

Κυριακή 7 Μαρτίου 2010

Οι Σειρήνες

ΜΕΡΑ ΤΗ ΜΕΡΑ, μέσα από βρόμικες συναλλαγές διαπλεκόμενων πολιτικών και παιγνίδια κερδοσκόπων, η ζωή μας υποβαθμίζεται.
ΚΙ ΑΥΤΗ η υποβάθμιση παρουσιάζεται ως ρηξικέλευθη πράξη από τις κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι «όλα γίνονται για καλό μας», υπενθυμίζοντάς μας ότι «αυτό επιβάλλουν οι νόμοι της αγοράς».
ΟΜΩΣ, με μια σχεδία ταξιδεύουμε, αιώνες τώρα. Ένα ταξίδι που διαρκεί για τον καθένα μας 35 εργάσιμα χρόνια (σήμερα). Τρεισήμισι Οδύσσειες, δηλαδή. Και πάντα με την αίρεση ότι δεν θα μας προσθέσουν καμιά νέα ραψωδία στο Ασφαλιστικό, για να γράψουμε καινούργιο έπος.
ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ αυτές, λοιπόν, με τα πελώρια κύματα και τα μυθικά τέρατα, με τους αντεργατικούς υφάλους, τους εργασιακούς κυκλώνες και τις μαύρες ρουφήχτρες της ανεργίας, η μόνη ελπίδα για ν’ αντέξουμε είμαστε εμείς οι ίδιοι.
ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ μας, η λύση για να σωθούμε είναι να δεθούμε στο κατάρτι της κλυδωνιζόμενης σχεδίας μας.
ΕΠΕΙΔΗ, μόνο όταν ακούμε τις «γλυκές φωνές» των σειρήνων του εκσυγχρονισμού μπορεί ν’ αφουγκραστούμε το μαυλιστικό τραγούδι τους που οδηγεί στον κοινωνικό όλεθρο. Σαν το τραγούδι των Ομηρικών Σειρήνων που όποιος τ’ άκουγε ήταν καταδικασμένος να τελειώσει τη ζωή του σ’ ένα νησί στρωμένο με ανθρώπινους σκελετούς.
ΑΛΛΙΩΣ, αν κλείσουμε τ’ αυτιά με βουλοκέρι, στη συνέχεια θα σφαλίσουμε και τα μάτια μας. Και τότε τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες θα «κουβανούμε στην ψυχή μας». Αιωνίως.
ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ και παραμύθια… Επειδή η αλήθεια αποκαλύπτεται μόνο στον κόσμο των παραμυθιών, και κρύβεται επιμελώς στα παραμύθια των απόκοσμων της εξουσίας.
Ή ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα νικήσουμε ή ένας-ένας θα ηττηθούμε κατά κράτος.